Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 889/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę małoletnich A. i A. K. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego M. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżących do Sądu I instancji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:
- - art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 887, ze zm.), przez jego błędną wykładnię:
- a) zmierzającą do oceny warunków określonych w w/w przepisie przez pryzmat stażu pracy zmarłego ojca małoletnich skarżących – P. K.,
- b) uznanie, że ze względu na zbyt krótki okres zatrudnienia ojca małoletnich – P. K. - skarżące nie spełniają warunków do uzyskania świadczenia w postaci renty rodzinnej w drodze wyjątku, pomimo tego, że same spełniają przesłanki wskazane w w/w przepisie, w postaci: bycia członkiem rodziny po ubezpieczonym, nie spełnienie warunków ustawowych do uzyskania świadczeń wskutek szczególnych okoliczności, nie mogą podjąć pracy ze względu na wiek - są uczennicami, nie posiadają niezbędnych środków utrzymania,
- c) przerzucenie na małoletnie dzieci, spełniające przesłanki uzyskania renty rodzinnej w drodze wyjątku, skutków działań ich zmarłego ojca – P. K. w zakresie zatrudnienia, na co nie miały wpływu,
- d) uznanie, że zawodowe uprawianie przez P. K. kolarstwa w latach 1990 - 2000 nie jest wystarczającą przesłanką usprawiedliwiającą szczególne okoliczności do niespełnienia warunków ustawowych spornego świadczenia, nawet w sytuacji, gdy zmarły przez 10 lat był reprezentantem Polski, a jego późniejszy stan zdrowia był skutkiem forsownych treningów, zawodów i kontuzji.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez:
- - brak wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie przyczyn, dla których P. K. nie podejmował zatrudnienia w latach 1990 - 1992, 1992 - 1994, 2000 - 2005, 2009 - 2014, pod kątem uprawiania przez niego zawodowo kolarstwa w latach 1990 - 2000, sytuacji rodzinnej oraz zdrowotnej zmarłego ubezpieczonego, które usprawiedliwiały na płaszczyźnie zasad współżycia społecznego oraz doświadczenia życiowego przerwy w zatrudnieniu P. K.,
- - uznanie, że wybór przez P. K. kariery sportowej zamiast pracy zawodowej obciąża ewentualnym ryzykiem wyłącznie jego, gdy P. K. był przez długie lata reprezentantem Polski, jeździł zawodowo w klubach, które, jak się potem okazało - nie odprowadzały składek na ubezpieczenia społeczne, a jego późniejszy stan zdrowia, uniemożliwiający często podjęcie pracy zawodowej był m.in. skutkiem treningów i kontuzji doznanych w trakcie uprawiania sportu,
- - zaniechanie przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę skarżącą w postaci opinii biegłych w zakresie medycyny: diabetologii, kardiologii, chorób wewnętrznych, na okoliczność okresu, w którym rozpoczęły się choroby P. K., ograniczeń w pracy zawodowej powstałych w wyniku posiadanych przez niego chorób i nie ustosunkowanie się do przedmiotowego wniosku przez Sąd I instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej opisano stan faktyczny sprawy, w szczególności stan zdrowia P. K. i jego aktywność sportową i zawodową do chwili jego śmierci oraz stan zdrowia jego żony. Sądowi I instancji zarzucono nieuwzględnienie tych okoliczności stwierdzając, że jego stanowisko jest powieleniem stanowiska Prezesa ZUS. Wskazano, że jest ono sprzeczne nie tylko z art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ale także z przytoczonymi w skardze kasacyjnej dwoma orzeczeniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i jednym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanymi w innych sprawach.
W skardze kasacyjnej wniesiono również o dopuszczenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi wskazując, ze nie były one w posiadaniu skarżących na etapie poprzednich postępowań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm. – dalej ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Zgodnie z art. 174 pkt 2 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa wynika zaś, że skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie wskazano konkretnych przepisów postępowania, których naruszenia miał się dopuścić Sąd I instancji. Poprzestano jedynie na lakonicznym wskazaniu, że zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak sformułowany zarzut nie spełnia wymagań określonych w cytowanym wyżej art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 pkt 2 ppsa, dlatego - ze względu na związanie granicami skargi kasacyjnej - tak sformułowany zarzut kasacyjny nie mógł być rozpatrzony.
Również zarzut kasacyjny naruszenia art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie mógł być uwzględniony. O ile bowiem w skardze kasacyjnej zarzucono błędną wykładnię tego przepisu, o tyle nie przedstawiono, na czym polegał błąd Sądu I instancji w dokonaniu wykładni tego przepisu i jaka powinna być prawidłowa jego wykładnia w ocenie skarżących kasacyjnie. Zarzut błędnej wykładni prawa został określony w istocie jako błędy w ustaleniach faktycznych, dlatego nie spełnia on wymagań do jego oceny w postępowaniu kasacyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.