Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 13 października 2017 r. oddalił skargę G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] 2016 r. o skierowaniu G. W., posiadającego uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie kat. A i B, na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku G. W., reprezentowany przez adwokata, podniósł następujące zarzuty:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie "art. 7 ust. 1 pkt 2" rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488) poprzez uznanie, iż wniosek inicjujący postępowanie został podpisany przez osobę uprawnioną, mimo braku upoważnienia lub pełnomocnictwa Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w aktach sprawy,
- 2. obrazę przepisu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to "art. 4" rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez wydanie decyzji mimo braku prawomocnych wpisów w ewidencji prowadzonej przez Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji,
- 3. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6 k.p.a. poprzez podjęcie działań przez organy w sposób niezgodny z prawem, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
- 4. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy administracji publicznej wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieustalenie czy wniosek inicjujący postępowanie został podpisany przez osobę uprawnioną, mimo braku upoważnienia lub pełnomocnictwa Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
- 5. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zarzuty skargi kasacyjnej wywodzone z podstawy określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej: p.p.s.a.), nie odpowiadają w pełni wymogom określonym w art. 176 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany został już pogląd, iż z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że jej podstawą powinno być naruszenie przepisów postępowania przed sądem administracyjnym tj. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej ujęte w pkt. 3, 4 i 5 zostały oparte na naruszeniu art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. bez powiązania z przepisami ustawy p.p.s.a. Co więcej, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie odniósł powyższych zarzutów, poza art. 7 k.p.a., do wadliwości postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji, bądź przyjętego przezeń poglądu. Z tych względów należało uznać, że jedynie zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poddawał się ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, choć nie mógł wywołać oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie rezultatu. Zarzut ten został wyprowadzony z braku zweryfikowania upoważnienia Zastępcy Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach do występowania w imieniu Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji celem zainicjowania postępowania m.in. o zatrzymanie prawa jazdy z powodu przekroczenia 24 punktów karnych, co wiąże się z postępowaniem o skierowanie na badania psychologiczne i ponowny egzamin.
Argumentacja ta pozostaje w ścisłym związku z podniesionym w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, w myśl którego komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia.
Odmawiając słuszności przytoczonej argumentacji należy uznać, że użyta przy złożonym podpisie klauzula: "z upoważnienia" pozwalała uznać, że podpisujący wniosek o skierowanie na badanie psychologiczne Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach posiadał umocowanie do działania w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach. Zasadnie zatem Sąd I instancji nie podzielił zgłaszanych w tym zakresie wątpliwości przez skarżącego.
Przechodząc w następnej kolejności do omówienia podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. "art. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego", podkreślić przede wszystkim należy, że § 4 ww. rozporządzenia jest podzielony na mniejsze jednostki redakcyjne w ilości 13. Nie jest zatem wystarczające wskazanie jednostki podstawowej. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (tak wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12, LEX nr 1356245 i z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2496/10, LEX nr 1145608).
Powyższe wadliwości natury formalnej, przy zakreślonej kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego uniemożliwiającej korygowanie błędów w formułowaniu podstaw kasacyjnych, uniemożliwiają merytoryczne odniesienie się do tak skonstruowanego zarzutu.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej orzekł jak w sentencji wyroku, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.