Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. C. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. zobowiązał organ do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. Pismem z 6 grudnia 2019 r. organ poinformował Sąd o śmierci skarżącej, załączając uwierzytelniony odpis aktu zgonu, zgodnie z którym śmierć skarżącej nastąpiła 27 września 2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.) "(s)ąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania". Jeżeli natomiast nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (art. 193 in principio P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania była skarga na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. w wydaniu decyzji dotyczącej stosunku służbowego, tj. na bezczynność polegającą na braku złożenia propozycji służby w służbie celno – skarbowej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Jak podkreślał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego wyroku: "istotą skargi skarżąca uczyniła twierdzenie, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. miał obowiązek prawny wręczenia jej do dnia 31 maja 2017 r. propozycji służby na podstawie powołanego wyżej przepisu".
Tym samym, skarga ta stanowiła sprecyzowane żądanie konkretnego podmiotu adresowane do sądu administracyjnego, by ten zobowiązał organ do wydania w oznaczonym terminie decyzji administracyjnej dotyczącej stosunku służbowego, a więc uregulowanej przepisami prawa publicznego relacji pomiędzy podmiotem zatrudniającym, jakim jest państwo a osobą zatrudnioną (funkcjonariuszem). Pomimo że ochronie prawnej podlegają zarówno istnienie jak i istotne elementy tego stosunku, to jednak taki przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą skarżącej. To samo dotyczy bezczynności organu w wydaniu decyzji dotyczącej stosunku służbowego, której wydania domagała się skarżąca. Skoro tak to koniecznym stało się przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne (por. także wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 2018/13, LEX nr 1643719).
Taki rodzaj bezprzedmiotowości postępowania sądowego został zresztą wprost przewidziany przez ustawodawcę w art. 161 § 1 pkt 2 P.p.s.a. I chociaż na skutek umorzenia postępowania wszczętego skargą kasacyjną organu prawomocnym stanie się wyrok Sądu pierwszej instancji, to jednak istotna zmiana okoliczności faktycznych sprawy, tj. śmierci strony skarżącej, powoduje, że organ nie jest związany stwierdzonym w tym wyroku zobowiązaniem. Nie ma on bowiem już możliwości wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.