Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 476/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę W.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] października 2013 r.) Burmistrz Miasta [...] (dalej Burmistrz), uznał W.G. (dalej skarżący) za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
Przesyłkę zawierającą decyzję z [...] października 2013 r., z uwagi na nieobecność skarżącego pod adresem: ul. [...], [...] [...], dwukrotnie awizowano tj. 9 października 2013 r. i 17 października 2013 r., a następnie ze względu na nie podjęcie przesyłki przez osobę uprawnioną przez okres 14 dni od dnia pierwszego awiza, który upłynął z dniem 23 października 2013 r., zwrócono nadawcy (zwrotne potwierdzenie odbioru przesył[ki] z podwójnym awizem; k. 9 akt administracyjnych).
Pismem z 27 maja 2015 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji z [...] października 2013 r. (data na prezentacie – 2 czerwca 2014 r.). Jednocześnie pismem z 27 maja 2015 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (data na prezentacie – 29 maja 2014 r.).
Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] marca 2015 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze "w [...]" [winno być "we [...]"] (dalej Kolegium bądź SKO), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2014 r. II SA/Bd 907/14, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej kpa), stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia z [...] marca 2015 r., SKO wskazało, że decyzję z [...] października 2013 r. doręczono skarżącemu w trybie doręczenia określonego w art. 44 kpa, w dniu 23 października 2013 r. Tym samym, zgodnie z art. 129 § 2 kpa i pouczeniem zawartym w decyzji I instancji, odwołanie należało wnieść w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji, a zatem najpóźniej w dniu 6 listopada 2013 r. Skarżący złożył odwołanie dnia 2 czerwca 2014 r. W tych okolicznościach, należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 kpa), skoro postanowieniem z [...] marca 2015 r. Kolegium odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] października 2013 r. Kolegium zaznaczyło, powołując orzecznictwo sądów administracyjnych, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, że złożenie odwołania po upływie terminu do wniesienia odwołania, zobowiązuje organ do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, a także, że merytoryczne rozpatrzenie odwołania wniesionego po terminie stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § [1 pkt] 2 kpa.
Na postanowienie z [...] marca 2015 r. W.G. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że od 2001 r. nie mieszka i nie przebywa w [...]. Powołał się na błędne zaadresowanie przez organ I instancji przesyłki zawierającej decyzję z [...] października 2013 r., tj. na adres: [...], ul. [...], bez podania dopisku "skrytka pocztowa [...]". Zaznaczył, że nie miał obowiązku powiadomienia organu o zmianie adresu do doręczeń, gdyż do 2001 r., od kiedy to nie mieszka w [...], nie było prowadzone przeciwko niemu żadne postępowanie przed organem. To na organie I instancji ciążył obowiązek odnalezienia skarżącego i skutecznego doręczenia mu decyzji. Doręczenie nie podjęte w terminie z poczty uznaje się za doręczone tylko w sytuacji, gdy przesyłka została prawidłowo zaadresowana. Złożył w sprawie wnios[e]k o przywrócenie terminu i że dokonał tego w ustawowym terminie, gdyż decyzja I instancji jako nieprawidłowo zaadresowana nie została mu nigdy doręczona, a on o jej wydaniu dowiedział się dopiero dnia 22 kwietnia 2014 r., a wniosek o przywrócenie terminu złożył dnia 29 kwietnia 2014 r. Wyjaśnił, że powodem złożenia wniosku o przywrócenie terminu była okoliczność nieprawidłowego doręczenia korespondencji organu I instancji i długotrwała choroba.
Stwierdził, że nie tyko uprawdopodobnił, lecz udowodnił, że nie mógł odebrać decyzji I instancji, o czym w jego ocenie ma świadczyć okoliczność błędnego zaadresowania decyzji organu I instancji oraz fakt, że inne instytucje (Urząd Pracy, Sąd Rejonowy w [...]) uwzględniły podstawy tożsame z powołanymi przez niego we wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący zaznaczył, że przedłożył Kolegium pisma i dokumenty, w których powołana została okoliczność jego choroby, jako podstawa usprawiedliwiająca przed innymi instytucjami niedopełnienie przez skarżącego określonych czynności.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem II SA/Bd 476/15 na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie z [...] marca 2015 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] października 2013 r., którą to Burmistrz uznał skarżącego za uchylającego się do zobowiązań alimentacyjnych.
Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 1 i 2 kpa). Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania (art. 129 "ust." [winno być "§"] 3 kpa). Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 134 kpa). Z przytoczonych przepisów wynika, że odwołanie dla swej skuteczności musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 kpa lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3 kpa) oraz, że w przypadku czternastodniowego terminu z art. 129 § 2 kpa, bieg jego rozpoczyna się od dnia doręczenia decyzji stronie (ewentualnie ogłoszenia decyzji – gdy decyzja była ogłaszana).
Terminy do wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane ani skracane przez organ administracji publicznej; terminami procesowymi obliczanymi według przepisów kodeksu; terminami zawitymi, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie, w sytuacji braku uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jest obowiązek organu wydania aktu, o którym mowa w art. 134 kpa, a więc postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Skuteczne wszczęcie postępowania odwoławczego wymaga, w świetle art. 129 "ust." [winno być "§"] 2 i 3 w zw. z art. 134 kpa, zachowania ustawowego terminu do wniesienia odwołania. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania i stwierdzenie tej okoliczności przez organ nie zależy od uznania organu odwoławczego i jest okolicznością obiektywną, w związku z tym, w takiej sytuacji organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi, przewidzianego w art. 134 kpa (Andrzej Wróbel, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego LEX do art. 134 kpa; wyrok NSA z: 21.3. 1997 r. SA/Łd 2990/95, Lex 29079; 29.1.1997 r. I SA/Gd 1482/96, Lex 29004; 15.11. 1995 r. SA/Ka 2111/94, Lex 27060).
Jeżeli organ odwoławczy stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 kpa.
Odnosząc przytoczone powyżej przepisy prawne do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy Sąd I instancji stwierdził, że skarżący uchybił 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania. Wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynika, że decyzję I instancji prawidłowo doręczono skarżącemu w trybie art. 44 kpa dnia 23 października 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki z podwójnym awizem; k. 9 akt administracyjnych), natomiast skarżący złożył odwołanie dnia 2 czerwca 2014 r. (data na prezentacie pisma; k. 1 akt administracyjnych), a więc z uchybieniem 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, który upływał z dniem 6 listopada 2013 r. Co istotne, decyzja I instancji zawierała prawidłowe pouczenie zarówno o terminie, jak i sposobie wniesienia odwołania.
Skarżący, zgodnie zarówno z art. 129 § 1 i 2 kpa, jak i pouczeniem zawartym w decyzji I instancji, miał do wniesienia odwołania 14 dni od dnia doręczenia decyzji, tj. od dnia 23 października 2013 r. Skoro ostateczny termin do wniesienia odwołania upłynął skarżącemu z dniem 6 listopada 2013 r., a skarżący wniósł odwołanie dnia 2 czerwca 2014 r., nie ulega wątpliwości, że wniósł on odwołanie ponad 6 miesiące po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności.
Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącego o braku możliwości uznania, że w sprawie miało miejsce doręczenia decyzji w trybie art. 44 § 4 kpa, w związku ze wskazaniem nieprawidłowego adresu doręczenia decyzji. Z unormowań kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie sposobów doręczeń pism administracyjnych wynika, że zasadą jest, że doręczenie pisma następuje do rąk adresata, jest to tzw. doręczenie właściwe (art. 42 § 1, 2 i 3 kpa). W razie nieobecności adresata można zastosować tryb doręczenia zastępczego, a więc dokonać doręczenia pisma za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zdanie 1 kpa). Gdy doręczyciel nie może doręczyć pisma w sposób właściwy lub zastępczy, wówczas stosuje się art. 44 kpa, który normuje fikcję prawną doręczenia pisma. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2014 r. – Prawo pocztowe, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 kpa).
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej operatora pocztowego, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w powyższym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 44 § 4 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pozostawiono pismo w placówce pocztowej operatora pocztowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została wysłana do skarżącego na adres: ul. [...], [...] [...], a następnie z uwagi na niezastanie skarżącego pod tym adresem dwukrotnie awizowana tj. 9 października 2013 r. i 17 października 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesył[ki] z podwójnym awizem; k. 9 akt administracyjnych). Nie budzi sporu, że skarżący nie podjął przesyłki przez okres 14 dni od dnia pierwszego awiza, a więc do dnia 23 października 2013 r. Okoliczności te uprawniały do zastosowania fikcji doręczenia (art. 44 § 4 kpa). Przesyłka zawierająca decyzję I instancji była bowiem dwukrotnie awizowana z uwagi na brak możliwości zastosowania doręczenia właściwego, a skarżący nie podjął w ustawowym terminie przesyłki pozostawionej w placówce pocztowej operatora pocztowego. Wbrew stanowisku skarżącego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie było podstaw do zakwestionowania trybu doręczenia z art. 44 kpa ze względu na adres doręczenia decyzji organu I instancji.
