Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 maja 2005r., sygn. akt II SA/Wa 2657/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego.
Wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej uzasadnione było, zmniejszeniem stanu etatowego w jednostce wojskowej, w której ppłk E. G. pełnił zawodową służbę wojskową oraz brakiem możliwości wykorzystania kwalifikacji wymienionego oficera w dalszej służbie wojskowej. Wskazano ponadto, iż z uwagi na prowadzone w wojsku działania organizacyjno–etatowe, zmierzające do osiągnięcia docelowego stanu liczebności Sił Zbrojnych oraz zmiany kadry zawodowej, koniecznym było dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego z uwagi na osiągnięcie przez E. G. wieku emerytalnego.
Oddalając skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 maja 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Podstawę materialno-prawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) w szczególności art. 78 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową, podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.
Podstawowa przesłanka uzasadniająca zastosowanie tego przepisu została w niniejszej sprawie spełniona, bowiem na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 26 lipca 2002r. nr Pf–309/Org/Pl w sprawie zmian organizacyjno–etatowych w wojskowych komendach uzupełnień, stan etatowy jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową (Wojskowa Komenda Uzupełnień [...]) uległ z dniem 1 listopada 2003r. zmniejszeniu, przy czym Sąd nie był władny oceniać zasadności i celowości tego typu zmian strukturalnych i organizacyjnych w Siłach Zbrojnych RP.
W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie w sposób wyczerpujący wykazały, że brak było możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, odpowiadające jego kwalifikacjom.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, uzasadniające wypowiedzenie stosunku służbowego.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2005r. wniósł E. G., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływaną dalej jako ppsa), tj. naruszenie prawa materialnego, wskutek błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez przyjęcie, że brak było możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174.pkt 2 ppsa), a mianowicie art. 133 § 1 zd. 1, art. 106 § 5 ppsa oraz art. 233 § 1 kpc w związku z art. 134 ppsa, wskutek naruszenia przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów, bowiem ocena dowodów ograniczona została, jedynie do dowodów przedstawionych wyłącznie przez organy administracji wojskowej, z którymi skarżący nie był zapoznawany w toku postępowania.
Zdaniem skarżącego, dokonana przez Sąd kontrola legalności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nie była kontrolą bezstronną, bowiem została przeprowadzona jedynie w oparciu o dowody przedstawione przez organy administracji wojskowej.
Kontrola taka winna sprowadzać się przynajmniej do zbadania, czy w sprawie został wyczerpująco zebrany materiał dowodowy oraz czy w postępowaniu dowodowym brał udział sam zainteresowany.
W szczególności nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym stwierdzenie Sądu, że brak było możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, odpowiadające jego kwalifikacjom, bowiem w czasie wydawania kwestionowanych decyzji istniało nie obsadzone stanowisko Wojskowego Komendanta Uzupełnień [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwaną dalej ppsa) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie odpowiada tym wymogom, jednakże podniesione w niej zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ Sąd rozpoznając sprawę nie naruszył przepisów prawa.
Podstawy skargi kasacyjnej sprowadzają się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, wskutek błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Powyższy zarzut jest całkowicie chybiony.
Zgodnie z powołanym przepisem, dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.
Przy czym, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, przez które należy rozumieć zapotrzebowanie na żołnierzy zawodowych, w poszczególnych korpusach kadry zawodowej i korpusach osobowych, o określonych dla poszczególnych stanowisk służbowych stopniach wojskowych, wymaganiach kwalifikacyjnych i grupach uposażenia, wynikające z etatów jednostek organizacyjnych resortu obrony narodowej oraz posiadanych środków budżetowych (art. 35 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy).
W szczególności nietrafnym jest zarzut skarżącego, iż fakt istnienia w czasie wydawania decyzji przez organ naczelny, nie obsadzonego stanowiska Wojskowego Komendanta Uzupełnień [...], powodował niemożność wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej, bowiem obsadzenie tego stanowiska zależało od decyzji właściwego organu administracji wojskowej, który podejmuje w tej kwestii rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze oraz stan faktyczny zaistniały wskutek wydania rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 26 lipca 2002r., w pełni uzasadnionym było zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Nie do końca zrozumiałym jest także zarzut naruszenia przez sąd I instancji przepisów prawa procesowego, wskutek naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez dokonanie przez sąd oceny legalności rozstrzygnięcia organu naczelnego, jedynie na podstawie dowodów zgromadzonych przez ten organ, w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji.
Zgodnie z art. 133 § 1 ppsa sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ppsa.
Zatem dokonana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona została zgodnie z obowiązującym prawem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji.