Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 21 września 2005 r. II SA/Bd 530/05 oddalił skargę M. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...], którą odmówiono zamieszkującemu w [...] skarżącemu przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby w okresie od 15 marca 1999 r. do dnia 15 lutego 2003 r., tj. od dnia mianowania na stanowisko służbowe w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy do dnia zwolnienia ze służby.
Zaskarżona decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ odwoławczy i przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, stosownie do wskazań zawartych w wyroku z dnia 1 grudnia 2004 r. II SA/Bd 919/04, uchylającym pierwotną decyzję odwoławczą z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...].
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) nie definiuje pojęcia "miejsce pełnienia służby" – i miejsca pełnienia służby nie określił też rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] marca 1999 r. Nr [...] mianujący na stanowisko służbowe w tej Komendzie skarżącego, poprzednio pełniącego służbę w byłej Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] – należało więc ustalić, gdzie faktycznie skarżący wykonywał swoje obowiązki, według zaś zeznań świadków oraz dokumentów rozliczeniowych kosztów dojazdów i delegacji, po mianowaniu uległa zmianie podległość służbowa, lecz miejsce pełnienia obowiązków służbowych pozostało to samo [...].
Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi podzielając stanowisko organów Policji, że – w świetle dokonanych ustaleń – skarżącemu nie przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, gdyż ma lokal mieszkalny w miejscu pełnienia służby.
Wnosząc skargę kasacyjną M. W. jako jej podstawę przytoczył naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918) "poprzez błędną wykładnię tych przepisów i w efekcie błędne uznanie, iż nie zostały wyczerpane przesłanki określone w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, aby przyznać równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że Sąd błędnie utożsamia miejsce pełnienia służby z miejscem wykonywania określonych czynności służbowych oraz błędnie przyjmuje, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "miejsca pełnienia służby". gdyż miejsce to musi wynikać z rozkazu personalnego określającego stanowisko służbowe i "... właśnie, gdzie służba jest wykonywana, natomiast gdyby miała być wykonywana poza miejscem zatrudnienia, to wtedy w rozkazie personalnym miejsce to musiałoby być określone".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
Do naruszenia przez błędną wykładnię tego przepisu – czy też § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego powołanego w skardze kasacyjnej – mogłoby dojść tylko wówczas, gdyby "miejsce pełnienia służby" – tak jak "miejscowość pobliska" (art. 88 ust.
- – zostało wprost określone w ustawie.
Natomiast, jeżeli ustawa nie definiuje "miejsca pełnienia służby" – nie stanowi więc inaczej niż uznał sąd – zarzut błędnej wykładni nie znajduje uzasadnienia prawnego, istota zaś sprawy sprowadzała się tylko do zagadnienia, czy stan faktyczny został należycie ustalony i oceniony, lecz skarga kasacyjna zarzutu naruszenia przepisów postępowania już nie podnosi.
Zarazem przekonanie, że miejsce pełnienia służby wynika wprost z rozkazu personalnego o mianowaniu skarżącego na stanowisko służbowe w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy, pozostaje w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku z dnia 1 grudnia 2004 r. II SA/Bd 919/04, gdyż nie byłoby potrzeby ponownego przeprowadzenia postępowania, jeżeli miejscem pełnienia służby pozostawałaby Bydgoszcz.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.