Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, decyzją z dnia 29 lipca 2005 r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., po rozpatrzeniu odwołania Ireny B. od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w J. z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie odmowy wyrównania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 maja 2004 r. do 28 lutego 2005 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ orzekający podał między innymi, że w piśmie złożonym organowi I instancji w dniu 7 kwietnia 2005 r. Irena B. sprecyzowała swoje żądanie wskazując, że wnosi o wyrównanie, jak to określiła, dawnego zasiłku stałego od dnia 6 listopada 2002 r. do 30 kwietnia 2004 r. i świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 maja 2004 r. w piśmie z 13 czerwca 2005 r. uzupełniła zakres żądania wskazując, że wnioskuje o wyrównanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 maja 2004 r. do 28 lutego 2005 r. oraz wyjaśniła, że w całym okresie, którego dotyczy jej wniosek sprawowała opiekę nad niepełnosprawnym synem Łukaszem.
W prowadzonym postępowaniu odwoławczym Kolegium ustaliło, że w sprawach z zakresu pomocy społecznej, miały miejsce następujące zdarzenia:
decyzją z dnia 20 listopada 2001 r. (...), która stała się ostateczna, przyznano skarżącej zasiłek stały na okres od grudnia 2001 r. do listopada 2002 r., na podstawie zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia syna Łukasza B. ważnego do 5 listopada 2002 r. decyzją z dnia 3 czerwca 2004 r. przyznano skarżącej zasiłek pielęgnacyjny od dnia 1 maja 2004 r. do 6 listopada 2004 r., a decyzją z dnia 19 listopada 2004 r. to świadczenie na okres od 1 grudnia 2004 r. do 30 kwietnia 2007 r., na podstawie stosownych orzeczeń o niepełnosprawności Łukasza B. wydanych kolejno 15 października 2002 r. oraz 25 października 2004 r., przy czym orzeczenia te nie zawierały wskazania o konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, decyzją z dnia 30 marca 2005 r. przyznano skarżącej świadczenie pielęgnacyjne na syna Łukasza B., w wysokości 420 zł miesięcznie, na okres od dnia 1 marca 2005 r. do 31 sierpnia 2005 r., po przedłożeniu przez Irenę B. w dniu 29 marca 2005 r. stosownego wniosku o ustalenie prawa do tego świadczenia oraz orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia 21 marca 2005 r., wydanego w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 października 2004 r., uchylającego wcześniejsze orzeczenie z dnia 23 stycznia 2003 r. (...) i zaliczającego Łukasza B. do osób niepełnosprawnych, wymagających stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
W kwestii niepełnosprawności syna Łukasza B. i orzeczeń wydanych w tej sprawie, istotnych dla oceny uprawnień zarówno do zasiłku stałego do dnia 1 maja 2004 r. jak i świadczenia pielęgnacyjnego po dniu 1 maja 2004 r., Kolegium ustaliło, iż w okresie od dnia 6 listopada 2002 r. do dnia 28 lutego 2005 r. skarżąca nie dysponowała orzeczeniem o niepełnosprawności zaliczającym Łukasza B. do osób wymagających stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji i orzeczenia tej treści w tym czasie nie przedłożyła organowi pierwszej instancji.
Jedno z niekorzystnych dla Ireny B. i jej syna orzeczeń, a mianowicie orzeczenie z dnia 23 stycznia 2003 r. (...) wydane w drugiej instancji przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. zostało, wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 października 2004 r. (...), uchylone, co stało się przesłanką do przyznania skarżącej od dnia 1 marca 2005 r. świadczenia pielęgnacyjnego, po złożeniu przez nią stosownego wniosku. Na podstawie innych orzeczeń, ale już niezawierających wymaganego dla uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego wskazania, przyznano i wypłacano Irenie B. zasiłek pielęgnacyjny.
Należy przy tym zauważyć, iż z akt sprawy wynika, że po dniu 6 listopada 2002 r., czyli po okresie, na jaki przyznano skarżącej po raz ostatni zasiłek stały nie ubiegała się o to świadczenie, pomimo iż przepisy ustawy o pomocy społecznej nie nakładały jeszcze obowiązku przedłożenia orzeczenia o niepełnosprawności. Decyzja z dnia 20 listopada 2001 r. (...), którą przyznano świadczenie do listopada 2002 r. była ostatnią decyzją w sprawie.
