Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 16/07, oddalił skargę B. W. na postanowienie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Ś. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy, na podstawie art. 135r ust. 9 w zw. z art. 135r ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 kpa postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego.
W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że dnia 26 stycznia 2005 r. asp. szt. B. W. wniósł o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z dnia [...] o uznaniu go winnym i ukaraniu dyscyplinarnym wyznaczenia na inne stanowisko służbowe oraz zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych i innych pojazdów na okres 8 miesięcy. Policjant obwiniony był o to, że w dniu 26 czerwca 1999 r. w miejscowości G. gmina P., kierując własnym samochodem, będąc w stanie nietrzeźwym (2,43 promila alkoholi we krwi) spowodował kolizję drogową w ten sposób, że nie zachował należytej staranności i najechał na tył prawidłowo jadącego przed nim innego samochodu, t.j. o czyn z art. 87 § 1 i art. 86 § 2 kw w zw. z art. 19 ust. 2 pkt 3 i art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
Komendant Powiatowy Policji w P. postanowieniem z dnia [...], utrzymanym w mocy przez Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Uwzględniając skargę B. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 26 maja 2006r. uchylił powyższe postanowienia zarzucając, iż organy wydając rozstrzygnięcie merytoryczne poprzez ocenę okoliczności pod względem naruszenia obowiązujących w dacie wydania orzeczenia dyscyplinarnego przepisów prawa nie oceniły terminowości złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania.
Rozpoznając ponownie sprawę Komendant Powiatowy Policji w P. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego, w uzasadnieniu wskazując na uchybienie ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, który stanowi, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Treść orzeczenia była znana asp. szt. B. W. od dnia doręczenia orzeczenia tj. dnia 31 stycznia 2000 r. i od tej daty należy liczyć termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Otrzymując orzeczenie dyscyplinarne w sposób wiarygodny dowiedział się o istnieniu okoliczności uzasadniających wniosek i mógł ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy.
Nie zasługują, zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące terminu podjęcia informacji, stanowiących jego zdaniem przesłankę do wznowienia postępowania. Policjant złożył wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego w dniu 26 stycznia 2005 r., a więc przed upływem 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, jednakże nie zachował 30-dniowego terminu, przewidzianego cytowanym przepisem.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył B. W., zarzucając "rażące naruszenie art. 135r ust. 7 ustawy o Policji poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż o uchybieniu będącym podstawą wniosku o wznowienie postępowania dowiedział się w dniu 31.01.2000 r." i wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że o uchybieniu dowiedział się dopiero w styczniu 2005 r. po konsultacji z prawnikiem, który poinformował go, że od tej daty biegnie mu 30-dniowy termin do żądania wznowienia postępowania. Jego zdaniem nie można faktu doręczenia mu orzeczenia utożsamiać z koniecznością dostrzeżenia przez niego błędu organu wydającego orzeczenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, iż Stosownie do art. 135r ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Treść powołanego przepisu wyraźnie nawiązuje - w ocenie Sądu - do dnia "dowiedzenia się" o podstawie wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie za dzień dowiedzenia się przez skarżącego o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania należy uznać dzień 31 stycznia 2000 r., tj. datę doręczenia skarżącemu orzeczenia dyscyplinarnego nr [...], bowiem tego dnia otrzymał on powyższe orzeczenie, z którym mógł się zapoznać, a w przypadku niezrozumienia jego treści zasięgnąć fachowej porady prawnika, jak to uczynił kilka lat później, tj. w styczniu 2005 r. Zatem od dnia 31 stycznia 2000 r. rozpoczął się bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania.
Złożenie go dnia 26 stycznia 2005 r. nastąpiło wprawdzie przed upływem 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 135 ust. 5), jednak po upływie 30 dni od dnia dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 135 ust. 7).