Skarżący bowiem nie poinformował organu o innym adresie, pod który należy dokonywać doręczeń niż adres: [...], ul. [...], natomiast w sprawie osobiście pokwitował odbiór wysłanej wcześniej przez organ korespondencji na ww. adres (np. zawiadomienie z 3 września 2013 r. o wszczęciu postępowania; wezwanie z 7 czerwca 2013 r. do osobistego stawienia się w organie; k. 6 i następna oraz k. 3 i 4 akt administracyjnych), na który to przesłano później decyzję I instancji. Co istotne, również sam skarżący skierował do organu wniosek o doręczenie pisma SKO z 6 listopada 2013 r., wskazując jako swój adres: [...], ul. [...]. W tych okolicznościach nie może on skuteczne zarzucić organowi, że doręczył mu decyzję na nieprawidłowo adres, tj. adres: [...], ul. [...] bez dopisku skrytka pocztowa [...]. Skoro skarżący odbierał wcześniejszą korespondencję organu pod kwestionowanym następnie adresem i nie poinformował organu, że adres ten uległ zmianie, czy jest nieaktualny, a wręcz przeciwnie - w jednym z pism skierowanym do organu wskazał właśnie ten kwestionowany adres jako adres właściwy, nie może on w sposób skuteczny zarzucić organowi błędu w adresie doręczenia decyzji.
W tym stanie rzeczy, stwierdzając że w sprawie prawidłowo zastosowano tryb doręczenia z art. 44 kpa, a także, że skarżący uchybił 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania i że organ właściwy od rozpatrzenia odwołania nie uwzględnił wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania odpowiada prawu.
Skargę kasacyjną wywiódł W.G., reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. W.P., zaskarżając wyrok II SA/Bd 476/15 w całości.
Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego art. 58 § 1 kpa, przez przyjęcie, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybiła terminowi do złożenia odwołania od decyzji [...] października 2013 r. Burmistrza Miasta [...] w sprawie uznania strony za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych bez swojej winy.
Wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania ze skargi kasacyjnej wg norm przepisanych; przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.
Zarzut naruszenia art. 58 § 1 kpa nie zasługiwał na uwzględnienie.
W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 kpa).
W doktrynie i w orzecznictwie Sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że oceniając brak winy, organ administracji publicznej powinien przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (M. Jędrzejewska w: red. J. Krajewski, K. Piasecki, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, W. Pr. 1999, s. 322). Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie byłoby dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (J. Krajewski - op. cit., s. 274). W doktrynie postępowania administracyjnego przyjmuje się, że brak winy strony zachodzi "tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon w: E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. Pr. 1970, s. 136).
W konsekwencji "pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej" (tamże, s. 136). "Jeżeli nawet przeszkoda nie do przezwyciężenia obiektywnie nie istniała, ale strona miała podstawę do sądzenia, że taka przeszkoda istnieje, należy uznać, że niedopełnienie czynności procesowej było niezawinione" (tamże, s. 136-137). W doktrynie i orzecznictwie sądowym przytacza się wiele przykładów (stanów faktycznych) niezawinionego przez zainteresowanego niedopełnienia czynności procesowych w terminie: a) "Obłożna choroba uniemożliwiająca stronie [działającej osobiście - A.W.] wniesienie odwołania jest podstawą do przywrócenia terminu" (E. Iserzon – op. cit., s. 138)..., c) niedoręczenie stronie zapadłej decyzji (E. Iserzon – op. cit., 1970, s. 139-140; A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego LEX/el 2016, uw. 6 do art. 58).
