Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 4 października 2005 r. sygn. akt II SA/Op 373/04 oddalił skargę B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...], którą odmówiono B. K. przyznania zasiłku stałego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko, iż brak jest podstaw prawnych do przyznania świadczenia za okresy wcześniejsze, tj. sprzed daty złożenia wniosku o przyznanie tego świadczenia w sytuacji - o co wnosiła skarżąca - gdy świadczenie to nie ma charakteru ciągłego. Bowiem zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) świadczenie pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Wobec tego, że przepisy powołanej ustawy nie przewidują możliwości przyznania świadczenia za okres nabycia uprawnienia do tego świadczenia w sytuacji, gdy wniosek nie został złożony lub był niekompletny, stąd odmowa żądanego zasiłku.
B. K. złożyła skargę na powyższą decyzję wskazując, iż wyrok Sądu Rejonowego w [...], Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt IV U 1327/02, na mocy którego strona została zaliczona do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na okres od 22 marca 2003 r. do dnia 22 marca 2004 r., oznacza, że skarżąca spełnia warunki do przyznania jej świadczeń z pomocy społecznej za dochodzony okres.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał, iż z literalnego brzmienia art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej wynika, że o dacie przyznania i rozpoczęcia wypłaty zasiłku stałego przesądza fakt złożenia w organie pomocy społecznej wniosku o jego przyznanie wraz z wymaganą dokumentacją. W niniejszej zaś sprawie wniosek strony w tym zakresie zawierał żądanie przyznania i wypłacenia zasiłku stałego sprzed daty złożenia wniosku i dokumentacji, zaś w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego skarżąca legitymowała się aktualnym orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu lekkim, który nie uprawnia do zasiłku stałego. Tym bardziej zatem nie było możliwe przyznanie wstecz i wypłacenie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w opisanym stanie faktycznym, w oparciu o obowiązujące przepisy.
B. K. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając mu "(...) błąd w ustaleniach faktycznych i prawnych poprzez błędną ocenę jurydyczną ustalonego stanu faktycznego, skutkiem czego zapadł wyrok z naruszeniem prawa materialnego i procesowego poprzez:
* błędne przyjęcie, iż jedynym warunkiem do przyznania pomocy społecznej jest data złożenia wniosku o przyznanie takiej pomocy;
* nieustosunkowanie się do treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego
Sądu Pracy w [...], sygn. akt IV U 1372/02, uznającego prawo skarżącej do świadczeń, który w ocenie skarżącej zastępuje wymaganą od niej czynność tak w zakresie daty złożenia wniosku o świadczenie z pomocy społecznej jak izasadności roszczenia (...)".
W oparciu o te zarzuty strona wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] w całości.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona zaznaczyła, iż aby złożyć wniosek o świadczenie z pomocy społecznej - skutecznie, to najpierw należy uzyskać prawo do świadczeń, co nastąpiło w wyniku prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania formalne pism w postępowaniu sądowym, a nadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podstawy kasacyjne podaje przepis art. 174 wymienionej ustawy. Jak zostało wyjaśnione w orzecznictwie sądowym dla zachowania formy skargi kasacyjnej nie wystarczy powołać się na przepis wymieniający podstawy kasacyjne a także ogólnie na tytuły aktów prawnych. Konieczne jest wyraźne wskazanie konkretnych przepisów oznaczonych numerami artykułów (paragrafów, ustępów itd.) ze wskazaniem na czym naruszenie tych przepisów polegało i jaki miało wpływ na wynik postępowania. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie został spełniony wówczas, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa. Przepis ten musi być bowiem wyraźnie wskazany (postanowienia SN z 11 marca 1997 r. ill CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114 i z 7 kwietnia 1997 r. III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96 oraz wyrok NSA z 22 lipca 2004 r. GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72).
Należy też zauważyć, iż braki skargi kasacyjnej polegające na niewskazaniu w podany wyżej sposób podstawy kasacyjnej nie podlegają sanacji, a ich zaistnienie skutkuje odrzucenie tego środka zaskarżenia (p. powołane wyżej postanowienia SN).
Skarga kasacyjna B. K. sporządzona w niniejszej sprawie jest dotknięta wadą w postaci braku podania podstaw kasacyjnych. Nie wskazuje ona bowiem żadnego konkretnego naruszonego przepisu. Uzasadnia to jej odrzucenie na podstawie art. 178 i art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Z tych względów postanowiono jak w sentencji.