Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1110/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt II SAB/Łd 18/19 w sprawie ze skargi P. M. na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie wydania odpisu decyzji w sprawie z wniosku o przyznanie zaliczki alimentacyjnej.
Po wydaniu powyższego wyroku, P. M. złożył drogą elektroniczną szereg pism z dnia: 27 października 2020 r., 28 października 2020 r., 29 października 2020 r., 30 października 2020 r., 31 października 2020 r., 1 listopada 2020 r., 2 listopada 2020 r., 9 listopada 2020 r., 12 listopada 2020 r., 16 listopada 2020 r.15 grudnia 2020 r. i 17 grudnia 2020 r., w których wskazywał na bezprawną – w jego ocenie - zmianę przedmiotu zaskarżenia dokonaną przez Sądy obu instancji. Podnosił, że sprawa dotyczyła bezczynności organu w zakresie udostępnienia akt sprawy z wniosku o przyznanie zaliczki alimentacyjnej, zaś zarządzeniem Przewodniczącego składu orzekającego WSA w Łodzi z dnia 5 września 2019 r. przedmiot ten został zmieniony na bezczynność organu w zakresie wydania odpisu decyzji w sprawie z wniosku o przyznanie zaliczki alimentacyjnej, o czym skarżący nie został powiadomiony. Okoliczność ta nie została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który – zdaniem skarżącego – winien kwestie te zbadać z urzędu.
W pismach z 15 i 17 grudnia 2020 r. odniósł się do treści uzasadnienia wyroku z dnia 23 października 2020 r. podnosząc, że jest stroną wszystkich postępowań administracyjnych w przedmiocie udostępnienia akt sprawy z wniosku o przyznanie zaliczki alimentacyjnej i z tego względu posiada ustawowe prawo dostępu do akt sprawy w tym dostępu do odpisów i wyciągów. Zdaniem skarżącego, w sprawie naruszono art. 35 K.p.a., Sąd nie dokonał przy tym z urzędu kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej P.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrok wydany w dniu 23 października 2020 r. jest kompletny. Należy podkreślić, że nie można żądać uzupełnienia sentencji orzeczenia lub jego uzasadnienia przez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę postępowania – kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. W niniejszej sprawie skarżący przez wniosek o uzupełnienie wyroku próbuje wyrazić swoje niezadowolenie z zapadłego w sprawie orzeczenia, tym razem wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny, co jest niedopuszczalne w tym trybie.
Przypomnieć należy, że w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc Sąd ten nie może orzeczenia sądu I instancji poddać badaniu pod kątem zaistnienia w nim wad innych niż te, które przez autora skargi kasacyjnej zostały ściśle wskazane w środku odwoławczym. Dotyczy to w szczególności podnoszonych przez skarżącego kwestii dotyczących niewłaściwego – jego zdaniem - stosowania art. 28 K.p.a., który to zarzut nie został podniesiony w skardze kasacyjnej. W zakresie wymogu wzięcia pod rozwagę z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił w swoim rozstrzygnięciu tę zasadę, czemu dał wyraz, z jednej strony, zawierając w uzasadnieniu swoje stanowisko związanie tym wymaganiem, z drugiej zaś oddalając skargę kasacyjną z uwagi na niestwierdzenie w tym względzie wadliwości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W wyroku z dnia 23 października 2020 r., którego dotyczy niniejszy wniosek, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a., a więc wypowiedział się w sposób przewidziany ustawą. Brak było jednocześnie podstaw do zamieszczenia we wskazanym wyroku dodatkowego orzeczenia, które Sąd winien z urzędu w nim zamieścić. Zaznaczyć należy, że rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny skarga kasacyjna dotyczyła wyroku WSA rozstrzygającego sprawę dotyczącą bezczynności organu w przedmiocie wydania odpisu decyzji w sprawie z wniosku o przyznanie zaliczki alimentacyjnej. Nie byłoby zatem dopuszczalne, aby Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd drugiej instancji, objął rozstrzygnięciem sprawę bezczynności organu w przedmiocie "udostępnienia akt sprawy z wniosku o przyznanie zaliczki alimentacyjnej" (czy też przewlekłości organu w tym względzie), która nie była rozpoznawana przez sąd pierwszej instancji.
Na marginesie należy zauważyć, że formułując przedmiotowe wnioski, skarżący kasacyjnie zdaje się nie zauważać, że na tym samym posiedzeniu w dniu 5 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznał dwie sprawy zainicjowane jego skargą na bezczynność Prezydenta Miasta L. zakończone wyrokami w tej instancji – w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 18/19 w przedmiocie wydania odpisu decyzji w sprawie z wniosku o przyznanie zaliczki alimentacyjnej, zaś w sprawie II SAB/Łd 44/19 w przedmiocie udostępnienia akt sprawy z wniosku o przyznanie zaliczki alimentacyjnej.
W związku z tym całkowicie niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że wskutek zmiany przedmiotu w sprawie II SAB/Łd 18/19 Sąd pozostaje bezczynny w wydaniu wyroku w przedmiocie udostępnienia akt sprawy z wniosku o przyznanie zaliczki alimentacyjnej, skoro wyrok w tym zakresie wydano w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 44/19, od którego stronie przysługiwała skarga kasacyjna.
Reasumując, wnioski i argumentacja skarżącego zawarte w jego pismach, w istocie zmierzają do zmiany merytorycznej wyroku oraz polemiki z wyrażonym w nim stanowiskiem, co wykracza poza ramy instytucji uzupełnienia orzeczenia uregulowanej w art. 157 § 1 P.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.