Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 93/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]. Decyzją tą Burmistrz przyznał A. K. zasiłek celowy w kwocie 249,36 zł w tym 200 zł z przeznaczeniem na poszukiwanie pracy i 49,36 zł na opłatę rachunku za energię elektryczną oraz 150 zł na zakup żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc Państwa w zakresie dożywiania".
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organy, działając w ramach uznania administracyjnego nie naruszyły go, wyjaśniły bowiem, iż A. K. niewątpliwie spełnia kryteria otrzymania pomocy, jednak możliwości finansowe organu nie pozwoliły na przyznanie kwoty żądanej przez niego 6000-7000 zł. W 2007 r. w grudniu na zasiłki celowe w Busku-Zdroju organ pierwszej instancji przeznaczył 34.820,08 zł i rozdysponował je wśród 190 rodzin, średnia wysokość zasiłku wyniosła 183,26 zł, najmniej – 55 zł dla osoby samotnie gospodarującej, najwyższy – 350 zł osobie niepełnosprawnej z trojgiem dzieci, zaś z programu "Pomoc Państwa" – 59.720 zł na 279 rodzin, średnio 214,05 zł, najwyższy zasiłek otrzymały rodziny wielodzietne – 350 zł, najniższy – osoby samotne – 150 zł – przedstawił Sąd, uznając, że wysokość udzielonej A. K. pomocy nie narusza prawa.
Reprezentowany przez adwokata z urzędu, A. K. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach i zarzucając:
na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie:
- – art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a.,
- – art. 39 ust. 1 w związku z art. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego przyznając skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 249,36 zł na poszukiwanie pracy i na opłatę rachunku za energię oraz 150 zł na zakup żywności, w sytuacji gdy skarżący wskazał, iż przyznany w tej wysokości zasiłek nie wystarcza mu na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb życiowych, a zadaniem pomocy społecznej – w ramach uznania administracyjnego – jest nie tylko udzielenie wsparcia w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, ale również zapobieganie powstawaniu problemów związanych z niemożnością godnej egzystencji (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2007 r. I OSK 1464/06, Lex 25/2008, wyrok NSA z 13 marca 2008 r. II SA/Gd 796/07, Lex 25/2008, wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r. I SA 1649/93, ONSA 1995 nr 1, poz. 33, wyrok NSA z 10 kwietnia 2002 r. I SA 3098/01, Lex nr 83731 oraz I. Sierpowska, Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, ABC 2007, Komentarz do art. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż przepisami postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.), a który powołano jako ten, na podstawie którego opiera się skarga kasacyjna, są przepisy tej ustawy. Wojewódzkie sądy administracyjne prowadząc postępowanie sądowoadministracyjne, procedują na podstawie przepisów tej ustawy. Natomiast jeśli idzie o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego to w ich świetle oceniają postępowanie organów administracji, które z kolei w swoim postępowaniu te właśnie przepisy procesowe stosują. Nadto art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej nie są przepisami procesowymi, ale prawa materialnego. Już z tych powodów zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione.
Jednak w sprawie stwierdzić należy, iż rację miał Wojewódzki Sąd, stwierdzając że zaskarżona przez A. K. decyzja nie naruszyła prawa. Decyzje dotyczące zasiłków celowych są decyzjami wydanymi w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne nie oznacza dowolności organu w rozstrzygnięciu sprawy, zaś jeśli idzie o pomoc społeczną w formie zasiłku celowego o wyważenie potrzeb wnoszącego o pomoc i swoich możliwości, na które składają się określony budżet i liczba mieszkańców, którym pomocy należy udzielić.
Z akt sprawy wynika, iż A. K. przyznano pomoc właśnie w ramach tak zakreślonych warunków, gdyż z jednej strony niewątpliwie do pomocy tej jest on uprawniony, z drugiej są inni podopieczni pomocy społecznej, a pomoc jemu przyznana mieści się w granicach zasiłków o średniej wysokości. Takie rozstrzygnięcie organów nie narusza granic uznania administracyjnego, jak to uznał Wojewódzki Sąd i z tym należy się zgodzić.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O wynagrodzeniu adwokata z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.