Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Go 1010/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.K. na decyzję Wojewody [...] /dalej: Wojewoda/ z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] /dalej: Starosta lub organ I instancji/ z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...], stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:
27 czerwca 2011 r. T.K. zarejestrował się jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku, który został mu wypłacony za okres od dnia rejestracji do dnia 3 sierpnia 2011 r. Po przedłożeniu w dniu 12 sierpnia 2011 r. umowy zlecenia, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. organ I instancji orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem podjęcia zatrudnienia, tj. 4 sierpnia 2011r. W wyniku wznowienia postępowania dokonanego w związku z informacjami ZUS o nieprawidłowościach w okresach podlegania ubezpieczeniom i wykonywaniu przez skarżącego w okresie 1 luty – 30 listopada 2010 r. pracy w ramach umowy zlecenia na rzecz Urzędu Gminy w B., Starosta decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...], uchylił decyzję z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych od 9 września 2010 r. i jednocześnie orzekł o odmowie uznania T.K. za osobę bezrobotną z dniem 1 września 2010 r. i o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku od dnia 9 września 2010 r., z powodu wykonywania innej pracy zarobkowej w ramach umowy zlecenia.
Organ stwierdził, że uzyskane przez T.K. 27 czerwca 2011 r. świadczenie zostało nabyte wskutek rejestracji w Urzędzie Pracy w dniu 1 września 2010 r. i jest bezpośrednio związane z pierwotnym uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej oraz zasiłku dla bezrobotnych. Wobec tego, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, Starosta decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] orzekł o uznaniu T.K. za osobę bezrobotną z dniem 27 czerwca 2011 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku, zaś decyzją Nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2011 r. W konsekwencji powyższego, Starosta, działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c oraz art. 76 ust.1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej: u.p.z.), decyzją z dnia [...] maja 2013 r. orzekł o obowiązku zwrotu przez T.K., w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 27 czerwca do 3 sierpnia 2011 r. w wysokości [...] zł.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika T.K., Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty. Wskazał na mający zastosowanie w sprawie art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z., odnoszący się do sytuacji, w której bezrobotnemu zasadnie przyznano świadczenie pieniężne, jednak w okresie jego pobierania pojawiły się okoliczności powodujące ustanie prawa do jego otrzymania. Skarżący świadcząc pracę w ramach umowy zlecenia od 1 lutego do 30 listopada 2010 r., w dniu 1 września 2010 r. zarejestrował się w urzędzie pracy, składając na karcie rejestracyjnej bezrobotnego oświadczenie, że jest osobą niezatrudnioną i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia (tym samym wprowadził w błąd organ I instancji co do ustawowych przesłanek uznania za bezrobotnego). Skoro skarżący nie jest w stanie wykazać, iż został błędnie pouczony przez pracownika urzędu pracy, to złożone przez niego w dniu rejestracji oświadczenie o niewykonywaniu żadnej pracy zarobkowej - jako niezgodne z prawdą - nie mogło wywołać oczekiwanych skutków, a w konsekwencji świadczenia pobrane w wyniku rejestracji należy uznać za nienależne i podlegające zwrotowi.
W skardze T.K. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie. Rozstrzygnięciu organu odwoławczego zarzucił brak uwzględnienia, że w chwili zawierania umów zlecenia nie miał świadomości i wiedzy o podleganiu z tytułu ich zawarcia obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu, a Urząd Gminy w B. nie poinformował go o skutkach zawartej umowy. W konsekwencji nie z jego winy doszło do zaistniałej sytuacji, której skutki w całości obciążają wyłącznie jego. Ponadto skarżący zarzucił, że doszło do naruszenia procedury co do możliwości wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem prawomocnej i ostatecznej decyzji oraz uchybienia co do kompetencji, tj. wydania decyzji przez kierownika Oddziału PUP bez wykazania dokumentu, z którego wynika kompetencja do orzekania w tego typu sprawach w imieniu Starosty.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę uwzględnił, bowiem zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.). WSA podkreślił, że z uwagi na wskazany przez organy przedmiot zaskarżenia związany z nałożonym na skarżącego obowiązkiem zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 27 czerwca do 3 sierpnia 2011 r. w kwocie 885 zł, w rozpoznawanej sprawie nie miały zastosowania przepisy dotyczące przyznania i utraty statusu bezrobotnego, gdyż kwestia ta została rozstrzygnięta - wydaną po wznowieniu postępowania - ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...]. Kontrola sądowa wywołana skargą na decyzję Wojewody z dnia 30 sierpnia 2013 r. nie dotyczy więc aktów podjętych w prowadzonych postępowaniach wznowieniowych.