W orzecznictwie sądowym wymienia się następujące przypadki uchybienia terminowi, które nie spełniają warunku "braku winy": a) samo zwolnienie od pracy nie może być wyłącznie potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminowi; tak samo nie może wyłączać zawinienia fakt czasowego przebywania zainteresowanego poza miejscem stałego zamieszkania, jeżeli doszło w tym czasie do skutecznego doręczenia zaskarżonego postanowienia (niepublikowany wyrok NSA w Katowicach z 20.4.1999 r. I SA/Ka 1609/97, Lex 37821); podobnie w niepublikowanym wyroku NSA z 4.11.1998 r. III SA 1243/97, Lex 36902, w którym stwierdzono, że: "Zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza bowiem ono możliwości dokonania czynności procesowej przez strony (np. sporządzania odwołania) i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika";... p) choroba wymagająca leżenia nie uzasadnia sama przez się braku zawinienia i przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, o ile osoba uprawniona do dokonania tej czynności mogła skorzystać z pomocy osób trzecich (wyrok NSA z 31.1.2012 r. II OSK 2175/10, Lex 1138097; aprobowane przez A. Wróbla – op. cit., uw. 7 do art. 58).
W sposób dowolny autor skargi kasacyjny podnosi, że "strona jako osoba bez miejsca stałego pobytu", w celu odbierania korespondencji założyła skrytkę pocztową nr [...] w Urzędzie Pocztowym w [...], filia w [...], dla adresu korespondencyjnego: [...], ul. [...]. Prawo nie zna kategorii "osoby bez miejsca stałego pobytu", bowiem zgodnie z doświadczeniem życiowym, każdy człowiek ma miejsce, gdzie koncentrują się jego sprawy życiowe (je, śpi, prowadzi życie towarzyskie, zażywa kąpieli, etc). Na podstawie prawidłowo zebranych i ocenionych dowodów Sąd I instancji ustalił, że pod adresem [...], ul. [...], skarżącemu prawidłowo doręczono: wezwanie z 7 czerwca 2013 r. do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu; zawiadomienie z 3 września 2013 r. o wszczęciu postępowania; ten adres wskazał skarżący we wniosku do organu o doręczenie pisma SKO z 6 listopada 2013 r. (s. 4-6 uzasadnienia wyroku II SA/Bd 476/15).
Brak jest podstaw do przyjęcia, że ów adres nie był prawidłowy i że nie doszło do doręczenia decyzji z [...] października 2013 r. w trybie art. 44 § 1-4 kpa. Skarżący nie mógł oczekiwać, by korespondencję urzędową awizowano do skrytki pocztowej. Doręczyciel prawidłowo awizował ją do skrzynki ("adresata nie zastałem – awizowano do skrzynki 09/10/13 i podpis doręczyciela" - adnotacja na kopercie w aktach administracyjnych). Gdyby skarżący nie był znany pod wskazanym adresem, nie doszłoby do doręczeń innej korespondencji pod owym adresem, a doręczyciel zamieściłby adnotację "adresat pod wskazanym adresem nieznany". W kontrolowanej sprawie nie doszło do "niekonsekwentnego działania Poczty Polskiej" (s. 2 skargi kasacyjnej).
W żaden sposób skarżący nie uprawdopodobnił, że był "długotrwale chory" (wniosek skarżącego z 27 maja 2014 r.; k. 11 akt administracyjnych) "w okresie, w którym awizowano przedmiotową decyzję" (s. 2 skargi kasacyjnej). Odpis wniosku nadanego 28 października 2013 r. w placówce pocztowej w [...], mimo wskazania "pisma tego [z 04.10.2013 r.] nie mogłem odebrać z powodu choroby", jak i wniosku nadanego 26 listopada 2013 r. w placówce pocztowej w [...], mimo wskazania "pisma tego [z 06.11.2013 r.] nie mogłem w dalszym ciągu odebrać z powodu przedłużającej się choroby", w żaden sposób nie uprawdopodabniają ani tego, że skarżący był rzeczywiście chory w dniach od 9 października 2013 r. do 23 października 2013 r., ani że choroba czyniła niemożliwym odbiór awizowanej decyzji.
Żadna z przyczyn podnoszonych przez skarżącego kasacyjnie, ani obie łącznie, nie stanowiły o uprawdopodobnieniu, że uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji z [...] października 2013 r. nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 kpa).
Uwagi autora skargi kasacyjnej uszło, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia nie był art. 58 § 1 kpa, lecz art. 134 w zw. z art. 129 § 2 kpa, a tych wzorców kontroli autor skargi kasacyjnej ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu nie wskazał. Czyniło to niemożliwym skontrolowanie zaskarżonego wyroku co do ewentualnego naruszenia art. 134 w zw. z art. 129 § 2 kpa, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może uzupełniać wzorców kontroli wskazanych przez profesjonalnego pełnomocnika.
Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1, art. 258 § 2 pkt ppsa), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261. Pełnomocnik skarżącego winien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy odrębny wniosek wraz ze stosownym oświadczeniem.