W opinii Kolegium w obu przypadkach nie zachodzą przesłanki do uznania, iż w okresie, za który domaga się wyrównania była osobą uprawnioną do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie bowiem z art. 58 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczenia nabywają osoby, które uzyskały, na podstawie ustawy o pomocy społecznej z 1990 r., zasiłek stały i zasiłek ten otrzymywały, a więc był im on wypłacany, do dnia 1 maja 2004 r. Skarżącej został co prawda przyznany zasiłek stały, ale ostatnią decyzją w tej sprawie przyznano jej świadczenie do listopada 2002 r. i nie ubiegała się o zasiłek, ani nie otrzymywała go do dnia wejścia w życie ustawy o świadczeniach rodzinnych. O ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w trybie art. 24 ustawy wystąpiła natomiast w dniu 29 marca 2005 r. i zostało ono jej przyznane, zgodnie z obowiązującymi przepisami, od dnia 1 marca 2005 r. do końca okresu zasiłkowego.
W kwestii prowadzonego z inicjatywy skarżącej postępowania zmierzającego do zmiany orzeczenia o niepełnosprawności, Kolegium zauważa, iż postępowanie w sprawach dotyczących kontroli instancyjnej i sądowej orzeczeń o niepełnosprawności pozostaje, w badanej sprawie, bez wpływu na postępowanie z zakresu świadczeń rodzinnych, i pozostawało bez wpływu na postępowanie w sprawach z zakresu pomocy społecznej prowadzonych na podstawie ustawy z 1990 r. Postępowanie zmierzające do uzyskania pożądanego rozstrzygnięcia w sprawie niepełnosprawności syna należy uznać - za postępowanie odrębne, poddane innym regulacjom prawnym. Co prawda postępowanie w sprawie orzekania o niepełnosprawności ma wpływ na postępowanie dotyczące świadczenia pielęgnacyjnego, ale jedynie w zakresie ustalenia materialnych przesłanek, od spełnienia których uzależnione jest przyznanie świadczenia.
W opinii Kolegium nie istnieją również przepisy prawa, które nakazywałyby ustalić termin przyznania świadczenia za okres wstecz, tylko z tego powodu, iż skarżąca zabiegała o stosowne orzeczenie o niepełnosprawności, a nie złożyła w okresie, za który domaga się wyrównania, wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ani wcześniej wniosku o zasiłek stały. Art. 31 ustawy przewiduje wypłatę świadczeń rodzinnych za 3 lata wstecz ale w sytuacji, gdy odmowa przyznania świadczeń rodzinnych lub ustalenie ich wysokości były następstwem błędu podmiotu realizującego zadania w zakresie świadczeń rodzinnych. W powyższej sprawie okoliczność ta nie zachodzi, gdyż nie wszczęto nawet postępowania, które mogłoby się zakończyć decyzją wydaną w następstwie błędu organu.
Zdaniem Kolegium przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie dają podstawy do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 maja 2004 r. i dlatego Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. Irena B. podniosła, że nie zgadza się z tą decyzją i podała, że Sąd Rejonowy zmienił wyrokiem orzeczenie o niepełnosprawności jej syna Łukasza i z tego względu skarżąca ubiega się o wyrównanie zaległych świadczeń na okres od 1 maja 2004 r. do 28 lutego 2005 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę zważył, iż jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Jak wskazał Sąd, bezsporny w sprawie niniejszej jest fakt, że skarżąca nie otrzymywała zasiłku stałego do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także nie spełniała kryterium wieku wskazanego w art. 58 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy. Tylko spełnienie przesłanek wynikających z cytowanego przepisu /ust. 1 i 2/ uprawniałyby skarżącą do nabycia praw do świadczenia pielęgnacyjnego. Zasiłek stały został przyznany Irenie B. na okres od grudnia 2001 r. do listopada 2002 r. na podstawie zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia syna Łukasza B., ważnego do dnia 5 listopada 2002 r. Do dnia 30 kwietnia 2004 r. czyli do dnia obowiązywania ustawy o pomocy społecznej z 1990 r. skarżąca nie ubiegała się ponownie o to świadczenie.
O przyznanie świadczenia wystąpiła dopiero 29 marca 2005 r. składając wymagane dokumenty i wówczas świadczenie to zostało jej przyznane, od 1 marca 2005 r., tj. począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami /art. 24 ust. 2 wyżej cytowanej ustawy/.
W świetle powyższego Sąd uznał, że brak jest podstaw prawnych uzasadniających przyznanie świadczenia za okres wstecz, kiedy to skarżąca nie legitymowała się jeszcze orzeczeniem o niepełnosprawności syna i nie złożyła wniosku o przyznanie świadczenia.