Mimo, że sprawa ta stanowiła odrębne postępowanie od wywołanego postanowieniem o wszczęciu postępowania wznowieniowego, w przekazanych sądowi aktach administracyjnych sprawy brak jest, wbrew treści art. 61 § 4 K.p.a., zawiadomienia skarżącego o wszczęciu z urzędu przez Starostę postępowania w sprawie nałożenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. WSA wskazał, że materialnoprawną podstawą decyzji zobowiązującej osobę bezrobotną do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (np. zasiłku dla bezrobotnych), stanowi przepis art. 76 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.
W ocenie WSA, decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 76 ust.1 i ust. 2 pkt 1 ustawy i nie zawiera żadnego uzasadnienia dla zastosowanej podstawy prawnej, a stanowisko organu sprowadza się w istocie do przekonania o istnieniu swoistego automatyzmu, który w sytuacji wydania, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji uchylającej decyzję ostateczną o uznaniu za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych i orzeczenia, po ponownym rozpoznaniu sprawy o przyznaniu statusu bezrobotnego i odmowie prawa do zasiłku, prowadzi do uznania pobranego świadczenia w postaci dodatku aktywizacyjnego za nienależne.
Z kolei organ odwoławczy wskazując w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.z., w uzasadnieniu, "potwierdzając właściwe zastosowanie przepisów prawa przez organ I instancji", jako podstawę uznania pobranego przez skarżącego dodatku aktywizacyjnego za świadczenie nienależne powoływał przemiennie przepis art. 76 ust. 2 pkt 1 oraz art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy. Ostatecznie Wojewoda wysnuł wniosek o wprowadzeniu w błąd przez skarżącego urzędu pracy, przez zatajenie w dniu rejestracji (tj. 1 września 2010 r.) faktu wykonywania od 1 lutego 2010 r. innej pracy zarobkowej w postaci umowy zlecenia z urzędem Gminy B., mimo że był on pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego, co wypełnia dyspozycję art. 76 ust. 2 pkt 2 tej ustawy.
Tym samym organy obu instancji powołały odmienne przesłanki uznania pobranego przez skarżącego zasiłku za świadczenie nienależne, przy czym organ odwoławczy nie odniósł się do przesłanki przywołanej przez organ pierwszej instancji i nie podał przyczyn jej nieuwzględnienia, jak również nie wskazał, jakimi kierował się motywami powołując odmienną przesłankę i podstawę materialnoprawną decyzji, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 11 K.p.a. Prawidłowa wykładnia art. 76 ust. 2 pkt 1 u.p.z. nakazuje przyjąć, że odnosi się on do świadczenia, które jest bezrobotnemu wypłacane pomimo ustania prawa do jego pobierania. Przepis ten odnosi się zatem do sytuacji, w której bezrobotnemu zasadnie przyznano świadczenie pieniężne, jednak w okresie jego pobierania pojawiły się okoliczności powodujące ustanie prawa do jego otrzymywania (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 2317/11 - Lex nr 1264711), a więc gdy bezrobotny, będąc prawidłowo pouczony o okolicznościach mających wpływ na prawo do pobieranego świadczenia, mimo ich zaistnienia w okresie pobierania, nie powiadamia o tym urzędu pracy.
Natomiast o świadczeniu nienależenie pobranym w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 2 można mówić w sytuacji, gdy strona w momencie zgłoszenia się do urzędu pracy w celu uzyskania statusu bezrobotnego i przysługujących z tego tytułu świadczeń, będąc świadoma – w wyniku udzielonego jej pouczenia – prawnego znaczenia określonych faktów oraz okoliczności decydujących o uznaniu za osobę bezrobotną, jak też zasad odpowiedzialności w przypadku nieuprawnionego korzystania ze świadczeń przysługujących osobom uznanym za bezrobotne, zataja te okoliczności lub fakty lub oświadcza nieprawdę. Jak wynika z decyzji organów obu instancji, przyczyną nałożenia na skarżącego obowiązku zwrotu zasiłku dla bezrobotnych za okres od 27 czerwca do 3 sierpnia 2011 r. pozostawał zatajony fakt wykonywania w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej (przyznanego decyzją Starosty z dnia [...] września 2010 r.) innej pracy zarobkowej.
