Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 683/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. [...] utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy T. z dnia [...] kwietnia 2017r., sygn. akt [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w świetle znajdującej się w aktach umowy z [...] grudnia 2016 r., dotyczącej zlecenia wykonania rozgraniczenia, bezsporne było, iż koszty postępowania rozgraniczeniowego wyniosły 4305 złotych. Postępowanie toczyło się na wniosek właścicielki jednej z dwóch rozgraniczanych nieruchomości, w związku z tym prawidłowo organy uznały, że w sprawie miał zastosowanie przepis art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. OPS 5/06 organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć tymi kosztami strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.) a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania.
Ze sporządzonej przez geodetę uprawnionego dokumentacji geodezyjnej (sprawozdanie techniczne, protokół graniczny) nie wynika, aby zdaniem geodety granica prawna między nieruchomościami przebiegała wzdłuż istniejącego ogrodzenia, zaś operaty z ewidencji gruntów nie zawierają danych dotyczących osnowy pomiarowej, do której nawiązano pomiary geodezyjne, w związku z czym nie jest możliwe obliczenie punków granicznych działek z wymaganą dokładnością, a tym samym istnieje rozbieżność pomiędzy szerokością działek obecnie, a szerokością istniejącą podczas aktualizacji gruntów. Geodeta wskazał, że dane metryczne dokumentów ewidencji gruntów nie pozwalają na jednoznaczne określenie przebiegu granicy, z zachowaniem dokładności związanej ze standardami geodezyjnymi. W tej sytuacji, wbrew temu, co zarzuca skarżący, przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego administracyjnego (które musi poprzedzać postępowanie sądowe o rozgraniczenie, gdy strony nie dojdą do porozumienia co do przebiegu granicy, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) jest prowadzone w interesie każdego z właścicieli rozgraniczanych nieruchomości.
Zgodnie z art. 152 kodeksu cywilnego właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł M.Z. zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono okoliczności faktyczne sprawy oraz wskazano, że w toku postępowania nie wykonano żadnej czynności, która uzasadniałaby obciążanie M.Z. jakąkolwiek częścią kosztów tego postępowania.
W odpowiedzi na skargę uczestniczka postępowania wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, jako niespełniająca wymogów formalnych, określonych w art. 176 p.p.s.a.
Na wstępie wskazać należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Wymogi jakie powinna spełnić określone zostały w art. 176 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, skarga kasacyjna oprócz wymagań przepisanych dla pisma w postępowaniu sądowym powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy zaś rozumieć dokładne wskazanie podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. z wyraźnym określeniem przepisów w ramach zgłoszonej podstawy, które zdaniem sporządzającego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny wydający zaskarżone orzeczenie. Stosownie do powołanego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przytoczenie podstaw kasacyjnych z rozwinięciem zarzutów i przedstawieniem rzeczowej argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ma niezwykle istotne znaczenie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Nie może też domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej i z uzasadnienia omawianego środka zaskarżenia samodzielnie wywodzić podstaw kasacyjnych.
To autor skargi kasacyjnej, sformalizowanego środka zaskarżenia, powinien wskazać na konkretne, naruszone przez sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych konkretnej normy prawnej. Skarga kasacyjna niespełniająca wymagań w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, że podstawy kasacyjne stanowią tzw. element konstrukcyjny skargi kasacyjnej, który nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera podstaw kasacyjnych. Skarżący kasacyjnie nie wskazał żadnego przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Stanowi to naruszenie przepisów art.176 § 1 pkt 2 w zw. z art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Brak wskazania podstaw kasacyjnych obligował Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.