Od powyższego wyroku B. W., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył w dniu 18 czerwca 2007 r. skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie art. 135 ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania. W oparciu o ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż nie można daty 31 stycznia 2000 r. utożsamiać z datą zapoznania się przez skarżącego z treścią orzeczenia albowiem w tej dacie nie miał on żadnej wiedzy o uchybieniu, które powinno być podstawą wznowienia postępowania. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wiedzę taką B. W. nabył dopiero w styczniu 2005 r. i od tej daty zachował wymagany 30 dniowy termin. Nie można bowiem faktu doręczenia orzeczenia utożsamiać z koniecznością dostrzeżenia błędu organu wydającego orzeczenie. Nie było to bowiem, zdaniem autora skargi kasacyjnej, uchybienie oczywiste ponieważ nie zostało dostrzeżone nawet przez osoby wydające orzeczenie, które niewątpliwie posiadały dużo większą wiedzę w zakresie przepisów dotyczących postępowania dyscyplinarnego niż B. W. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna, zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., powołanej dalej jako ustawa P.p.s.a.), z zastrzeżeniem wynikającym z § 2 i 3, musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom z profesjonalną znajomością prawa zapewni, że skarga zostanie sformułowana odpowiednio do wymogów określonych w art. 176 ustawy P.p.s.a., w sposób umożliwiający sądowi kasacyjnemu dokonanie pełnej kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje ponownie legalności zaskarżonego aktu (czynności) w takim zakresie, w jakim może i powinien to czynić Sąd I instancji. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 ustawy P.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują, kierunek jego badawczej działalności determinują przytoczone podstawy kasacyjne. NSA nie może podjąć własnej inicjatywy w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Rola tego Sądu w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Oznacza to, że w skardze kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis prawa, którego naruszenie zarzuca się Sądowi I instancji. Chodzi tu przy tym bezspornie o najmniejszą jednostkę określonego artykułu czy paragrafu, a zatem niezbędne jest także podanie określonego ich ustępu, punktu czy podpunktu.
Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest ponadto podanie czy podstawa kasacyjna opiera się na zarzucie naruszenia prawa materialnego czy procesowego oraz uzasadnienie tak sformułowanego zarzutu.
W rozpoznawanej sprawie w osnowie skargi kasacyjnej powołano jedynie art. 135 ust. 7 ustawy o Policji, nie precyzując której konkretnie jednostki redakcyjnej art. 135 (od "a" do "s") naruszenie zarzuca się Sądowi I instancji, albowiem sam art. 135 nie zawiera ust.
7. Skoro jednak z uzasadnieniu skargi kasacyjnej wynika iż jest to art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, można przyjąć, że pełnomocnikowi B. W. w istocie chodziło o wskazanie tego właśnie przepisu jako podstawy skargi kasacyjnej.
Przepis art. 135r ust. 7 ustawy o Policji stanowi, iż wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie skarżącego z naruszeniem w/w przepisu odmówiono wznowienia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na wystąpienie tej przesłanki negatywnej mimo że wadliwie przyjęto datę, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Datę tę, zdaniem skarżącego, należy liczyć od stycznia 2005 r., kiedy to po konsultacji z prawnikiem dowiedział się o możliwości wznowienia postępowania dyscyplinarnego.
Pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
Powołany wyżej przepis art. 135r ust. 7 ustawy o Policji precyzyjnie wskazuje, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego należy złożyć w terminie 30 dni od dnia powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Treść tego przepisu jednoznacznie nawiązuje do dnia "dowiedzenia się" o okoliczności (podstawie) wznowienia. W warunkach niniejszej sprawy podstawę wznowienia stanowi treść orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] nr [...]. Za dzień dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego należy, jak to trafnie przyjął Sąd I instancji, uznać datę 31 stycznia 2000 r. bowiem w tej dacie doręczono skarżącemu w/w orzeczenie, z którym mógł się zapoznać, a w razie wątpliwości zasięgnąć opinii prawnika. Wywody skargi kasacyjnej, iż termin ten należy liczyć tylko i wyłącznie od stycznia 2005 r., gdy po konsultacji z prawnikiem skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia stanowi błędną interpretację zarzucanego przepisu procesowego ustawy o Policji.
Istota unormowania art. 135r ust. 7 ustawy o Policji polega na dowiedzeniu się o istotnej dla sprawy okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania a więc dotarciu do strony wiadomości o wydaniu stosownego dokumentu, w tym przypadku orzeczenia z dnia [...] nr [...], które według akt sprawy dotarło do skarżącego tego samego dnia.
Tym samym, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, że skarżący o okoliczności mogącej stanowić podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego dowiedział się faktycznie w dniu 31 stycznia 2000 r., a nie jak twierdzi B. W. w styczniu 2005 r.
Z tych przyczyn, wobec nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.