Zdaniem WSA, należy jednak mieć na uwadze, że w dacie zgłoszenia się przez skarżącego do urzędu pracy (27 czerwca 2011 r.), jak i w okresie do 3 sierpnia 2011 r. (tj. w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych), nie wykonywał on już pracy na rzecz Urzędu Gminy B., gdyż miało to miejsce od 1 lutego do 30 listopada 2010 r. Zatem w karcie rejestracyjnej bezrobotnego (część C1), podpisanej 26 lipca 2011 r., zgodnie z prawdą oświadczył, iż nie wykonuje innej pracy zarobkowej, skoro okres umowy zlecenia z Urzędem Gminy B. już upłynął. Tym samym w odniesieniu do okresu 27 czerwca – 3 sierpnia 2011 r. nie wystąpiła w jego przypadku sytuacja jednoczesnego pobierania świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych oraz osiągania dochodów z tytułu umowy zlecenia. W okolicznościach sprawy istotne pozostaje to, iż jak wynika z akt administracyjnych, w stosunku do skarżącego toczyło się kilka odrębnych postępowań administracyjnych w przedmiocie uznania go za osobę bezrobotną i przyznania zasiłku dla bezrobotnych.
Kwestia nieujawnienia faktu wykonywania umowy zlecenia w okresie od 1 lutego do 30 listopada 2010 r. może być odnoszona do rejestracji w charakterze bezrobotnego dokonanej decyzją Starosty z dnia [...] września 2010 r. i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych od 9 września 2010 r. W konsekwencji ocena, czy doszło do pobrania nienależnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z. może być odnoszona do zasiłku dla bezrobotnych pobranego w okresie trwania umowy zlecenia zawartej z Urzędem Gminy w B. (9 września - 30 listopada 2010 r.). Każde następne zgłoszenie się skarżącego do urzędu pracy z zamiarem zarejestrowania się w charakterze bezrobotnego i uzyskania zasiłku dla bezrobotnych powodowało wszczęcie nowego postępowania administracyjnego w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W postępowaniach tych skarżący uzyskiwał pouczenie o okolicznościach mających wpływ na nabycie prawa do zasiłku i obowiązany był złożyć oświadczenie o ich istnieniu wg stanu aktualnego na datę każdej kolejnej rejestracji.
Kolejne postępowania dotyczyły zaś okresów przypadających już po upływie czasookresu obejmującego zlecenie na rzecz Urzędu Gminy B. W konsekwencji, w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające żądanie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, określone w art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 u.p.z. Końcowo WSA wskazał, że wywody organu I instancji co do tego, że świadczenie przyznane T.K. w dniu 27 czerwca 2011 r. zostało nabyte wskutek pierwotnej rejestracji w Urzędzie Pracy w dniu 1 września 2010 r. i jest bezpośrednio związane i zależne od pierwotnego uzyskania statusu osoby bezrobotnej oraz pierwotnego uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, powinny się odnosić i mieć znaczenie dla aktów wydanych w postępowaniach wznowieniowych. W tych postępowaniach bowiem Starosta powinien rozważać, jak kwestia ujawnienia nowej, nieznanej mu okoliczności (wykonywania zatrudnienia w okresie od 1 lutego do 30 listopada 2010 r. tj. w okresie częściowo pokrywającym się z okresem posiadania statusu bezrobotnego i pobierania zasiłku dla bezrobotnych, przyznanego decyzją z dnia 1 września 2009 r.), rzutuje na możliwość uzyskania przez skarżącego statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku w tym okresie, jak i w okresach, w których status ten i zasiłek były przyznawane kolejnymi decyzjami.
Natomiast w postępowaniu dotyczącym obowiązku zwrotu zasiłku dla bezrobotnych pobranego za okres od 27 czerwca do 3 sierpnia 2011 r. - w kontekście art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 u.p.z. - rzeczą organu było zbadanie okoliczności uzasadniających żądanie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (złożenie nieprawdziwego oświadczenia lub sfałszowanych dokumentów, inne świadome wprowadzenie w błąd). Takie zaś okoliczności w odniesieniu do zasiłku pobranego za ten okres nie wystąpiły.
W skardze kasacyjnej Wojewoda, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył wyrok WSA w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.:
- 1) naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3, art. 134 §1 P.p.s.a. polegającego na nieuwzględnieniu (nierozważeniu) wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy i akt postępowania sądowego, mających wpływ na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w szczególności nieuwzględnieniu znajdującej się w aktach sprawy karty rejestracyjnej bezrobotnego nr [...], którą skarżący wypełnił i złożył do akt postępowania administracyjnego,
- 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.,
- 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z. przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. (Nr [...]) oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. /powinno być [...] maja 2013 r. – uwaga Sądu/ (Nr [...]) orzekającej o obowiązku zwrotu świadczenia pobranego za okres od dnia 27 czerwca do dnia 3 sierpnia 2011 r., podczas gdy w niniejszym stanie sprawy zostały spełnione przesłanki przewidziane w w/w przepisie, aktualizujące obowiązek skarżącego zwrotu pobranego świadczenia za wskazany okres.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz Wojewody kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W zakresie naruszenia przepisów postępowania wskazano, że WSA wydał wyrok na podstawie niepełnej analizy elementów stanu sprawy. Akta sprawy administracyjnej były prowadzone łącznie dla wszystkich 7 spraw toczących się ze skargi T.K., gdyż Starosta podzielił zobowiązania na poszczególne okresy i [...] maja 2013 r. wydał 7 odrębnych decyzji. Akta te uwzględniały okres od 1 września 2010 r., tj. od pierwotnej rejestracji skarżącego w urzędzie pracy, do 2012 r., do dnia utraty statusu osoby bezrobotnej. Brak uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy dotyczy w szczególności karty rejestracyjnej bezrobotnego z dnia 27 czerwca 2011 r., w której skarżący wykazał swoje ostatnie miejsce zatrudnienia PKS [...], a nie ujawnił wcześniej wykonywanego zatrudnienia w Urzędzie Gminy B. Tym samym wydane przez organ I i II instancji decyzje znajdowały oparcie w art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z. W zakresie wskazującym na naruszenie przepisów prawa materialnego skarżący kasacyjnie podniósł wadliwe przyjęcie przez WSA istnienia obowiązku pouczenia strony o prawnym znaczeniu określonych faktów i okoliczności decydujących o uznaniu za osobę bezrobotną oraz związanej z tym odpowiedzialności.
Zasadniczą kwestią było bowiem zbadanie, czy zostały spełnione przesłanki do uznania wypłaconego skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych za świadczenie nienależnie pobrane w świetle art. 76 ust. ust. 2 pkt 2 u.p.z. Pozostawanie przez T.K. w dniu rejestracji w zatrudnieniu w Urzędzie Gminy B. na podstawie umowy zlecenia stanowiło negatywną przesłankę do nabycia statusu osoby bezrobotnej i pobierania z tego tytułu świadczenia. Niepoinformowanie o tym, mimo zapoznania się z informacją, komu może przysługiwać status bezrobotnego i jakie przysługują w związku z tym świadczenia przemawia za świadomym wprowadzeniu w błąd urzędu pracy, co uzasadnia nałożenie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w trybie art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z. Przepis ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 tego artykułu wymaga, by pobierający świadczenia został pouczony o okolicznościach powodujących ustanie prawa do jego poobierania, nie precyzuje jednak, kiedy i w jakiej formie ma być udzielone, jak też by pouczenie dokonane przy rejestracji bezrobotnego miało być aktualizowane.
Organ I instancji pouczył skarżącego o obowiązku zwrotu przyznanego mu jako osobie bezrobotnej świadczenia w wypadku pobrania go pomimo ustania podstawy do jego wypłaty. Pouczenie to było precyzyjne, czytelne, jasne i zrozumiałe, zatem skarżący mógł je odnieść do własnej sytuacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, przy czym w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazano na art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3, art. 134 § 1 P.p.s.a. Naruszenie tych przepisów miało polegać na nieuwzględnieniu (nierozważeniu) wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy i akt postępowania sądowego, mających istotny wpływ na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Tymczasem takich uchybień nie można zwalczać zarzutem naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., nawet w powiązaniu z przepisami wyżej wskazanymi, gdyż pierwszy z nich, tj. art. 106 § 3 P.p.s.a., odnosi się do uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez sąd administracyjny, a takowe w rozpoznawanej sprawie nie było prowadzone, zaś drugi - art. 134 P.p.s.a., dotyczy granic orzekania i nakłada na sąd obowiązek wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa. Jeśli chodzi natomiast o art. 133 § 1 P.p.s.a., to przepis ten nie zawiera żadnych norm wskazujących na sposób analizy akt sprawy.
