Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SAB/Wa 18/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J. B. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpoznania odwołania, zobowiązał Ministra do wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym, zakreślając organowi 30-to dniowy termin na dokonanie tej czynności.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż odwołanie J. B. z dnia 7 czerwca 2006 r. wpłynęło do Ministra Skarbu Państwa dnia 11 lipca 2006 r., a organ ten w dniu 8 stycznia 2007 r. wydał postanowienie, iż odwołanie to zostanie rozpatrzone do 30 kwietnia 2007 r. z powodu dużej ilości spraw do załatwienia. Takie postępowanie organu Wojewódzki Sąd uznał za naruszające przepisy k.p.a. stwierdzając, że wyznaczenie terminu załatwienia sprawy zostało dokonane z naruszeniem zasady szybkości postępowania i terminu z art. 36 §1 k.p.a., gdyż wyznaczenia odległego terminu załatwienia nie usprawiedliwia ilość spraw, bowiem zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. tylko sprawa szczególnie skomplikowana może być załatwiona w terminie dwóch miesięcy, przy czym ta reguła nie dotyczy postępowania odwoławczego.
Skargę kasacyjną wniósł Minister Skarbu Państwa, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności przez:
- naruszenie art. 35 § 1 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że Minister Skarbu Państwa pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w sytuacji, gdy nie upłynął jeszcze termin załatwienia wyznaczony postanowieniem z dnia 8 stycznia 2007 r.;
- naruszenie art. 36 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyznaczony przez Ministra Skarbu termin, o którym mowa w tym przepisie nie może przekraczać terminu określonego dla rozpoznania odwołania, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej nie posiadają usprawiedliwionych podstaw.
Z formalnego punktu widzenia odpowiadają one wymogom przewidzianym w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", bowiem przytaczają konkretny przepis konkretnego aktu. Jednak jako podstawę skargi wskazano naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a jako akt prawny – Kodeks postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, a sądy te w swoim postępowaniu stosują przepisy tej ustawy, tj. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tylko zatem te przepisy wojewódzkie sądy mogą naruszyć w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Kodeks postępowania administracyjnego jest oczywiście aktem procesowym, wg którego toczy się postępowanie, ale tylko administracyjne, tj. przed organami administracji publicznej, nie zaś sądowoadministracyjne, tj. przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne oceniają działania organów w świetle przepisów k.p.a., same jednak go nie stosują w postępowaniu, zatem nie mogą naruszyć w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a.
Jeżeli sprawa administracyjna ma aspekt wyłącznie proceduralny, ocenę działania organu Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje wyłącznie w świetle prawa procesowego, tj. zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Zarzut skargi kasacyjnej, aby mógł być uznany za prawidłowo przytoczony, powinien wiązać przepisy k.p.a. z przepisami P.p.s.a. Wprawdzie Minister Skarbu Państwa wskazał w skardze kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wymienione w niej przepisy k.p.a. naruszył szczególnie co sugerowałoby, że naruszył także i inne, ale żadnych innych przepisów nie podał.
Naczelny Sąd Administracyjny, będąc z mocy art. 183 § 1 P.p.s.a., związany granicami skargi kasacyjnej, nie ma ani obowiązku, ani uprawnienia domyślania się czy jeszcze jakieś i jakie przepisy miał na myśli wnoszący skargę kasacyjną – tu naczelny organ administracji państwowej.
Skarga kasacyjna Ministra Skarbu Państwa nie mogła być skuteczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył bowiem wskazanych w niej przepisów k.p.a., zasadnie oceniając postępowanie tego Ministra dotyczące rozpoznania odwołania wniesionego przez J. B. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.