Postanowienie NSA z 18 marca 2008 r., I OSK 1114/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Z. P. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2007r. sygn. akt I OSK 814/07 oddalającym skargę kasacyjną Z. P.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2007r. sygn. akt II SAB/Wa 211/06

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Witold Falczyński
Aleksandra Żurawicka protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uchylenie orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K.: 1) z dnia [...] nr [...], 2) z dnia [...] nr [...], 3) z dnia [...] nr [...], orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] nr [...] oraz orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] nr [...] postanawia: 1) odrzucić skargę o wznowienie postępowania, 2) oddalić wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 814/07, oddalił skargę kasacyjną Z. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 211/06, odrzucającego jego skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uchylenie orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K.:

1. nr [...] z dnia [...],
2. nr [...] z dnia [...],
3. nr [...] z dnia [...], orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. nr [...] z dnia [...] oraz orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...].

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 17 października 2003 r. sygn. akt I SAB 36/03, odrzucił skargę Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w sprawie wydania decyzji w postępowaniu nadzorczym, dotyczącym orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. nr [...] z dnia [...] oraz Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...], gdyż stwierdził brak kognicji tegoż Sądu wobec orzeczeń lekarskich, stanowiących podstawę do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalno-rentowego, wydanych w wyniku skierowania żołnierza na badania przez wojskowe organy emerytalno-rentowe.

W konsekwencji Sąd uznał, iż nie jest również właściwy w sprawach dotyczących postępowań nadzorczych związanych z tymi orzeczeniami. Wskazał, iż sprawy te podlegają kognicji sądów powszechnych. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez Z. P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. akt OSK 336/04 skargę tę oddalił.

W uzasadnieniu postanowienia podał, iż skarga Z. P. w tej sprawie podlegała odrzuceniu z uwagi na zaistniałą w sprawie powagę rzeczy osądzonej. Wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż co do zasady, odrzucenie skargi nie powoduje zaistnienia powagi rzeczy osądzonej, gdyż nie można stwierdzić, że sprawa została prawomocnie osądzona, skoro Sąd odrzucił ją bez merytorycznego rozpoznania.

Jednak w niniejszym postępowaniu za prawomocne uznano stanowisko NSA, dotyczące wyłączenia jego kognicji w sprawach dotyczących wskazanych wyżej orzeczeń lekarskich i związanego z nimi postępowania nadzorczego.

Uznał, że między skargą odrzuconą postanowieniem z dnia 17 października 2003 r., a skargą rozpoznawaną w niniejszym postępowaniu zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa.

Natomiast w sprawie bez znaczenia była okoliczność, że w każdym przypadku zarzucana bezczynność Ministra Obrony Narodowej dotyczyła rozpoznania innego wniosku Z. P. o uchylenie orzeczeń komisji lekarskich w trybie nadzoru (wniosku z dnia [...] i wniosku z [...] w niniejszej sprawie), gdyż powaga rzeczy osądzonej obejmuje generalnie stwierdzenie niewłaściwości sądów administracyjnych w sprawach związanych z wymienionymi we wstępie orzeczeniami komisji lekarskich.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji było prawidłowe. Zauważył, iż wprawdzie powinno ono nastąpić nie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie ustawą P.p.s.a.) lecz na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy P.p.s.a., to jednak to uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym postanowieniem Naczelnego Sadu Administracyjnego wniósł Z. P., reprezentowany przez radcę prawnego.

Jako podstawy wznowienia wskazał przepisy art. 273 § 1 pkt 2, § 2, art. 277, art. 281, art. 282 § 1 w związku z art. 276, art. 205 § 2 oraz art. 239 pkt 1 ustawy P.p.s.a.

W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania, skarżący m.in. zakwestionował prawidłowość postanowień sądów administracyjnych obu instancji. Podniesione w nim argumenty nie odnoszą się jednak do wskazanych jako podstawa wznowienia postępowania przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Także na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący nie nawiązał do przesłanek wymienionych w tych przepisach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 270 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania następuje na skutek wniesienia w terminie określonym w art. 277 ustawy P.p.s.a., skargi przez podmiot uprawniony i na podstawach określonych w art. 271, art. 272 i art. 273 cyt. ustawy Oznacza to, że skarga musi opierać się na jednej z ustawowych podstaw wznowienia, przy czym samo określenie podstawy w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że warunek ten jest spełniony. Konieczne jest zatem zbadanie, czy twierdzenia skargi stanowią taką ustawową podstawę, bowiem jeżeli wskazana podstawa nie występuje, skarga podlega odrzuceniu w oparciu o przepis art. 280 lub art. 281 ustawy P.p.s.a.

Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym.

Wskazać należy, iż w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania nie są rozpoznawane zarzuty poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia (por. postanowienie SN z dnia 12 października 2001r. III A 029/01 OSNAP 2002 r. nr 13, poz. 319).

W niniejszej sprawie skarżący powołał się na ustawowe podstawy wznowienia określone w art. 273 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy P.p.s.a.

Przepis art. 273 § 1 pkt 2 cyt. ustawy stanowi, że można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa, zaś z art. 273 § 2 cyt. ustawy wynika, że można żądać wznowienia w racie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Stosownie do treści art. 274 ustawy P.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia postępowania wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.

W rozpoznawanej sprawie ani z uzasadnienia obszernej skargi o wznowienie postępowania sądowego, ani z wyjaśnień skarżącego nie wynika, aby w tej sprawie toczyło się kiedykolwiek postępowanie karne zakończone prawomocnym wyrokiem skazującym. Nie wskazano również zaistnienia przesłanki wznowienia określonej w art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a.

Skarżący uzasadniając podstawy wznowienia ograniczył się do polemiki ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 814/07. Wyjaśnić należy, że odmienny pogląd skarżącego nie stanowi podstawy wznowienia o której mowa w cytowanych przepisach.

W konsekwencji uznać należy, że wprawdzie skarżący w skardze o wznowienie postępowania sądowego formalnie powołał ustawowe podstawy wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawy te także w świetle samego uzasadnienia skargi i wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie nie występują.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 281 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania i równowartości kosztów w związku ze stawiennictwem na rozprawę, gdyż w postępowaniu przed sądem administracyjnym obowiązuje zasada odpowiedzialności za wynik postępowania, a w tej sprawie jest on stroną przegrywającą (art. 193 w związku z art. 200 ustawy P.p.s.a.).