Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2006 r. II SA/Wa 347/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Marka K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 grudnia 2005 r. (...), którą utrzymana została w mocy decyzja tegoż organu z dnia 15 lipca 2005 r. (...) o wypowiedzeniu Markowi K. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wypowiedzenia dokonano na podstawie art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. nr 179 poz. 1750 ze zm./ z powodu likwidacji stanowiska służbowego i braku możliwości wyznaczenia na inne, odpowiadające kwalifikacjom. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że art. 114 ust. 2 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zawiera dwie przesłanki, które mogą wystąpić łącznie, aby doszło do skutecznego i zgodnego z prawem wypowiedzenia stosunku służbowego - likwidacja stanowiska służbowego oraz brak możliwości wyznaczenia na inne adekwatne stanowisko i stwierdził, że bezspornym w sprawie jest, że stanowisko służbowe jakie zajmował Marek K. uległo likwidacji z dniem 30 czerwca 2005 r. /wykaz zmian z 30 maja 2005 r. do Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji MON/ i że należy podzielić stanowisko organu o braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko /pismo Podsekretarza Stanu z 7 czerwca 2005 r. skierowane do Dyrektora Departamentu Kadr Szkolenia Wojskowego MON o braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko, pismo Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji MON z 2 czerwca 2005 r. o ocenie tej możliwości/.
Wojewódzki Sąd wyjaśnił, że wypowiedzenia stosunku służbowego dokonał Minister Obrony Narodowej, który jako organ wyłącznie właściwy w sprawie /art. 44 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy/ jest obowiązany posiadać i dysponować danymi dotyczącymi ilości etatowych i wakujących stanowisk, dlatego też innej ocenie w zakresie staranności organu podlegają działania Ministra dotyczące możliwości zatrudniania na odpowiednim stanowisku, uznał że organ zasadnie przyjął, że nie było tej możliwości. Nadto, odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd podniósł, że w sprawie miał zastosowanie art. 114 ust. 2, a nie art. 111 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy, który dotyczy sytuacji odmowy przyjęcia innego stanowiska oraz że skarżący nabył prawo do emerytury i nie jest pozbawiony możliwości utrzymania siebie i rodziny.
Skargę kasacyjną złożył Marek K., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 45 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. nr 179 poz. 1750 ze zm./ poprzez przyjęcie, że dopuszczalne było zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej bez uprzedniego zwolnienia go z zajmowanego stanowiska służbowego oraz art. 114 ust. 2 ustawy poprzez przyjęcie, iż wykazane zostały okoliczności uzasadniające przyjęcie, że faktycznie nie było możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym, a także naruszenie przepisów postępowania art. 106 par. 3 i par. 5 oraz art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj. przyjęcie za wykazane braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe zgodnie z kwalifikacjami i uznanie za prawidłowe postępowanie organu w zakresie niewypowiedzenia się co do zebranego materiału i dowodów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił w zaskarżonym wyroku, że materialną podstawą wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej był art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. nr 179 poz. 1750 ze zm./, który stanowi samodzielną podstawę wypowiedzenia stosunku służbowego, niezależnie od art. 111. Art. 114 ust. 2 stanowiący, iż dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ może nastąpić m.in., gdy uległo likwidacji stanowisko służbowe, które żołnierz zajmował, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym, zawiera dwie przesłanki zwolnienia ze służby - likwidację stanowiska i brak możliwości wyznaczenia na inne stanowisko i wymaga, aby one zostały spełnione łącznie. Jeżeli taka sytuacja, tj. te dwa warunki występują wówczas stosunek może być wypowiedziany bez konieczności dokonywania jakichkolwiek uprzednich czynności, np. zwolnienia ze stanowiska.
Art. 45 ustawy dotyczy zwolnienia żołnierza ze stanowiska służbowego, co w konsekwencji może powodować zwolnienie z zawodowej służby wojskowej /art. 111/, zaś art. 114 ust. 2 dopuszcza wypowiedzenie stosunku służbowego, gdy zajdą okoliczności w nim przewidziane, tj. m.in. likwidacja stanowiska i brak możliwości zatrudnienia na innym, odpowiadającym kwalifikacjom. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał więc błędnej wykładni przepisów, jak się to zarzuca w skardze kasacyjnej, wskazując na różnicę między tymi podstawami rozwiązania stosunku służbowego żołnierza zawodowego.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do wykazania przesłanki braku możliwości zatrudnienia. To Minister Obrony Narodowej, jako organ właściwy w sprawie, oceniał te możliwości a mając dane co do stanu etatowego nie miał konieczności zwracania się do podległych mu jednostek. Ma zatem rację Wojewódzki Sąd twierdząc, iż działanie Ministra co do wykazania tej przesłanki podlega innej ocenie aniżeli dotyczyć by to miało innego organu wojskowego, który powinien dokonać ustaleń co do możliwości wyznaczenia na inne stanowisko, zasięgając opinii różnych innych jednostek, bowiem Minister wiedzę tę posiada we własnym zakresie.
Akta sprawy zawierały dokumenty, które wskazywały, że Minister oceny przesłanki możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko dokonał, a które to dokumenty Sąd przywołał, nie można zatem uznać aby w sprawie nie zostały wyjaśnione przez Sąd wszystkie istotne okoliczności i doszło do naruszenia art. 106 par. 3 i par. 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie dopuścił się też naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" tej ustawy, nie miał bowiem podstaw do uchylenia decyzji z przyczyn wskazanych w tym przepisie, tj. naruszeniu przepisów postępowania innych, aniżeli wskazanych w art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b", które miało wpływ na wynik sprawy.
Natomiast jeśli skarżącemu chodziło o przyczynę z lit. "b" art. 145 par. 1 pkt 1, skoro mówi się o naruszeniu przez organ prawa co do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, to zarzut naruszenia tego przepisu przez Sąd nie został postawiony w skardze kasacyjnej.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.