Zdaniem Sądu, również brak jest racjonalnego i normatywnego uzasadnienia dla uznania, że istotne z punktu widzenia ustalenia terminu początkowego, za który przyznawane jest świadczenie pieniężne, jest uwzględnienie okresu, w którym skarżąca zabiegała o wydanie rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia niepełnosprawności syna. Są to bowiem dwie różne kategorie, poddane rożnym regulacjom prawnym i jakkolwiek faktem jest, że jedno postępowanie /postępowanie w sprawie orzekania o niepełnosprawności prowadzone na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych/ determinuje drugie z nich, bowiem ustalenia pierwszego mają wpływ na ustalenie istnienia materialnych przesłanek, od spełnienia których uzależnione jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, to jednak zakres tego oddziaływania ogranicza się tylko i wyłącznie do wskazanej wyżej kwestii. Mając zatem na względzie powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę Ireny B. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 listopada 2005 r. złożyła Irena B., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Pełnomocnik skarżącej zarzucił wyrokowi:
- 1. naruszenie prawa materialnego art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że narusza zasadę ochrony praw nabytych, art. 24 ust. 3a i art. 57 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych przez nietrafne niezastosowanie tych przepisów, co w konsekwencji pozbawiło skarżącą Irenę B. świadczenia pielęgnacyjnego na jej niepełnosprawne dziecko Łukasza B. zaliczonego do osób niepełnosprawnych wymagających długotrwałej i częściowej opieki oraz pomocy osób drugich w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji /art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/,
- 2. mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia rażące naruszenie prawa procesowego art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez bezzasadne oddalenie wniesionej przez Irenę B. skargi mimo konieczności jej uwzględnienia.
Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie niesporne jest, że Irena B. do dnia 06.11.2002 r. pobierała świadczenie socjalne w tym świadczenie pielęgnacyjne na jej niepełnosprawne dziecko Łukasza B. zaliczonego do osób niepełnosprawnych, wymagających długotrwałej i częściowej opieki oraz pomocy osób drugich w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Od dnia 06.11.2002 r. skarżąca w wyniku niezgodnego z prawem, a w konsekwencji zmienionego na korzyść Ireny B. orzeczenia z dnia 23 stycznia 2003 r. (...) wydanego w drugiej instancji przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. została tych świadczeń pozbawiona.
Skoro powyższe, nieprawidłowe, niekorzystne, dla Ireny B. i jej syna orzeczenie zostało wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 października 2004 r. (...) uchylone, to okoliczność ta w państwie prawa nie może mieć ujemnych dla Ireny B. skutków finansowych w postaci odmowy wypłaty wyrównania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 01.05.2004 r. do dnia 28.02.2005 r. W tej sytuacji winien mieć zastosowanie przepis art. 24 ustęp 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych stanowiący, że w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego uzależnionego od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, co przesądza o błędności zaskarżonego wyroku.
Podobnie art. 57 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych stanowi, że “Osoba uprawniona do dnia wejścia w życie ustawy do zasiłku pielęgnacyjnego zachowuje do niego prawo, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku uprawniającym tę osobę do zasiłku rodzinnego przysługującego na dziecko."
Ponadto, zdaniem skarżącej, należy mieć w polu widzenia art. 2 Konstytucji RP, który statuując zasadę państwa prawa w szczególności podnosi ochronę praw nabytych przez obywatela. Nabycie prawa do zasiłku stałego przez Irenę B. - matkę dziecka specjalnej troski mogło być uchylone jedynie w przypadku utraty przez Łukasza B. przymiotu osoby niepełnosprawnej w rozumieniu art. 6 b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, co w niniejszej sprawie ostatecznie nie miało miejsca /vide: jednolite orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego - np. Wyrok TK z dnia 04.01.2000 r. K 18/99 - OTK 2000 nr 1 poz. 1/.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Irenę B. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 8.11.2005 r. o którym wyżej mowa, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do postanowień art. 183 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki normatywne określone zostały w par. 2 art. 183. Odmiennie zatem niż sąd administracyjny I instancji, który rozpoznając skargę sądowoadministracyjną nie będąc związany granicami tej skargi ma obowiązek poddać zaskarżony akt pełnej kontroli pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem niezależnie od zarzutów i wniosków postawionych w skardze, Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny związany jest granicami skargi, a więc może rozpoznać sprawę tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej a przede wszystkim w jej podstawach, chyba że wystąpią przesłanki nieważności postępowania to wówczas te, Sąd niezależnie od zarzutów sformułowanych w podstawach kasacyjnych musi wziąć pod uwagę z urzędu przy rozpoznawaniu sprawy.
Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 par. 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie. Stąd też sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają m.in. wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W rozpoznawanej sprawie podstawy kasacyjne oparto na przesłankach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 omawianej ustawy. Naruszenie przez Sąd prawa materialnego miało polegać na uchybieniu art. 2 Konstytucji RP oraz art. 24 ust. 3a i art. 57 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Zdaniem NSA są to zarzuty chybione.
Art. 24 ust. 3a ustawy z 28.09.2003 r. o świadczeniach rodzinnych - wprowadzony 1.06.2005 r. - /Dz.U. nr 228 poz. 2255 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w czasie wydania decyzji w tej sprawie stanowi, że w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia. Odnosząc ten stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy dojść do wniosku, że tryb określony wskazanym przepisem nie ma w niej zastosowania. Świadczenie pielęgnacyjne, którego wyrównania domaga się skarżąca za okres od 1.05.2004 r. do 28.02.2005 r. zostało wprowadzone ustawą z 28.09.2003 r. o świadczeniach rodzinnych, która weszła w życie od 1.05.2004 r. W tym czasie syn skarżącej Łukasz reprezentowany przez Irenę B. nie legitymował się pozytywnym dlań orzeczeniem o zaliczeniu do osób niepełnosprawnych uprawniającym jego matkę do uzyskania tego rodzaju świadczenia.
Dopiero wyrok Sądu Rejonowego w Z. Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 21.10.2004 r. (...) zmienił ten stan rzeczy. Wyrokiem tym Sąd zmienił niekorzystne dla Łukasza B. orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w L. z 23.01.2003 r. i zaliczył Łukasza B. do osób niepełnosprawnych wymagających długotrwałej i częściowej opieki oraz pomocy osób drugich w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji do ukończenia szesnastego roku życia. Orzeczenia tego nie można uznać za kontynuację poprzedniego /korzystnego dla strony/ orzeczenia o niepełnosprawności w rozumieniu cyt. art. 24 ust. 3a ustawy, bowiem takim syn skarżącej nie dysponował. Decyzją z 20.09.2001 r. przyznano skarżącej zasiłek stały na okres od grudnia 2001 r. do listopada 2002 r. Podstawą do przyznania tego świadczenia nie było orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez upoważniony do tego organ lecz zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia Łukasza B. ważne do 5.09.2002 r. /co potwierdza skarga kasacyjna/.
Skarżąca świadczenia w postaci zasiłku stałego /który obowiązywał do 30.04.2004 r./ nie pobierała, ani - jak wynika z dokumentacji sprawy - nie ubiegała się o niego. Tak więc Irena B. nie będąc uprawniona do zasiłku stałego i nie posiadając w dniu 1.05.2004 r. orzeczenia o niepełnosprawności syna, nie była uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego - w świetle przepisów ustawy z 28.09.2003 r. oświadczeniach rodzinnych.
Jeżeli zatem w dniu 1.05.2004 r. skarżąca nie legitymowała się uprawnieniami do otrzymania przedmiotowego świadczenia, to nie można w tym przypadku mówić o kontynuacji czegoś czego nie było.
Art. 57 ustawy o świadczeniach rodzinnych, którego naruszenie zarzuca się Sądowi w skardze kasacyjnej, nie ma w tej sprawie zastosowania. W przepisie tym jest mowa o zachowaniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego natomiast przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest świadczenie pielęgnacyjne. Zarówno zasiłek pielęgnacyjny jak i świadczenie pielęgnacyjne zaliczane są do świadczeń opiekuńczych z tym, że inny jest ich cel. Zasiłek pielęgnacyjny /art. 16/ przyznawany jest w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.
Natomiast świadczenie pielęgnacyjne /odpowiednik poprzedniego zasiłku stałego/ przyznawane jest z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem. W tej sprawie zainteresowanej chodziło o świadczenie pielęgnacyjne.
Także w okolicznościach tej sprawy nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez zaskarżony wyrok zasady ochrony praw nabytych. W okresie, którego dotyczy skarga kasacyjna skarżąca żadnych praw do świadczenia pielęgnacyjnego nie miała, nie można więc mówić o utracie uprawnienia do czegoś czego się nie posiadało.
Powyższe prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji nie miał podstaw do uwzględnienia skargi Ireny B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z 29.07.2005 r. w przedmiocie wyrównania świadczenia pielęgnacyjnego i prawidłowo zastosował art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tego względu skargę kasacyjną jako niezasadną należało na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalić.