Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 793/10, oddalił skargę T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w nowym Sączu z dnia 29 grudnia 2009 r. W motywach wyroku powołano się na następujące okoliczności faktyczne i prawne.
W dniu 26 listopada 2007 r. T. K. złożył w Urzędzie Miasta w Nowym Sączu wniosek o rejestrację samochodu osobowego marki BMW 520i o numerze VIN [...]. Do wniosku dołączył:
- - fakturę VAT Nr 5/2001 z dnia 15 lutego 2001 r. wystawioną na jego nazwisko przez Firmę Handlowo-Usługową M. Ł. dotyczącą nabycia samochodu osobowego uszkodzonego BMW;
- - fakturę podatkową z dnia 8 lutego 2001 r., Nr 132/01 wydaną dla nabywcy M. Ł., przez [...] z siedzibą 30170 Mestre wraz z tłumaczeniem tłumacza przysięgłego - dotyczącą nabycia samochodu używanego - BMW - wykreślonego z rejestru do transportu "na wózku";
- - uwierzytelnioną przez Urząd Celny w Wenecji oraz [...] tłumacza przysięgłego kserokopię karty drogowej wydanej do użytku własnego [...] zamieszkałemu w S. o zarejestrowaniu samochodu BMW w dniu 27 maja 1997 r. wraz z tłumaczeniem;
- - kserokopię świadectwa własności pojazdu Nr [...] wraz z tłumaczeniem tłumacza przysięgłego wydanego 22 grudnia 1999 r. [...] zamieszkałemu w T. na podstawie aktu sprzedaży samochodu BMW z dnia 11 listopada 1999 r.;
- - decyzję Urzędu Celnego w Cieszynie Nr [...] z dnia [...].02.2001 r. wraz z postanowieniem tego Urzędu z dnia [...].02.2001 r.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] Prezydent Miasta Nowego Sącza odmówił rejestracji wymienionego pojazdu, stwierdzając, że wymagania zawarte z art. 72 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.) wprawdzie dopuszczają zamiast dowodu rejestracyjnego przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu za granicą wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów za granicą, nie mniej kserokopia dowodu rejestracyjnego uwierzytelniona przez Urząd Celny w Wenecji oraz [...] nie spełnia ustawowego wymogu i nie może być uznana za dokument spełniający warunki określone art. 72 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.
Po rozpatrzeniu odwołania T. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu w dniu [...] sierpnia 2008 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Nowego Sącza z dnia [...] stycznia 2008 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji nie akceptując stanowiska, że przedłożona przez stronę kserokopia dowodu rejestracyjnego poświadczona za zgodność z oryginałem przez ww. urzędy włoskie nie może stanowić dokumentu wymaganego do zarejestrowania przedmiotowego pojazdu.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta Nowego Sącza wydał w dniu [...] października 2008 r. decyzję, w której ponownie odmówił rejestracji pojazdu. Dokonując oceny załączonych przez wnioskodawcę dokumentów potwierdzających fakt rejestracji pojazdu na terenie Włoch organ I instancji stwierdził, że kserokopia dowodu rejestracyjnego uwierzytelniona przez Urząd Celny w Wenecji oraz [...] nie może być uznana za dokument spełniający warunki określane wskazanym przepisem. Organ I instancji nie podzielił poglądu skarżącego, że należy odwoływać się do procedur obowiązujących w roku 2001, czyli wtedy kiedy nabył on przedmiotowy pojazd. Wniosek o rejestrację pojazdu został złożony 26 listopada 2007 r. i według tego stanu prawnego należy rozpatrywać przedmiotową sprawę.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Nowego Sącza z dnia [...] października 2008 r., podzielając ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jak wynika z pisma ACI Automobilklub Włoski - Urząd Prowincjonalny w Vercelli PRA - Publiczny Rejestr Samochodowy z dnia 15 lutego 2008 r., w dniu 21 lutego 2001 r. dokonano ostatniej formalności, a samochód został wykreślony z rejestru z powodu demontażu.
Decyzję tę Zaskarżył T.K., domagając się jej uchylenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalając skargę wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 793/10, wskazał, że warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu zostały uregulowane w Dziale III "Pojazdy", Rozdział 2 "Warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze. zm.). Z kolei warunki i tryb rejestracji pojazdów zostały sprecyzowane w wydanym na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit.a wyżej wymienionej ustawy rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322, ze zm.) zawierającym m.in. regulacje dotyczące pierwszej rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy (§ 3) i pojazdu sprowadzonego z Państwa Członkowskiego. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym dowód rejestracyjny jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego.
Rejestracja pojazdu stanowi więc administracyjne zezwolenie na wprowadzenie go do ruchu drogowego. W przepisie art. 72 ust. 1-4 ustawodawca określił dokumenty stanowiące podstawę zarejestrowania pojazdu. Złożenie tych dokumentów stanowi warunek dokonania rejestracji pojazdu. Jednakże nie w każdej sytuacji przedłożenie organowi dokumentów, wymienionych w niniejszym przepisie, powodować musi rejestrację pojazdu.
Jak stanowi art. 79 ust. 1 pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku: 1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, ze zm.). albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie. Jedną z podstaw uzasadniających wyrejestrowanie pojazdu jest zatem przekazanie pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów Z powyższego wynika, że wówczas właściwy organ dokonuje wyrejestrowania pojazdu na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu bądź o przyjęciu niekompletnego pojazdu, wystawionego przez upoważnionego przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów.
Przekazanie pojazdu do jednego z wymienionych przedsiębiorców jest jednoznaczne z wycofaniem pojazdu z eksploatacji w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Wynika to wprost z art. 18 powyższej ustawy, który zobowiązuje właściciela pojazdu wycofanego z eksploatacji do przekazania go przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów. Z kolei z treści art. 24 i art. 25 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji wynika, że przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, przyjmując pojazd wycofany z eksploatacji jest zobowiązany do wydania zaświadczenia o demontażu pojazdu, co oznacza zdaniem Sądu, że demontaż pojazdu jest pojęciem prawnym, a więc nie oznacza fizycznego demontażu, rozmontowania czy rozłożenia na części pojazdu, jego pocięcia itp., ale oznacza przekazanie pojazdu do stacji demontażu.
Demontażem pojazdu jest więc chwila przyjęcia tego pojazdu do stacji demontażu, czyli przedsiębiorstwa zajmującego się demontażem pojazdów, a - zgodnie z art. 3 pkt 10 tej ustawy - do zakładu prowadzącego przetwarzanie, w tym demontaż. Zdaniem Sądu I instancji na gruncie polskiego prawa nie jest możliwe zarejestrowanie pojazdu wycofanego z eksploatacji. Sytuacja prawna nie budzi wątpliwości, jeżeli mamy do czynienia z pojazdem wycofanym z eksploatacji na terenie kraju, nie mniej jednak ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji stanowi wykonanie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. UE L 00.269.34). Powyższą ustawą z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów dokonano zmiany w ustawie - Prawo o ruchu drogowym, wprowadzając między innymi przedstawione wyżej brzmienie art. 79 ust. 1 pkt 1. Oznacza to, że przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wprowadzone ustawą o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, również stanowią wykonanie wskazanej dyrektywy.
Stosownie do art. 249 (3) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. Urz. UE C 06.321 E.37) dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Sformułowana przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości doktryna pośredniego skutku prawa wspólnotowego wyraża zasadę, zgodnie z którą sąd państwa członkowskiego jest obowiązany interpretować przepisy prawa wewnętrznego w "świetle brzmienia i celów" dyrektywy, która nie wywołuje skutku bezpośredniego. Dokonując więc wykładni przepisów art. 79 ust. 4 w związku z art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym należy mieć na względzie regulacje ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz treść i cel dyrektywy 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji.
