Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 stycznia 2011 r. pełnomocnik uczestnika postępowania J. K. K. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem "o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1133/10". W uzasadnieniu wniosku podniósł, że motywy rozstrzygnięcia wyrażone w uzasadnieniu wyroku są niezrozumiałe, gdyż Sąd nie dokonał wywodu, w którym powiązałby przytoczone przepisy, ich uregulowania i skutki ze stanem faktycznym istniejącym w sprawie. Odnosząc się kolejno do przytoczonych fragmentów uzasadnienia wyroku, pełnomocnik wskazywał na słuszność wywodów lub polemizował z nimi. W konkluzji, stwierdził, że nie wiadomo, z jakich powodów Sąd wykluczył kuratorów dla nieobecnej M. K., działających po jej śmierci z grona osób reprezentujących prawa właściciela. Wnoszący o wykładnię podkreślił, że Sąd wskazał jedynie, iż wniosek dekretowy w niniejszej sprawie nie został złożony przez podmiot wymieniony w art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego, "albowiem dotychczasowa właścicielka zmarła w 1943 r., kurator spadku nie był ustanowiony, wniosku dekretowego nie złożyli też następcy prawni M. K." Takie stwierdzenie, zdaniem pełnomocnika, pozostaje w sprzeczności z treścią art. 7 ust. 1 dekretu, który nic nie mówi o kuratorze spadku.
Ponadto wnioskodawca podniósł, że wszystkie przytoczone przez Naczelny Sąd Administracyjny przepisy dotyczące kuratora absentis wskazują, iż kuratora takiego "ustanawia się" oraz że kuratelę taką "uchyla się". W ocenie pełnomocnika śmierć osoby, dla której kurator został ustanowiony nie powoduje wygaśnięcia kurateli, ale jest podstawą do jej uchylenia przez sąd.
W dniu 25 stycznia 2011 r. J. K. K. złożył pismo stanowiące uzupełnienie wniosku o wykładnię z 20 stycznia 2011 r. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wskazał ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na treść art. 58 dekretu z dnia 14 maja 1946 r. Prawo opiekuńcze nie wyjaśnił, dlaczego powołany przepis pozbawił mecenasa B. M. uprawnień kuratora dla nieobecnej M. K. Wnioskujący zwrócił uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny nie odwołał się do drugiego aktu regulującego to zagadnienie - do Dekretu z dnia 14 maja 1946 r. - Przepisy wprowadzające prawo opiekuńcze (Dz. U. Nr 20, poz. 136).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy.
Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).
W przedmiotowej sprawie żądanie rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku wykracza poza zakres wykładni, której granice wyznacza art. 158 powołanej ustawy. Analiza treści wniosku prowadzi do stwierdzenia, że wnioskodawca rozumie motywy rozstrzygnięcia Sądu, nie zgadza się jednak z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku (zgodnie, z którym wniosek dekretowy w niniejszej sprawie został złożony przez osobę nie należącą do kręgu podmiotów do tego legitymowanych, wymienionych w art.7 ust. 1 dekretu), żądając w tym zakresie szerszej interpretacji przytoczonych przez Naczelny Sąd Administracyjny przepisów i dokonując ich własnej wykładni. Taka konstrukcja wniosku stanowi w rzeczywistości polemikę z treścią uzasadnienia wyroku.
Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku z dnia 4 listopada 2010 r. sporządzone zostało w sposób czytelny oraz spełnia wszystkie przesłanki wskazane w treści art. 141 § 4 powołanej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zwięźle przedstawił stan sprawy, odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, podał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz dokonując wykładni powołanych przepisów wskazał jednoznacznie, z jakiego powodu uznał, że orzeczenie dekretowe rozstrzygające w przedmiocie wniosku w sposób rażący narusza art. 7 ust. 1 i 2 dekretu warszawskiego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z podanych wyżej przyczyn, wniosek J. K. K. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1133/10 nie jest zasadny.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.