Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 346/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...], którymi odmówiono E. T. przyznania dodatku mieszkaniowego, wskazując na rażącą dysproporcję pomiędzy dochodami a faktycznym stanem majątkowym, wynikającą z tego, że dochody [...]-osobowej rodziny wynosiły [...] zł, miesięcznie [...]zł, co po odtrąceniu kosztów mieszkania w wysokości [...]zł daje [...] zł na osobę, a posiadaniem samochodu osobowego marki [...] rocznik [...], zakupionego w [...]r. za [...] zł.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd podkreślił, że w sprawie nie ma żadnej wątpliwości, iż wnioskodawczyni spełnia kryterium dochodowe obowiązujące przy staraniu się o dodatek mieszkaniowy, co wynika z niebudzących zastrzeżeń ustaleń organu, jednak na mocy art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) organ odmówił tego dodatku z uwagi na rażącą dysproporcję pomiędzy dochodami a rzeczywistym stanem majątkowym. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma charakter uznaniowy, dlatego konieczne jest szczegółowe zbadanie stanu faktycznego i wyjaśnienie wszystkich okoliczności prowadzących do jednoznacznego i wiarygodnego ocenienia sytuacji rodziny ubiegającej się o świadczenie – stwierdził Sąd. Tymczasem w sprawie organy jedynie ustaliły, że skarżąca posiada samochód [...] z [...] r., zakupiony w okresie sprzed ubiegania się o dodatek mieszkaniowy, co samo w sobie, bez ustaleń związanych z wydatkami na ten samochód, analizy zysków i strat z tytułu jego posiadania jeszcze nie przesądza o rażącej dysproporcji – ocenił Sąd, zalecając dokonanie ustaleń w tym zakresie w ponownym postępowaniu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zarzucając: naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 743 ze zm.), polegającą na przyjęciu, że decyzje wydane na podstawie tego przepisu mają charakter uznaniowy, jak również na przyjęciu, że przeprowadzony wywiad środowiskowy i oświadczenie o stanie majątkowym są dowodami niewystarczającymi a w celu stwierdzenia przesłanek do odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego należy prowadzić dalsze postępowanie na gruncie k.p.a.
Odpowiadając na skargę, E. T. stwierdziła, że jest ona bezzasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw.
Bez znaczenia w sprawie było stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd, że decyzje wydawane na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 743 ze zm.), w tym odmawiająca E. T. przyznania dodatku mieszkaniowego, są decyzjami wydawanymi w ramach tzw. uznania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem decyzje te, od jego nowelizacji, nie mają takiego charakteru. Jednak i w obecnym stanie prawnym i uprzednim przesłanką odmowy było ustalenie, że pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy występuje rażąca dysproporcja. Uprzednio zatem decyzja, jakkolwiek uznaniowa, była obwarowana wykazaniem wystąpienia przesłanki "rażącej dysproporcji", a obecnie w tym zakresie nic się nie zmieniło. Podstawą odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego jest również wykazanie zaistnienia takiej sytuacji.
Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że w sprawie z wniosku E. T. taki warunek odmowy nie został wykazany i w tym się zasadza istota sprawy. "Rażąca dysproporcja", o której mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach, to taka, która wskazuje, że pomiędzy zadeklarowanymi niskimi dochodami, a rzeczywistą sytuacją majątkową zachodzi ogromny, rzucający się od razu w oczy rozdźwięk, zatem taki, który nie budzi wątpliwości co do faktycznego stanu materialnego ubiegającego się o dodatek mieszkaniowy. Z wywiadu środowiskowego taki stan rzeczy wcale nie wynika, zaś sam fakt posiadania prawie [...]-letniego samochodu, o wartości [...] zł o takiej rażącej dysproporcji nie stanowi.
Rację miał zatem Wojewódzki Sąd, że przesłanka odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, o której mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach nie została wykazana, a co za tym idzie nie było podstaw do tej odmowy.
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).