W myśl pkt (1) preambuły dyrektywy różne środki podejmowane na szczeblu krajowym, dotyczące pojazdów wycofanych z eksploatacji, powinny zostać zharmonizowane, po pierwsze, aby zminimalizować szkodliwy wpływ pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne, przyczyniając się tym samym do zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz oszczędzania energii, oraz, po drugie, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz unikać zakłóceń konkurencji na obszarze Wspólnoty. Stosownie do art. 2 pkt 2 dyrektywy "pojazd wycofany z eksploatacji" oznacza pojazd, który stanowi odpad w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG. W art. 5 ust. 2 dyrektywa stanowi, iż państwa członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji będą przekazywane uprawnionym zakładom przetwarzania. Państwa członkowskie stworzą system, zgodnie z którym przedstawienie świadectwa złomowania będzie warunkiem wyrejestrowania pojazdu wycofanego z eksploatacji.
Takie świadectwo będzie wystawiane posiadaczowi i/lub właścicielowi, kiedy pojazd wycofany z eksploatacji będzie przekazany do zakładu przetwarzania (art. 5 ust. 3 dyrektywy). W art. 6 ust. 1 dyrektywy postanowiono, że państwa członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji są magazynowane (nawet czasowo) i przetwarzane zgodnie z ogólnymi wymaganiami określonymi w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG.
Pojazd wycofany z eksploatacji stanowi odpad i wobec tego musi zostać przekazany uprawnionemu zakładowi przetwarzania w celu przetworzenia, przekazanie zaś do właściwego zakładu przetwarzania prowadzi do wyrejestrowania pojazdu. Wobec tego, aby cel dyrektywy, którym jest między innymi właściwe przetworzenie pojazdu wycofanego z eksploatacji, został osiągnięty, niezbędne jest uwzględnianie w procesie rejestrowania pojazdów faktu wyrejestrowania pojazdu wycofanego z eksploatacji i przekazanego właściwemu zakładowi przetwarzania, niezależnie od tego, na terenie którego państwa członkowskiego ten fakt miał miejsce. Zgodnie z art. 79 ust. 4 w związku z art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie jest możliwe zarejestrowanie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu wyrejestrowanego na terenie innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej z powodu wycofania go z eksploatacji i przekazania uprawnionemu zakładowi przetwarzania. Taki pojazd bowiem stanowi odpad w rozumieniu przepisów o odpadach.
Sąd Wojewódzki podkreślił, że skarżący, składając wniosek o rejestrację pojazdu przedłożył jedynie dowody świadczące o tym, że przedmiotowy pojazd był zarejestrowany w 1997 r. na terenie Włoch. Brak jest dokumentów wskazujących przez kogo i w jakim stanie samochód ten został przekazany firmie zajmującej się rozbiórką - demontażem pojazdów, nie mniej z dokumentów wynika, że poprzednik prawny skarżącego – M.L. zakupił uszkodzony pojazd BMW w [...] we Włoszech, a więc - zdaniem Sądu - nie zakupił on pojazdu samochodowego możliwego do dopuszczenia do ruchu przez zarejestrowanie, ale zakupił we Włoszech odpad.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 marca 2011 r. wniósł T. K. zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270, ze zm.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to:
- - art. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie zasady ochrony praw nabytych przez skarżącego, polegających na nabyciu uprawnienia do rejestracji pojazdu na zasadach obowiązujących w dniu sprowadzenia pojazdu z zagranicy, ograniczonych następnie na skutek przystąpienia Polski do Unii Europejskiej i wprowadzeniu rygorystycznych przepisów w zakresie recyklingu pojazdów;
- - art. 3 pkt 6, art. 3 pkt 10, art. 18, art. 24 i art. 25 Ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zakresie naruszenia zakazu retroaktywności prawa, poprzez zastosowanie przedmiotowych przepisów do stanu faktycznego będącego przedmiotem sprawy, w sytuacji gdy w czasie zakupu pojazdu i sprowadzania go na terytorium RP przedmiotowa ustawa nie obowiązywała;
- - art. 71 pkt 7, art. 79 ust. 4 w zw. z art. 79 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez zastosowanie norm przedmiotowych przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy, w sytuacji, gdy w dniu sprowadzenia pojazdu na teren RP przedmiotowe przepisy nie obowiązywały.
W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący wyjaśnił, iż w 2001 r. nabył samochód BMW, który został uprzednio sprowadzony z Włoch. Z tytułu sprowadzenia pojazdu na teren RP zostało odprowadzone cło, następnie skarżący zapłacił cenę sprzedaży. Stan prawny obowiązujący w dniu nabycia pojazdu, wbrew stanowisku Sądu, nie zobowiązywał skarżącego do natychmiastowej rejestracji pojazdu, nie przewidywał także zakazu rejestracji tego typu pojazdu.
