Postanowienie NSA z 16 listopada 2005 r., I OSK 1102/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Włodzimierza M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 167/05 o odrzuceniu skargi Włodzimierza M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 17 stycznia 2005 r., (...) w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej i o częściowym zwolnieniu z ustalonej opłaty postanawia:

Skład

Sędzia NSA Zbigniew Rausz przewodniczący

Sentencja

1. uchylić zaskarżone postanowienie
2. przyznać adwokat Agnieszce K.-G. od Skarbu Państwa 180 zł /sto osiemdziesiąt/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, zgodnie z treścią art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. W konkretnej sprawie, jak wynika z akt, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone w dniu 21 stycznia 2005 r., a więc termin 30 dni upłynął w dniu 21 lutego 2005 r. Skarżący zaś skargę wywiódł dopiero w dniu 28 lutego 2005 r. W związku z powyższym Sąd powyższą skargę odrzucił na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Włodzimierz M. Pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 67 par. 1, art. 72 i art. 77 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ miało ono istotny wpływ na treść orzeczenia i stało się podstawą braku możliwości merytorycznej oceny skargi skarżącego, przez przyjęcie że Włodzimierz M. uchybił terminowi do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 17 stycznia 2005 r. pomimo, iż decyzja ta została skarżącemu doręczona osobiście dnia 28 stycznia 2005 r. - a co za tym idzie skarżący złożył swoją skargę w terminie i nie było podstawy z art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - do odrzucenia skargi. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że do Miejskiego Domu Pomocy Społecznej w B. decyzja z dnia 17 stycznia 2005 r. kierowana z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. została doręczona 26 lutego 2005 r. /nie jak twierdzi WSA w Białymstoku dnia 21 stycznia 2005 r./ jego odbiór pokwitowała sekretarka - zwrotka w aktach.

Nadto zasadnicze znaczenie ma fakt, że decyzja ta została skarżącemu doręczona do rąk własnych dopiero 28 stycznia 2005 r. - o czym skarżący pisze w skardze i czego dowodem jest kserokopia koperty w której skarżący otrzymał decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Tymczasem przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - art. 67 par. 1 nakazuje by doręczenia osobie fizycznej dokonywało się jej osobiście, co odbierający kwitować ma własnym podpisem i datą - art. 77 par.

1. W niniejszej sprawie nie miały zastosowania powyżej wskazane przepisy ani też nie ma dowodu na to by doręczający nie zastał adresata w miejscu jego zamieszkania i by w grę mógł wejść przepis art. 72 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i za skutecznie można by było uznać pozostawienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sekretariacie Domu Pomocy Społecznej w B., gdzie zamieszkiwał i zamieszkuje skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna jest uzasadniona.

Zgodnie z przepisami rozdziału 8 Kpa regulującego sprawy doręczeń pism przez organy administracji publicznej - zasadą jest, iż pismo skierowane do osoby fizycznej doręcza się jej do rąk własnych w jej mieszkaniu lub miejscu pracy /art. 42 par. 1 Kpa/ a w razie koniecznej potrzeby pisma doręcza się w każdym miejscu gdzie się adresata zastanie /art. 42 par. 3 Kpa/. Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia /art. 46 par. 1 Kpa/. Przepisy Kpa nie przewidują odrębnej regulacji sposobu doręczania pism pensjonariuszom Domów Pomocy Społecznej.

W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduję się zwrotne potwierdzenie odbioru przedmiotowej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 17 stycznia 2005 r., z którego wynika, iż decyzja ta została odebrana w dniu 26 stycznia 2005 r. przez sekretarkę Domu Pomocy Społecznej w B. w którym skarżący przebywa. Jednocześnie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji nie wynika, iż sekretarka Domu Pomocy Społecznej zobowiązała się oddać pismo adresatowi. Nie wynika również z tego potwierdzenia odbioru dlaczego skarżący osobiście nie mógł odebrać pisma. Z powyższego względu nie można uznać za skuteczne doręczenie Włodzimierzowi M. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., która stała się przedmiotem skargi, w dniu 26 stycznia 2005 r. Zatem nie można liczyć początku biegu ustawowego 30 dniowego terminu z art. 53 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na wniesienie skargi od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego od tego właśnie dnia tj. 26 stycznia 2005 r.

W takiej sytuacji zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 kwietnia 2005 r. jako oparte na błędnych ustaleniach faktycznych podlega uchyleniu. Zastosowanie w sprawie niniejszej art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było bowiem bezpodstawne.

Odnośnie wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy wskazać, iż stosownie do przepisu par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w związku z pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1348 ze zm./ stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 75% stawki minimalnej wynoszącej 240 zł, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - czyli 180 zł. Taką sumę zatem należało przyznać adw. Agnieszce K.-G. pełnomocnikowi z urzędu Włodzimierza M. Z tego względu na podstawie art. 185 par. 1 w zw. z art. 182 par. 1 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.