Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1814/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik A. D. zarzucił naruszenie:
- - art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) - dalej ppsa, polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd skargi mimo, że wydanie decyzji przez organ nastąpiło z naruszeniem:
- a) art. 156 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa in fine, polegające na przyjęciu, że przepisy te, mimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (stwierdzającego niezgodność z Konstytucją art. 156 § 2 kpa w zakresie w wyroku tym określonym) nie wyłączają dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od jej wydania nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa, a przez to mimo wznowienia postępowania w trybie art. 145a kpa, nie uzasadniają uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2014 r. stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] lutego 1991 r. i wydanie nowej decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z dnia [...] lutego 1991 r. z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, z powodu których organ nie stwierdził nieważności decyzji,
- b) art. 138 § 1 pkt 1 kpa, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2016 r. mimo wskazanego pod lit. a. powyżej naruszenia, co dawało podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i orzeczenia odmiennie co do istoty sprawy, przez uchylenie decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2014 r. w trybie art. 151 § 1 pkt 2 kpa i wydanie decyzji stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1991 r., ze wskazaniem okoliczności, z powodu których organ nie stwierdził nieważności decyzji;
- - art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przez uznanie, że promulgowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma zastosowanie jedynie do stanów faktycznych zbliżonych do stanu faktycznego sprawy, na gruncie której zapadł.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono argumenty mające przemawiać za jej uwzględnieniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Przepisy art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa określają treść rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji będącą efektem jego ustaleń i ocen dokonanych w toku rozpatrywania sprawy. Naruszenie tych przepisów mogłoby zatem nastąpić, jako efekt naruszenia przez Sąd przepisów traktujących o zakresie ustaleń i ocen prawnych dokonywanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, albo ocen w zakresie zastosowanego prawa materialnego. Takiego jednak zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera. Skarżący kasacyjnie przypisał bowiem naruszenia prawa organowi administracji i w tym upatruje naruszenia przez Sąd powołanych wyżej przepisów, gdy tymczasem, zgodnie z art. 174 w zw. z art. 173 § 1 ppsa, zarzuty kasacyjne należy sformułować przede wszystkim wobec orzeczenia Sądu pierwszej instancji.
Zarzut naruszenia art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP jest słuszny ale nie jest wystarczający do jego uwzględnienia. Treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, dotyczy bowiem normy procesowej zawartej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego i przez to nie jest związana wyłącznie z aktem prawnym, normującym sprawę w ujęciu materialnoprawnym, w której powstała wątpliwość konstytucyjna wyjaśniona przez Trybunał Konstytucyjny. Zawężenie przez Sąd pierwszej instancji stosowania powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie podważa jednak oceny braku zarzutów kasacyjnych spełniających wymagania określone w art. 174 w zw. z art. 173 § 1 ppsa, ponieważ sama treść powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie zawiera jednoznacznych przesłanek, w jakim zakresie sąd administracyjny miałby uznać działanie organu administracji za oczywiście niezgodne z treścią obowiązujących przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.