Zasada ochrony praw nabytych zakazuje arbitralnego znoszenia lub ograniczenia praw podmiotowych przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie prawnym. Skarżący nabył prawo do rejestracji pojazdu na zasadach określonych w czasie nabycia własności pojazdu, a więc z okresu sprzed wejścia Polski do Unii Europejskiej. Sąd tymczasem, orzekając w niniejszej sprawie określa prawa i obowiązki skarżącego związane z nabyciem i rejestracją pojazdu, tak jakby nabycie nastąpiło w czasie obowiązywania przepisów obecnie obowiązujących. W przedmiotowej sprawie nie mogą znaleźć zastosowania przepisy Ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Po pierwsze bowiem podmiot, który przyjmował pojazd "do rozbiórki" był podmiotem prawa włoskiego i nie obowiązywały go polskie normy prawa administracyjnego, po drugie miało to miejsce na długo przed wejściem w życie przedmiotowej ustawy.
Sąd I instancji nie powołał żadnej normy prawa powszechnie obowiązującego na terenie Republiki Włoskiej, która by implementowała powołaną dyrektywę do porządku krajowego. Nie można zatem wymagać od skarżącego, aby w 2001 r. stosował się do przepisów ustawy, która wejdzie w życie w 2005 r.
Ponadto, w ocenie skarżącego powoływane przez Sąd orzekający przepisy Ustawy Prawo o ruchu drogowym nie mogą znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie. W pierwszej kolejności zasada ochrony praw nabytych gwarantować winna skarżącemu możliwość rejestracji pojazdu na zasadach obowiązujących w dniu jego sprowadzenia, z drugiej strony nie można retroaktywnie wprowadzać 30 dniowego terminu na rejestrację pojazdu, który to rygor nie obowiązywał przed wejściem Polski do UE.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r..poz. 270, t.j.), zw. dalej p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw.
W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust. 1).W skardze kasacyjnej nie wskazano wprawdzie którejkolwiek z podstaw sformułowania zarzutu obrazy prawa materialnego, jednakże z uzasadnienia skargi wynika, że zarzuty te dotyczą niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Zarzuty postawione w skardze kasacyjnej, sprowadzają się do twierdzenia, że przepisy, które organy przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia sprawy, a których zastosowanie podzielił i rozwinął Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku, nie miały zastosowania do stanu faktycznego ustalonego w sprawie.
Punktem wyjścia do postawienia przez kasatora wszystkich zarzutów naruszenia prawa materialnego było, ujęte w pierwszoplanowym zarzucie, naruszenie praw nabytych skarżącego. Kolejne zarzuty naruszenia art. 3 pkt 6, art. 3 pkt 10, art. 18, art. 24 i art. 25 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz art. 71 pkt 7, art. 79 ust. 4 w zw. z art. 79 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, są pochodną wspomnianej tezy.
W skardze twierdzi się bowiem, że skarżący nabył prawo do rejestracji pojazdu na zasadach określonych w czasie nabycia własności pojazdu, a więc z okresu sprzed wejścia Polski do Unii Europejskiej, wspierając ten pogląd zasdną uwagą, że stan prawny obowiązujący w dniu nabycia pojazdu, wbrew stanowisku Sądu, nie zobowiązywał skarżącego do natychmiastowej rejestracji pojazdu.
Ma też w części rację autor skargi kasacyjnej, że Sąd Wojewódzki do oceny prawnej sprawy zastosował przepisy niemające zastosowania, jednakże wadliwość tych ocen Sądu Wojewódzkiego odnosi się tylko do niektórych kwestii, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostawały bez wpływu na treść wyroku.
Jest bowiem niesporne w sprawie, że przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, nie obowiązywały w czasie kiedy pojazd został wwieziony do Polski, dlatego też dokonywanie ocen związanych z pojęciami demontażu, zastosowania do sprawy dyrektyw Wspólnotowych, a także przyjmowanie konkluzji, że skarżący zakupił we Włoszech odpad, w rozumieniu przepisów ww. ustawy, było w okolicznościach tej sprawy zbędne, a przez to nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego.
