Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 14 maja 1992 r. [...] stwierdził nabycie z mocy prawa przez P. w B. użytkowania wieczystego położonego w B. gruntu stanowiącego działkę nr 2104/2, o powierzchni 202 m2, ponadto stwierdził nabycie własności znajdujących się na gruncie budynków i urządzeń, po czym – decyzją z dnia 26 października 1993 r. [...] – zmienił decyzję uwłaszczeniową w ten sposób, że w miejsce działki nr 1729/4 przedmiotem uwłaszczenia stała się działka nr 1729/8, o powierzchni 349 m2, z kolei Wojewoda [...] – postanowieniem z dnia 25 czerwca 1999 r. [...] – sprostował oczywisty, jak podał, błąd pisarski w obydwu decyzjach uwłaszczeniowych w ten sposób, że w decyzji z dnia 14 maja 1992 r. oraz w decyzji z dnia 26 października 1993 r. w odniesieniu do działki nr 2104/2 zamiast powierzchni 202 m2 wpisał powierzchnię 403 m2.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia 15 marca 2001 r. [...] stwierdził nieważność decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] z dnia 14 maja 1992 r. (zmienionej decyzją z dnia 26 października 1993 r.) jednak tylko w części dotyczącej działki nr 2104/2 i utrzymał w mocy swą decyzję nadzorczą decyzją z dnia 17 maja 2001 r. [...], natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lipca 2003 r. I SA 1730/01 oddalił skargę wniesioną przez P. SA w W., lecz odrębnym postanowieniem sygnalizacyjnym powiadomił organ nadzoru o rażącym naruszeniu prawa m.in. przy sprostowaniu decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...].
Minister Infrastruktury decyzją z dnia 14 stycznia 2004 r. [...] stwierdził nieważność nie tylko decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] z dnia 14 maja 1992 r. i zmieniającej ją decyzji z dnia 26 października 1993 r., obydwie w części dotyczącej działek nr 1729/7 oraz nr 1729/8 (powstałych z działki nr 1729/4), lecz także postanowienia Wojewody [...] z dnia 25 czerwca 1999 r. o sprostowaniu decyzji uwłaszczeniowych i utrzymał w mocy swą decyzję decyzją z dnia [...] [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaś - po rozpoznaniu skargi P. SA w W. – wyrokiem z dnia 22 czerwca 2005 r. I SA/Wa 769/04 stwierdził nieważność obydwu decyzji nadzorczych Ministra Infrastruktury na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., jednak tylko w części dotyczącej stwierdzenia przez ten organ nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia 25 czerwca 1999 r., gdyż w tej części decyzje nadzorcze zostały wydane w sprawie rozstrzygniętej już decyzją ostateczną Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa Rozwoju Miast z dnia 17 maja 2001 r. usuwającej z obrotu prawnego decyzję uwłaszczeniową Wojewody [...] z dnia 14 maja 1992 r. właśnie w odniesieniu do działki nr 2104/2, której powierzchnię sprostowano postanowieniem Wojewody [...].
Sąd wyjaśnił, że dokonane postanowieniem sprostowanie błędów i omyłek w decyzji administracyjnej staje się jej integralną częścią i decyzja jest oceniana według treści, jaką otrzymała w drodze sprostowania.
Wnosząc skargę kasacyjną (w części objętej pkt 1 wyroku, orzekającej nieważność) Minister Infrastruktury jako podstawę skargi przytoczył "naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. naruszenie art. 113 k.p.a. w zw. z art. 126 i 156 k.p.a. przez przyjęcie, że wadliwe, wykraczające poza zakres sprostowania, postanowienie o sprostowaniu decyzji, stanowi jej integralną część i nie może nastąpić oddzielne stwierdzenie nieważności takiego postanowienia w przypadku gdy uchylono decyzję, którą to decyzję postanowienie prostowało, gdyż stanowiło ponowne orzekanie w tej samej sprawie".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister Infrastruktury wyraził pogląd, że tylko prawidłowe (zgodne z prawem) postanowienie o sprostowaniu omyłki może wywołać skutki związane z ustaleniem rzeczywistej treści decyzji, wadliwe zaś postanowienie nie nadaje decyzji nowej treści, lecz funkcjonuje obok decyzji jako odrębne rozstrzygnięcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nawet pomijając, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowią prawa materialnego, i art. 113 k.p.a. nie znajduje zastosowania w postępowaniu sądowym, nie mógł więc zostać naruszony przez sąd, natomiast zarzut naruszenia art. 156 k.p.a. (§ 1 pkt 3, czego już nie powołano) nie jest zrozumiały bez koniecznego powiązania z art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przede wszystkim nietrafne jest prezentowane w skardze kasacyjnej stanowisko, że – w zależności od oceny legalności postanowienia o sprostowaniu decyzji administracyjnej, postanowienie to, albo powoduje zmianę treści decyzji, albo pozostaje w obrocie prawnym jako odrębne od decyzji orzeczenie, lecz nie wpływa na treść decyzji.
Przedmiotem postanowienia, o którym mowa w art. 113 § 1 k.p.a. jest decyzja administracyjna, jeżeli więc nie zostało wniesione zażalenie, ulega zmianie treść decyzji, legalność zaś postanowienia nie podlega już ocenie, gdyż ocenie podlega sama decyzja według treści nadanej sprostowaniem, i w tym właśnie wyraża się istota sprostowania, i wymaga tego pewność obrotu prawnego.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.