Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1304/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B.C., J.C., M.K. i G.C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości gruntowej.
Sąd I instancji wskazał, iż ww. skarga została wniesiona przez skarżących reprezentowanych przez radcę prawnego w dniu 14 listopada 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie terminu do złożenia skargi lub ewentualnie o oddalenie skargi.
Sąd I instancji przytaczając treść art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), wskazał, iż z akt administracyjnych wynika, że kwestionowane rozstrzygnięcie doręczono B.C., jako stronie postępowania oraz pełnomocnikowi G.C., J.C. i M.K. w dniu 14 października 2013 r. (doręczenie nastąpiło do rąk domownika – teścia C.P.). Zgodnie z pouczeniem zawartym w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi należało wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia organu II instancji.
Zatem, termin do złożenia skargi, który biegł od dnia 15 października 2013 r. do dnia 13 listopada 2013 r. upłynął bezskutecznie. Skarga została złożona w dniu następnym, to jest w dniu 14 listopada 2013 r. Z tego też powodu Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zaś o zwrocie wpisu sądowego od skargi orzekł w trybie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyli B.C., J.C., M.K., G.C. reprezentowani przez radcę prawnego. Postanowienie zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 53 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarga podlegała odrzuceniu z tego powodu, iż została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, liczonego od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy w rzeczywistości skarga została wniesiona z zachowaniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, albowiem zaskarżona decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi skarżącego, przy czym domownik ten nie zobowiązywał się do przekazania korespondencji skarżącemu, a z racji na swój zaawansowany wiek (84 lata) zapomniał w ogóle poinformować B.C., że przyszła do niego korespondencja, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, niemożliwe było wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie;
- - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako "k.p.a."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż dokonane w dniu 14 października 2013 r. doręczenie dorosłemu domownikowi skarżącego korespondencji spełnia kryterium z art. 43 k.p.a. i pozwala przyjąć domniemanie prawidłowego otrzymania korespondencji przez samego skarżącego, podczas gdy w rzeczywistości doręczenie korespondencji dorosłemu domownikowi skarżącego, bez adnotacji na odwrocie poświadczenia odbioru pisma lub pouczenia o skutkach pokwitowania odbioru, że dorosły domownik, który odbiera korespondencję kierowaną do adresata, zobowiązuje się do oddania jej adresatowi, nie pozwala na przyjęcie domniemania prawidłowego otrzymania korespondencji przez samego jej adresata, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, niemożliwe było wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania celem nadania biegu skardze oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem skarżących kasacyjnie uchybienie przez Sąd I instancji przepisom postępowania, a mianowicie, art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest konsekwencją naruszenia przez ten Sąd art. 43 k.p.a. Skarżący wskazali, że na skutek wadliwego ustalenia daty doręczenia decyzji, Sąd uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu. Zdaniem skarżących kasacyjnie wiązało się to z uznaniem przez Sąd, że doręczenie zaskarżonej decyzji dorosłemu domownikowi było skuteczne, pomimo że domownik ten nie zobowiązywał się do przekazania korespondencji skarżącemu.
Wskazać należy, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 14 października 2013 r. (co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez dorosłego domownika C.P.), natomiast skarżący złożył skargę w dniu 14 listopada 2013 r. Ponieważ ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 13 listopada 2013 r., słusznie Sąd I instancji uznał, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, w związku z czym podlegała odrzuceniu.
Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 43 k.p.a., kwestionujące prawidłowość doręczenia przesyłki skarżącemu nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Wywody skarżących dotyczące przesłanki podjęcia się odbierającego przesyłkę do oddania jej adresatowi mogłyby zostać podniesione co najwyżej we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, a taki w niniejszej sprawie nie został złożony wraz ze skargą. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony przez pełnomocnika skarżących w dniu 28 lutego 2014 r. Jednakże zaznaczyć trzeba, iż okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż w sprawie tego wniosku toczy się niezależne od niniejszego postępowania odrębne postępowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż dla skutecznego doręczenia pisma wystarczy, aby na podpisywanym przez domownika potwierdzeniu odbioru pisma znajdowała się informacja, że doręczenie następuje, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2070/10, z dnia 14 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 315/06). Jeżeli na odwrocie poświadczenia odbioru pisma nie podkreślono, że doręczenia dokonano dorosłemu domownikowi zaznaczając lub wskazując jednocześnie, że osoba ta podjęła się oddać przesyłkę adresatowi, to doręczenie nie spełnia wymogów z art. 40 § 1 ani z art. 43 k.p.a. (zob. także wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II FSK 680/08).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawie przyjąć należy, że dowodem świadczącym o zobowiązaniu się C.P. do oddania przesyłki adresatowi jest bowiem samo zwrotne potwierdzenie odbioru. Zwrotne potwierdzenie odbioru stanowi urzędowe poświadczenie odbioru przesyłki i podpisując ten dokument C.P. potwierdził, że odebrał przesyłkę w imieniu adresata, zobowiązując się tym samym do oddania jej stronie skarżącej o czym świadczy stosowna adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (karta 119 akt administracyjnych sprawy).
Z powyższych względów, uznając oba zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.