Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 16/08 po rozpoznaniu skargi R. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania, oddalił skargę.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 1998 r., nr [...] stwierdziła u R. W. schorzenia powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej i orzekła o jego trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej i niezdolności do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.
Ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, działając w oparciu o art. 74 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 35 ze zm.) oraz § 122 pkt 1 i § 155 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38), zwolnił R. W. z dniem [...] grudnia 1998 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go w stan spoczynku, z uwagi na ustalenie przez komisję lekarską niezdolności do służby wojskowej.
Wnioskiem z dnia [...] maja 2006 r. R. W. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją Ministra Obrony Narodowej. We wniosku tym podniósł, że decyzja ta została wydana w następstwie złożenia, pod wpływem bezprawnej groźby, oświadczenia woli zawartego we wniosku z dnia [...] lipca 1997 r. o przeniesienie służbowe oraz we wniosku z dnia [...] lipca 1998 r. o skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej. Ponadto podał, że diagnoza medyczna, na podstawie której podjęto decyzję o zwolnieniu ze służby, okazała się niezgodna z prawdą, co zostało potwierdzone opinią biegłego sądowego.
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania.
R. W. pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] 2006 r. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla jego sprawy okoliczności okazały się fałszywe. Wskazał, że w jego aktach personalnych znajduje się orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] września 2004 r. nr [...], w którym nie potwierdzono diagnozy zawartej w orzeczeniu Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 1998 r. Podniósł również, że diagnozie tej przeciwstawia się także opinia biegłego psychiatry oraz psychologa. Do wniosku dołączył m.in. kopię orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] września 2004 r. nr [...], kopię opinii sądowo - lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz kopię opinii psychologicznej z dnia [...] stycznia 2006 r.
Minister Obrony Narodowej, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi R. W. uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że wbrew stanowisku organu stronie postępowania nie można postawić zarzutu, że nie wskazała ustawowej przesłanki wznowienia. Sąd wskazał, że przesłanką odmowy wznowienia postępowania na gruncie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej również K.p.a., może być żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. W sytuacji, gdy strona wnosi o wznowienie postępowania, powołując się na okoliczności, które wyczerpują co najmniej jedną z przyczyn wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a., organ właściwy do rozpoznania tego wniosku uprawniony jest do prowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia, dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 K.p.a.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 149 § 1 i art. 150 § 1 K.p.a. Minister Obrony Narodowej wznowił postępowania zakończone decyzją tego organu z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...] w sprawie zwolnienia R. W. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia w stan spoczynku.
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 150 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...].
W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, że R. W. nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o wyeliminowaniu z obrotu prawnego ostatecznego orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...] stwierdzającego trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej oraz trwałą niezdolność do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, określającego kategorię zdrowia E, tj. orzeczenia będącego podstawą zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
W złożonym w dniu [...] września 2007 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy R. W. podniósł, że orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 1998 r., nr [...] zostało wyeliminowane kolejnymi orzeczeniami wojskowej komisji lekarskiej. Wskazał, że orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] września 2004 r. nr [...], choć określa niezdolność do zawodowej służby wojskowej, podobnie jak orzeczenia z 1998 r., to wskazuje na inne jednostki chorobowe.
Minister Obrony Narodowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...] zostało wydane w związku z określeniem zdolności do zawodowej służby wojskowej i funkcjonuje ono w dalszym ciągu w obrocie prawnym. Orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] września 2004 r. nr [...] zostało natomiast wydane dla celów rentowych, na wniosek dyrektora wojskowego biura emerytalnego. Zostało ono wydane w związku z badaniem kontrolnym rencisty wojskowego i przedmiot orzekania był inny niż w orzeczeniu stanowiącym podstawę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej wskazał również, że orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. nie eliminuje z obrotu prawnego orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. W. wniósł, o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a także kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 9 oraz art. 10 § 1 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, przedstawiając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, tj. w trybie określonym w przepisach art. 145 - 151 K.p.a. Postępowanie o wznowienie postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, stwarzającym prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 K.p.a.
Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
- 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 Kpa),
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Jednocześnie stosownie do treści art. 145a § 1 K.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył przy tym, że w przepisach K.p.a. przyjęto rozwiązanie wyczerpującego wyliczenia podstaw wznowienia postępowania. Oznacza to niedopuszczalność wznowienia postępowania na innej podstawie niż enumeratywnie wyliczonej w art. 145 § 1 oraz wskazanej w art. 145a § 1. W art. 16 § 1 K.p.a. ustanowiona została ogólna zasada trwałości decyzji administracyjnych, następstwem czego jest zarówno niedopuszczalność wznowienia postępowania w oparciu o podstawę wadliwości niewyliczoną w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a., jak też rozszerzająca wykładnia podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a. Naruszenie tak zakreślonych ram wznowienia postępowania stanowi rażące naruszenia prawa, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji.
Sąd pierwszej instancji wskazał przy tym, że podważenie stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji wymagałoby wykazania, że wystąpiły jednak podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 lub 145a K.p.a.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, R. W. we wniosku z dnia [...] maja 2006 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 1998 r. podniósł, że przedmiotowa decyzja została podjęta w następstwie wydania orzeczenia lekarskiego opartego na podstawie błędnej diagnozy, co zostało potwierdzone opinią biegłego sądowego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonym od decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] skarżący natomiast precyzyjnie wskazał, że swoje żądanie opiera na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., bowiem zdaniem strony, dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.
W ocenie Sądu dokonane przez organ w niniejszej sprawie ustalenia, co do braku wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt K.p.a. są prawidłowe.
W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...] została wydana w oparciu o orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...]. Zarzuty skarżącego dotyczące fałszywości dowodu odnoszą się właśnie do tego dokumentu. W ocenie Sądu zarzuty te nie znajdują jednak potwierdzenia.
Skarżący nie wskazał bowiem na żadne prawomocne orzeczenie sądu bądź innego organu stwierdzającego fałszywość tego dowodu, a nie zachodzi tu również okoliczność wskazana w art. 145 § 2 K.p.a. Ponadto dokument ten został wystawiony przez instytucję, która powinna go wystawić, a jego treść jest niezmieniona.
Jednocześnie Sąd podniósł, że powoływane przez skarżącego orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] września 2004 r. nr [...] nie zawiera żadnych odniesień do orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 1998 r., nie uchyla tego orzeczenia, ani go nie zmienia. Również w przedstawionej przez skarżącego opinii sądowolekarskiej z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz opinii psychologicznej z dnia [...] stycznia 2006 r. brak jest odniesień do orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. Opinie te nie kwestionują zawartego w tym orzeczeniu rozpoznania, a jedynie wskazują na stan zdrowia skarżącego aktualny na dzień ich wydania.
Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji uznał, że podzielić należy pogląd organu, iż postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...], nie było dotknięte wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. co oznacza, że Minister Obrony Narodowej prawidłowo orzekł o odmowie jej uchylenia.
Odnosząc się do zarzutów skargi, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie można przyjąć, że skarżący pozbawiony był możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu, zwłaszcza w sytuacji, gdy to skarżący był jego inicjatorem.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R. W. zaskarżając tenże wyrok w całości i opierając skargę kasacyjną na podstawie wskazanej w przepisie art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 – zwana dalej P.p.s.a.), przedmiotowemu wyrokowi zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadą stanowiącą przyczynę wznowienia postępowania wskazaną w treści przepisu art. 145 § 1 ust. 4 K.p.a., a zatem wadą która uniemożliwiła prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej R. W. wskazał, że w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie miał fakt niedopuszczenia przez organ administracyjny strony do udziału w postępowaniu, przez co uniemożliwione zostało dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Skarżący podnosił zarówno w skardze jak i na rozprawie w dniu 10 marca 2008r., iż nie był wzywany ani informowany o jakichkolwiek czynnościach organu. Minister Obrony Narodowej poprzestał jedynie na doręczeniu stronie postanowienia o wznowieniu postępowania oraz decyzji odmawiającej wznowienia i kolejno: utrzymującej poprzednią decyzję w mocy.
