Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 340/08, po rozpoznaniu skargi Z. T. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji i stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Komendant Powiatowy Policji w Sokołowie Podlaskim rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., zawiesił Z. T. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od dnia [...] grudnia 2005 r. do dnia [...] marca 2006 r., a rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. okres ten przedłużył od dnia [...] marca 2006 r. do czasu zakończenia postępowania karnego.
Następnie Komendant Powiatowy Policji w Sokołowie Podlaskim rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., zwolnił Z. T. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2006 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i nadał mu rygor natychmiastowej wykonalności.
Na skutek złożonego przez skarżącego odwołania, sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu, który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy.
Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi wniesionej przez Z. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 listopada 2006 r. sygn. akt II SA 1573/06 uchylił zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz Komendanta Powiatowego Policji w Sokołowie Podlaskim oraz orzekł, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Komendant Powiatowy Policji w Sokołowie Podlaskim rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił Z. T. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2007 r., uzasadniając swoją decyzję faktem, że 12-miesięczny termin zawieszenia w czynnościach służbowych upłynął, a przyczyny będące podstawą zawieszenia nie ustały. Przeciwko policjantowi toczy się postępowanie karne, a termin zakończenia tego postępowania nie jest znany. Zarzuty, będące podstawą toczącego się postępowania ze względu na wysoki ciężar gatunkowy, przyczyniły się do utraty przez skarżącego nieskazitelnej postawy moralnej, co w konsekwencji powoduje podważenie społecznego zaufania do Policji i jej funkcjonariuszy.
Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Z. T., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia ze służby na dzień wydania decyzji przez organ drugiej instancji, w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy.
W uzasadnieniu rozkazu wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zwolnienie w tym trybie ma charakter fakultatywny, co oznacza, że decyzja w tym zakresie pozostaje w kompetencji przełożonego właściwego w sprawach osobowych.
Powołany przepis został wprowadzony przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 158, poz. 1122 ze zm.). Z art. 6 wyżej powołanej ustawy wynika, że policjantowi pozostającemu w dniu wejścia w życie ustawy, w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, okres tego zawieszenia w zakresie skutków prawnych, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 1, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy. Jednocześnie w art. 11 cyt. ustawy ustawodawca wskazał, że ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. 20 września 2006 r.
W ocenie organu odwoławczego zamieszczona w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie klauzula, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości jest równoznaczna w skutkach prawnych z przywróceniem skarżącego do służby w Policji, a więc wywołuje ona skutek ex tunc, tj. od daty wydania uchylonego rozkazu personalnego, oznacza to, że nigdy nie nastąpiło rozwiązanie stosunku służbowego. W takiej sytuacji zbędne jest wydanie decyzji o przywróceniu do służby w Policji na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, nie nastąpiło też wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, o których mowa w § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), wobec czego istniały przesłanki dla zastosowania trybu zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.
Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi wniesionej przez Z. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe ich zastosowanie oraz błędną interpretację art. 41 ust. 2 pkt 9, art. 42 ust. 1, 5, 6, art. 39 ust. 3, art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, art. 6 ustawy o zmianie ustawy o Policji, art. 130 § 3 pkt 1 w związku z art. 108 § 1 K.p.a., § 6 pkt 3 rozporządzenia w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, a także art. 6, 7, 10, 11, 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a.
Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku wskazał, że materialnoprawną podstawę do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.
Zwolnienie ze służby w tym trybie ma charakter fakultatywny, oznacza a to, że decyzja w tym zakresie pozostaje w kompetencji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby, oparta na przytoczonym wyżej przepisie, ma charakter uznaniowy. Fakultatywne zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek:
- 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych,
- nieustania przyczyn będących podstawą zawieszenia.
Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, został wprowadzony przez art. 1 pkt 18 ustawy o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw. W myśl art. 6 ustawy o zmianie ustawy o Policji, policjantowi pozostającemu w dniu wejścia w życie ustawy w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, okres tego zawieszenia w zakresie skutków prawnych, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 1, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy. Jednocześnie w art. 11 cyt. ustawy ustawodawca wskazał, że ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia, tj. w dniu 20 września 2006 r..
W ocenie Sądu pierwszej instancji organ przyjął nieprawidłowo, że w stosunku do skarżącego 12 miesięczny termin zawieszenia należy liczyć od [...] września 2006 r.
W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Z. T. rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w Sokołowie Podlaskim nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. został zawieszony w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od [...] grudnia 2005 r. do [...] marca 2006 r., zaś rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. okres ten został przedłużony od [...] marca 2006 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Następnie Komendant Powiatowy Policji w Sokołowie Podlaskim rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. zwolnił ww. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2006 r. Na skutek wniesionego odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w Radomiu, który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi Z. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1573/06, wydane w tej sprawie rozkazy personalne organów obu instancji uchylił i orzekł, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok uprawomocnił się w dniu 30 stycznia 2007 r.
