Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 898/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżony akt Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej.
Od powyższego wyroku I. N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na uznaniu, że przepisy te znajdują zastosowanie w sprawie, pomimo że ustalony stan faktyczny nie daje podstaw do stwierdzenia, że organ poniesie dodatkowe koszty związane z udostępnieniem lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, a co za tym idzie może pobrać opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom.
W związku z powyższym zarzutem skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Pismem procesowym z dnia 21 lipca 2014 r. I. N., cofnęła wniesioną skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 575/07 – Lex nr 479000; z 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 573/07 – Lex 475575; z 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1517/10 – Lex 741557).
W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak również że cofnięcie zmierza do obejścia prawa. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.
O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.