Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2023/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z dnia [...] Nr [...], którym dokonano zmiany orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 30 czerwca 2004 r. w części dotyczącej kary, poprzez wymierzenie w miejsce orzeczonej wobec J. W. kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.
J. W. został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej, polegającej na niedopełnieniu obowiązku wykonywania poleceń przełożonych oraz przestrzegania terminu procesowego, określonego w art. 54 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Analiza materiałów z podejmowanych przez J. W. czynności wyjaśniających wskazuje, że wszystkie czynności zakończył on dopiero w czasie, gdy było prowadzone przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne, a więc po upływie od 6 do 8 miesięcy od ich rozpoczęcia.
Ponieważ nie został potwierdzony stawiany J. W. zarzut naruszenia art. 54 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, organ odwoławczy złagodził karę dyscyplinarną wymierzoną wyżej wymienionemu przez Komendanta Miejskiego Policji w [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że czyn przypisany J. W. nie budzi wątpliwości, bowiem sam skarżący nie kwestionuje stawianych mu zarzutów, wskazuje jednak na okoliczności uzasadniające swoje zachowanie, w postaci przeciążenia pracą.
Zdaniem Sądu, przekroczenie przez skarżącego terminów obowiązujących w zakresie prowadzonych postępowań jest wielomiesięczne, dochodzi nawet do 7 miesięcy, w czasie których skarżący nie dokonywał żadnych czynności.
Tak długi okres bezczynności nie może być usprawiedliwiony przeciążeniem pracą. Także z tych samych powodów, fakt korzystania przez skarżącego z urlopów, nie uwalnia skarżącego od odpowiedzialności wynikającej z niewykonania obowiązków służbowych.
Sąd podkreślił, że funkcjonariusz realizujący swoje zadania z należytą starannością, powinien tak planować czas urlopu żeby nie rzutował on na terminowość prowadzonych postępowań.
W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz,1270 ze zm.).
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kwestionuje prawidłowość przeprowadzonego wobec niego postępowania dyscyplinarnego.
W szczególności niewyjaśnienie przez prowadzącego postępowanie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie kto zastępował skarżącego w czasie jego urlopu i dlaczego obowiązek przestrzegania terminów procesowych przez skarżącego nie był na bieżąco egzekwowany przez jego przełożonych.
Także nieuwzględnienie przez rzecznika dyscyplinarnego wyjaśnień skarżącego odnośnie tego, że informował swoich przełożonych o przekroczeniu terminów procesowych, w ocenie skarżącego powoduje wadliwość wydanego orzeczenia dyscyplinarnego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", jednym z warunków jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna jest wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wraz z ich uzasadnieniem.
Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 ppsa, dzieląc je na naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw określonych w art. 174 ustawy ppsa jest wskazanie konkretnych przepisów, oznaczonych numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - naruszył wojewódzki sąd administracyjny, wyjaśnienie na czym naruszenie to polegało, a w przypadku powołania jako podstawy skargi kasacyjnej art. 174 pkt 2 ustawy ppsa także wykazanie, że naruszenie przez sąd przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Gwarantem prawidłowej konstrukcji skargi kasacyjnej jest przepis art. 175 § 1 ppsa zawierający obowiązek sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego.
Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w skardze, a z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego.
Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego zarzucił skarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy – art. 174 pkt 2 ustawy ppsa.
Skarżący nie wskazał jednak jakie konkretne przepisy postępowania i w jakim stopniu naruszył Sąd I instancji, nie uzasadnił również dlaczego – jego zdaniem – naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że wszystkie zawarte w niej zarzuty dotyczą naruszenia przez organ dyscyplinarny przepisów regulujących postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec funkcjonariuszy Policji tj. przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. – o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.).
Tak sformułowane zarzuty, nie stanowią podstawy skargi kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 ustawy ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny działając jako sąd kasacyjny, nie jest upoważniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu ustawy ppsa dotyczy skarga kasacyjna.
Samo powołanie przepisu art. 174 pkt 2 ppsa nie może być uznane za prawidłowe wskazanie podstawy skargi kasacyjnej, ponieważ przepis ten nie miał zastosowania w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ppsa – orzekł jak w sentencji.