Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2020 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji albo rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2097), dalej: ustawa zabużańska, przez jego błędną wykładnię i ustalenie, że jej poprzednik prawny, K.J., nie miał miejsca zamieszkania bezpośrednio przed wybuchem drugiej wojny światowej na terytorium byłej Rzeczypospolitej Polskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny – zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa – może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego, a zagadnienie wstępne, będące przyczyną zawieszenia, musi mieć wpływ na wynik danego postępowania.
W sprawie o sygn. akt SK 102/20 toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie dotyczące zbadania zgodności art. 2 pkt 1 ustawy zabużańskiej w zakresie, w jakim przepis ten ogranicza możliwość przyznania rekompensaty tylko do osób mających miejsce zamieszkania poza obecnym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
Wprawdzie autor skargi kasacyjnej formułując zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, nie wskazał jednostki redakcyjnej art. 2 ustawy zabużańskiej, na którym oparł jego konstrukcję, ale argumentacja przywołana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje, że dotyczy on naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2 pkt 1 ustawy zabużańskiej. Oznacza to, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od treści orzeczenia, które wyda Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygnaturze akt SK 102/20.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.