Sąd pierwszej instancji rozpoznając obecnie skargę na rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z powodu upływu 12 miesięcy od zawieszenia w czynnościach służbowych i nieustania przyczyn będących podstawą zawieszenia. Stwierdził, iż skutkiem uchylenia przez Wojewódzki Sąd w Warszawie rozkazu personalnego o zwolnienie skarżącego ze służby jest "reaktywowanie" stosunku służbowego z dniem uprawomocnienia się wyroku – wywołuje więc skutek ex nunc, gdyż tylko wyrok stwierdzający nieważność rozkazu personalnego o zwolnieniu wywołuje skutek ex tunc.
Uchylenie przez sąd administracyjny rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji powoduje, że od dnia uprawomocnienia się wyroku przestał on obowiązywać, a policjant od tego dnia znajduje się w takiej sytuacji służbowej w jakiej pozostawał w dniu zwolnienia ze służby.
A zatem w rozpoznawanej sprawie 12 miesięczny okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych powinien być liczony od dnia [...] stycznia 2007 r., a nie jak przyjął organ od dnia [...] września 2006 r.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 145 § 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozkazy personalne organów obu instancji uchylił, zaś na podstawie art. 152 powołanej ustawy, orzekł, iż zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), polegającą na przyjęciu, że w odniesieniu do skarżącego Z. T. 12 miesięczny termin zawieszenia w czynnościach służbowych powinien być liczony od dnia [...] stycznia 2007 r., tj. od dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1573/06, w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, podczas, gdy poprawna wykładnia i zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji powinna stwierdzać, iż w rozpatrywanej sprawie termin ten powinien być liczony od dnia 27 listopada 2006 r., tj. od daty wydania wyżej wymienionego wyroku.
Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto pogląd, że skutkiem uchylenia przez Sąd Administracyjny decyzji w sprawie o zwolnienie ze służby w Policji jest "reaktywowanie" stosunku służbowego z dniem ogłoszenia lub doręczenia wyroku (vide wyrok NSA z dnia 24 maja 1999 r. sygn. II SA 459/99 publ. Lex Nr 47392, wyrok NSA z dnia 9 maja 2005 r. OSK 1550/04 publ.. Lex Nr 166890)
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, autor skargi kasacyjnej stwierdził, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2006 r. uchylający wydane w sprawie rozkazy personalne dotyczące zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, reaktywował jego stosunek służbowy z dniem ogłoszenia tego wyroku, tj. z dniem 27 listopada 2006 r., a nie jak to błędnie przyjmuje w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji z dniem jego uprawomocnienia się, tj. 30 stycznia 2007 r.
Podkreślił, iż w zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., datę zwolnienia ze służby Z. T. ze służby w Policji ustalono na dzień wydania decyzji przez organ drugiej instancji, tj. [...] stycznia 2008 r. A zatem w dacie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 cytowanej ustawy o Policji 12 miesięczny okres zawieszenia w czynnościach służbowych, liczony od dnia [...] listopada 2006 r., tj. od daty "reaktywowania" stosunku służbowego na podstawie wyroku WSA w Warszawie upłynął.
Ponadto w skardze kasacyjnej jej autor wskazał, że co prawda w uzasadnieniu decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. błędnie podano, że okres 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych Z. T. liczony był od dnia [...] września 2006 r., to jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 w rozpoznawanej sprawie nie występują.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw,
Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu oparł ją na jednej z możliwych podstaw kasacyjnych, to jest naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Takie sformułowanie podstawy kasacyjnej powoduje, że zasadność tego środka odwoławczego należy oceniać z uwzględnieniem stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym oraz przyjętego przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.
Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię może nastąpić w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji zaakceptuje i uzna za prawidłowe mylne naruszenie przepisów przez organy orzekające w sprawie. A zatem autor skargi kasacyjnej stawiając taki zarzut powinien wskazać jak dany przepis prawa powinien być odczytywany, ale także wyjaśnić, dlaczego dokonana przez Sąd wykładnia tego przepisu jest niewłaściwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2006 r. (OSK 24/06, Lex nr 266229).
W tej sprawie zarzucono dokonanie przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji polegającej na tym, że w odniesieniu do skarżącego Z. T. przyjęto, iż 12 miesięczny termin zawieszenia w czynnościach służbowych powinien być liczony od dnia [...] stycznia 2007 r., tj. od daty uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2006 r., zaś według kasatora termin ten powinien być liczony od daty jego wydania, tj. od dnia 27 listopada 2006 r. Wówczas uwzględniając, datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, którą ustalono na dzień [...] stycznia 2008 r., warunek określony w podstawie zwolnienia został spełniony.
Jednocześnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że termin ten był błędnie liczony od dnia [...] września 2006 r. lecz uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.
W sprawie jest niesporne, iż Z. T. był zawieszony w czynnościach służbowych w okresie od dnia [...] grudnia 2005 r. początkowo do [...] marca 2006 r., a następnie od [...] marca 2006 r. na okres do czasu zakończenia postępowania karnego. Komendant Powiatowy Policji w Sokołowie Podlaskim rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zwolnił wyżej wymienionego ze służby w Policji. Na skutek złożonego przez niego odwołania, sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu, który rozkazem personalnym nr [...]’ z dnia [...] czerwca 2006 r. zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy.
Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2006 r. sygn. akt SA/Wa 1573/06, który uprawomocnił się w dniu 30 stycznia 2007 r. rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia wyżej wymienionego ze służby uchylił oraz orzekł, iż zaskarżony wyrok personalny nie podlega wykonaniu w całości.
Następnie Komendant Powiatowy Policji w Sokołowie Podlaskim rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. zwolnił Z. T. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2007 r., zaś Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. rozkaz ten uchylił w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił ją na dzień wydanie decyzji przez organ drugiej instancji, a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Jako podstawę materialnoprawną jego wydania podał art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji przyjmując, iż 12-miesięczny termin zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych biegł od dnia [...] września 2006 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (D. U. Nr 158, poz. 1122 ze zm.) do dnia [...] stycznia 2008 r., tj. dnia zwolnienia go ze służby w Policji.
Istota sprawy sprowadza się zatem do wyjaśnienia, czy i jaki wpływ na bieg 12-miesięcznego terminu zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego miał powołany wyżej wyrok i czy powinien być on liczony od daty jego wydania, czy też od daty jego uprawomocnienia.
W świetle § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029) z chwilą zwolnienia policjanta ze służby w Policji następuje wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych.
Z kolei art. 42 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o Policji stanowi, iż uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę do przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 tej ustawy.
Analiza powołanego przepisu ustawy wskazuje, że niewątpliwie wyrok uchylający rozkazy o zwolnieniu policjanta ze służby powoduje reaktywowanie jego stosunku służbowego. Jednakże skutki prawne tego wyroku można rozważać tylko wtedy, gdy orzeczenie to jest już prawomocne (art. 168 § 1 P.p.s.a.).
Przypomnieć należy, iż w tej sprawie prawo do jej rozpoznania w postępowaniu dwuinstancyjnym (art. 176 ust. 1 Konstytucji RP) może być zrealizowane pod warunkiem zachowania wymagań wynikających z ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 173 § 1 tej ustawy od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przysługuje stronie skarga kasacyjna do Naczelnego Sadu Administracyjnego, sporządzona przez fachowego pełnomocnika (art. 175 P.p.s.a.).
Skargę tę wnosi się do Sądu, który wydał zaskarżony wyrok w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenie stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 P.p.s.a.).
Z kolei art. 152 P.p.s.a. stanowi, iż w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia wyroku. Zastosowanie przez sąd administracyjny tego przepisu stanowi dla strony, której skarga została uwzględniona zabezpieczenie przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że skutki prawne wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1573/06, uchylającego rozkazy personalne o zwolnieniu Z. T. ze służby w Policji, mogą być oceniane dopiero z chwilą jego uprawomocnienia, tj. 30 stycznia 2007 r. Zauważyć również należy, iż reaktywowanie stosunku służbowego z tym dniem niweczyło skutek w postaci wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu wyżej wymienionego w czynnościach służbowych. Jako nietrafny ocenić należy zatem zarzut autora skargi kasacyjnej, iż decydujące znaczenie dla określenia biegu 12-miesięcznego terminu zawieszenia Z. T. w czynnościach służbowych jako przesłanki zwolnienia go ze służby w Policji, miał dzień ogłoszenia wyroku, tj. 27 listopada 2006 r. Komendant Powiatowy Policji w Sokołowie Podlaskim nie był bowiem uprawniony do przywrócenia skarżącego do służby na podstawie nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Uszło uwadze kasatora, że powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczyły sytuacji, gdy postępowanie przed tym Sądem było jednoinstancyjne, a wyrok stawał się prawomocny z dniem jego ogłoszenia.
Ubocznie zauważyć należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zakwestionowano prawidłowość ustaleń faktycznych dotyczących biegu 12-miesięcznego terminu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych stwierdzając, że był on przez organy błędnie liczony od dnia [...] września 2006 r., a powinien być od dnia [...] listopada 2006 r. Tego rodzaju wadliwość nie może być jednak zwalczana za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.