W takim stanie rzeczy, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną doszło do naruszenia wskazanego przepisu art. 9 K.p.a., co natomiast prowadzi do zaistnienia sytuacji uniemożliwienia stronie bez jej winy brania udziału w postępowaniu. Skarżący przytoczył orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1992 r. III ARN 40/92, zgodnie z którym obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy (art. 9 K.p.a.) powinien być rozumiany szeroko, jak to jest tylko możliwe. Udowodnione naruszenie tego obowiązku powinno być rozumiane jako wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji, szczególnie wówczas, gdy urzędnik stwierdza (lub powinien stwierdzić), że strona zamierza podjąć działania wiążące się dla niej niekorzystnymi skutkami, lub nawet ryzykiem wystąpienia podobnych skutków. W takim wypadku urzędnik ma wyraźny obowiązek w możliwie jasny sposób wyjaśnić całość okoliczności sprawy stronie i równie wyraźnie wskazać na ryzyko wiążące się z zaplanowanymi działaniami. Jest to jedyny odpowiadający zasadzie art. 1 Konstytucji sposób rozumienia art. 9 K.p.a. Zatem naruszenie przepisu art. 9 K.p.a. daje już podstawę żądania uchylenia wydanej decyzji.
Wnoszący skargę kasacyjną podniósł również, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było wszczęte na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2007 r., a nie na wniosek strony. Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącego, czynny udział strony w postępowaniu wyraża się zarówno w prawie do inicjowania postępowania oraz w prawie wypowiadania się co do treści zgromadzonego materiału dowodowego. Zapewnia jej bowiem wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to wpływ na właściwe zastosowania normy prawą materialnego i procesowego. Strona ma nie tylko prawo być obecną "czynnie" przy czynnościach postępowania wyjaśniającego, ale prawo do czynnego kształtowania stanu faktycznego przez prawo żądania przeprowadzenia dowodów. Organ administracji publicznej jest zatem - w myśl obowiązującego prawa- zobowiązany umożliwić stronie realizację tego uprawnienia.
Skarżący podniósł także, że w skardze na decyzję Ministra Obrony Narodowej podnoszone było, iż w toku postępowania poprzedzającego wydanie skarżonej decyzji Skarżący otrzymał od Ministra Obrony Narodowej jedynie postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie oraz decyzję odmawiającą wznowienia postępowania a następnie utrzymującą poprzednią decyzję organu w mocy. Strona postępowania nie została poinformowana o materiale dowodowym zebranym w toku przedmiotowego postępowania, a - co więcej - nie została wezwana do wypowiedzenia się co do zebranego materiału.
Zarówno w orzecznictwie jak i literaturze przyjmuje się, że w sytuacji naruszenia przez organ prawa strony do udziału w sprawie nie ma znaczenia, czy organ administracyjny uzupełnił w jakikolwiek sposób zebrany w sprawie materiał dowodowy czy też oparł się na już poprzednio zebranej dokumentacji.
Jednocześnie skarżący podniósł, że "obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie -uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 KPA" (Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, s. 94).
W konkluzji skargi kasacyjnej R. W. wniósł o:
- – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu,
- – zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej.
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika R. W. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie pełnomocnik skarżącego wskazał na przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b z powodu oddalenia skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadą stanowiącą przyczynę wznowienia postępowania wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która to wada uniemożliwiła prawidłowe ustalenie stanu faktycznego.
Przystępując do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej zauważyć należy, iż zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zatem jeżeli Sąd administracyjny po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego nie będąc związany granicami skargi wykaże nieistnienie naruszenia prawa w zaskarżonych rozstrzygnięciach albo istnienie naruszenia prawa nie dającego podstaw do uwzględnieni skargi (tj. naruszenie nie mające istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia), wówczas stosuje konstrukcję przewidzianą w wyżej wymienionym przepisie.
W myśl art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tę podstawę wznowienia postępowania należy interpretować w związku z art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, który ustanawia zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej skarżący od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie był informowany o wszystkich czynnościach podejmowanych przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji.
Przypomnieć należy, że celem wznowionego postępowania administracyjnego było ustalenie, czy poprzednie postępowanie, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja było dotknięte określonymi wadami, a jeśli tak, to jaki wpływ wady te miały na treść zaskarżonej decyzji. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, takie jak brak informowania go przez organ o materiale dowodowym zebranym w toku postępowania, czy też brak wezwania go przez organ do wypowiedzenia się co do tego materiału nie miały wpływu na wynik postępowania wznowieniowego. Trudno bowiem zgodzić się z twierdzeniem skargi kasacyjnej, iż skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) skoro postępowanie wznowieniowe wszczęte zostało na jego wniosek, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji.
W tej sytuacji za absolutnie bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. bowiem jak to wynika z akt sprawy skarżący uczestniczył w całym postępowaniu administracyjnym. Dlatego też zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe i zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
Jednocześnie oddalono wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.