W zupełności wystarczająca i prawidłowa była ocena zaskarżonej decyzji, której Sąd Wojewódzki dokonał w pierwszej części uzasadnienia wyroku odnosząca się do zastosowania przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W tej kwestii, w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że organy administracji publicznej stosują, co do zasady, przepisy prawa obowiązujące w dacie orzekania, Wprawdzie istnieją odstępstwa od tej zasady, wynikać jednak one muszą z przepisów prawa, najczęściej zamieszczanych w końcowych rozdziałach aktu prawnego, uzależniając przy tym stosowanie określonych przepisów od stanu istniejącego w dacie wszczęcia postępowania. W tej jednak sprawie nie było potrzeby sięgania do przepisów intertemporalnych. Niesporne jest bowiem to, że postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu wszczęto na skutek żądania skarżącego w dniu 26 listopada 2007 r. Nie było zatem żadnych przesłanek, aby organy miały stosować inne przepisy niż te, które przyjęto za podstawę decyzji odmownej, co szeroko i wyczerpująco uzasadnił Sąd Wojewódzki.
Po drugie, pogląd skarżącego o możliwości zastosowania przepisów obowiązujących w czasie, kiedy pojazd został wwieziony na terytorium Polski jako pojazd złomowany, a wyprowadzany z tezy, iż rejestracja pojazdu mechanicznego należy do kategorii praw nabytych, nie jest trafna.
Ustawa - Prawo o ruchu drogowym, zarówno obecnie jak i w 2000 r. określała m.in. warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu (art. 1), warunkiem zaś dopuszczenia do ruchu pojazdu mechanicznego, było i jest, poza spełnieniem warunków określonych w art. 66 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, uzyskanie dowodu rejestracyjnego.
Dowód rejestracyjny pojazdu jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu a nadto potwierdza wydanie decyzji administracyjnej o zarejestrowaniu pojazdu. Jeżeli zatem właściciel pojazdu mechanicznego zamierza uczestniczyć w ruchu drogowym ma obowiązek (a nie uprawnienie) do rejestracji pojazdu. W takim razie, wbrew temu co twierdzi się w skardze kasacyjnej, rejestracja pojazdu mechanicznego zarówno w czasie, gdy został wwieziony, jak i w czasie, kiedy wszczęto postępowanie w sprawie jego rejestracji należała tylko do sfery uprawnień procesowych właściciela pojazdu mechanicznego, a nie do sfery jego uprawnień o charakterze materialnym, z których można wywodzić ochronę praw nabytych.
Rozpoczęcie sprawy administracyjnej przez złożenie stosownego wniosku jest wyrazem realizacji uprawnienia procesowego do zainicjowania sprawy o rejestrację, z faktu tego wynika jednak tylko tyle, że wnioskodawca może domagać się przeprowadzenia stosownego postępowania i wydania mu dowodu rejestracyjnego, o ile pojazd spełnia warunki określone w przepisach prawa.
Jeżeli zatem wnioskodawca złożył wniosek o rejestrację pojazdu w 2007 r., to zasadnie organy administracji zastosowały przepisy obowiązujące w dacie wydawania decyzji odmownej, a nie przepisy obowiązujące w czasie, kiedy pojazd sprowadzono z zagranicy, dlatego też Sąd Wojewódzki miał pełne podstawy do zaakceptowania zastosowanych przez organy przepisów jako podstawy odmowy rejestracji.
Mając na uwadze powyższe rozważania należało dojść do wniosku, że nie okazały się trafne i usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 71 pkt 7, art. 79 ust. 4 w zw. z art. 79 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także nie okazał się trafny i usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP.
Trafny okazał się częściowo zarzut art. 3 pkt 6, art. 3 pkt 10, art. 18, art. 24 i art. 25 Ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, nie mniej ze względów już wcześniej opisanych, a to ze względu na brak wpływu na wynik sprawy, zarzut ten nie okazał się usprawiedliwiony.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 (in fine) p.p.s.a.