Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 maja 2006 r. odrzucił skargę M. D. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców. Podstawą odrzucenia było stwierdzenie wniesienia skargi z uchybieniem 30-dniowego terminu. Sąd wskazał, iż w aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonego postanowienia, z którego wynika, że zostało ono doręczone w dniu 20 grudnia 2005 r. Skarga została natomiast nadana w dniu 23 stycznia 2006 r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia, który upłynął w dniu 19 stycznia 2006 r.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył M. D., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie:
- 1) art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), poprzez uznanie, iż termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 19 stycznia 2006 r.,
- 2) art. 233 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) w związku z art. 106 § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędną ocenę zgromadzonych dowodów, w tym znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia,
- 3) art. 44 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. – dalej kpa) poprzez uznanie, że skarżący odebrał postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dniu 20 grudnia 2005 r., podczas gdy w rzeczywistości zostało ono odebrane w dniu 22 grudnia 2005 r.
Skarżący podniósł, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, przyjmując za bezsporny fakt, że zaskarżone postanowienie otrzymał w dniu 20 grudnia 2005 r., podczas gdy nastąpiło to dopiero 22 grudnia 2005 r.
Na dowód powyższego do skargi kasacyjnej dołączona została kopia postanowienia z adnotacją skarżącego, iż odebrał je w dniu 22 grudnia 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jedynie z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w § 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 wymienionej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Stosownie do art. 175 § 1 powołanej ustawy, skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem wynikającym z § 2 i 3. Wymóg tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom z profesjonalną znajomością prawa zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną kontrolę zaskarżonego orzeczenia, a zatem również i to, aby środki prawne przysługujące skarżącemu były wnoszone w ustawowo określonych terminach.
W myśl art. 174 powołanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Druga ze wskazanych podstaw musi wiązać się ze wskazaniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, jakie naruszył Sąd przy wydawaniu zaskarżonego wyroku. Procedura sądowoadministracyjna jest obecnie, co do zasady, procedurą autonomiczną i Sąd nie stosuje, nawet posiłkowo jak miało to miejsce pod rządem ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 44 § 3 Kpa jest zatem bezpodstawny.
Nietrafne są ponadto pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Dowodem doręczenia przesyłki pocztowej jest zwrotne potwierdzenie jej odbioru. Z dokumentu tego bezspornie wynika, iż postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] zostało doręczone w dniu 20 grudnia 2005 r. Czytelna data dokonania tej czynności wyklucza jakąkolwiek omyłkę Sądu w tym zakresie. Potwierdza ją dodatkowo pieczęć oddawcza urzędu pocztowego. Skoro urząd ten dnia 20 grudnia 2005 r. zwrócił nadawcy potwierdzenie odbioru przesyłki, to jej doręczenie nie mogło nastąpić dwa dni później, tj. 22 grudnia 2005 r.
Poczyniona na doręczonym skarżącemu postanowieniu własnoręczna adnotacja, iż akt ten otrzymał w dniu 22 grudnia 2005 r. powyższych bezspornych faktów nie podważa. Może co najwyżej świadczyć o omyłce samego skarżącego, a nie o naruszeniu przepisów procesowych przez WSA w Warszawie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.