Zgodnie z jego brzmieniem, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał dowodowy znajdujący się w aktach oraz obowiązek uwzględnienia stanu faktycznego istniejącego w dacie wydawania zaskarżonego aktu. W rozpoznawanej sprawie do naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. nie doszło, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Prowadzi to do wniosku, że powyższy zarzut jest nieusprawiedliwiony.
W ramach tej samej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 P.p.s..a.), w petitum skargi kasacyjnej postawiono zarzut w brzmieniu: "naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.", jednakże przepisów tych nie powiązano z żadnymi konkretnymi przepisami procedury administracyjnej. Oznacza to w odniesieniu do "innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy" (art. 145 § 1 kt 1 lit. c) P.p.s.a.), że opisany zarzut został wadliwie postawiony, a przez to nie może odnieść zamierzonego skutku.
Jeśli chodzi natomiast o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., a więc naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to w uzasadnieniu przepis ten powiązano z art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z.; niezależnie od tego, odrębnie postawiony został zarzut naruszenia tego przepisu, jako naruszenie prawa materialnego.
Dokonując na gruncie rozpoznawanej sprawy wykładni art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z. WSA w nieprawidłowy sposób wywiódł, że "kwestia nieujawnienia przez T.K. faktu wykonywania umowy zlecenia w okresie od 1 lutego do 30 listopada 2010 r. na rzecz Urzędu Gminy w B. może być odnoszona do jego rejestracji w charakterze bezrobotnego, dokonanej decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 września 2010 r. W konsekwencji ocena, czy doszło do pobrania przez skarżącego nienależnego świadczenia w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...) odnoszona może być do zasiłku dla bezrobotnych pobranego w okresie trwania umowy zlecenia zawartej z Urzędem Gminy w B., czyli w okresie od 9 września do 30 listopada 2010 r."
Taka wykładnia ostatnio wskazanego przepisu pozostaje w sprzeczności z dokonanymi wcześniej ustaleniami, gdzie WSA stwierdził, że kwestia statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku rozstrzygnięta została ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...]; rozstrzygnięciem tym organ uchylił decyzję własną z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] (uznającą skarżącego za bezrobotnego z dniem 27 czerwca 2011 r. i przyznającą prawo do zasiłku dla bezrobotnych), orzekając o uznaniu T.K. za osobę bezrobotną z dniem 27 czerwca 2011 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zaskarżona do WSA decyzja dotyczy zasiłku dla bezrobotnych pobranego przez skarżącego za okres od dnia 27 czerwca do 3 sierpnia 2011 r. Prowadzi to do wniosku, że WSA w ustalonym stanie faktycznym wadliwie zinterpretował art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z. co ma ten skutek, że zarzut naruszenia prawa materialnego jest usprawiedliwiony. Z tych przyczyn zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaistniały przesłanki z art. 188 P.p.s.a. i dlatego rozpoznał skargę.
Jest poza sporem, że w postępowaniu wznowieniowym, decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], uchylona została decyzja tegoż organu z dnia [...] września 2010 r. Nr [...]o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 września 2010 r., z jednoczesnym orzeczeniem o odmowie uznania T.K. za osobę bezrobotną z dniem 1 września 2010 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia 9 września 2010 r., z powodu wykonywania innej pracy zarobkowej w ramach umowy zlecenia. Także nie jest kwestionowane, że decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] wydaną w postępowaniu wznowieniowym, uchylona została decyzja tegoż organu z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] uznająca skarżącego za bezrobotnego z dniem 27 czerwca 2011 r. i przyznająca prawo do zasiłku dla bezrobotnych, z jednoczesnym orzeczeniem o uznaniu T.K. za osobę bezrobotną z dniem 27 czerwca 2011 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku.
Decyzje te są prawomocne. Wskazać też należy, że w karcie rejestracyjnej bezrobotnego nr [...] z dnia 27 czerwca 2011 r., strona wykazała jako ostatnie zatrudnienie PKS [...], pomijając informację o wykonywaniu pracy na umowie zlecenia w Urzędzie Gminy B. w okresie od 1 lutego 2010 r. do 30 listopada 2010 r.
W świetle ostatecznej (i prawomocnej) decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...], skarżący nie nabył prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a ponieważ w karcie rejestracyjnej z dnia 27 czerwca 2011 r. podał nieprawdziwe dane dotyczące zatrudnienia, dlatego zaskarżona decyzja, która wypłacone świadczenie za okres od 27 czerwca do 3 sierpnia 2011 r. uznaje jako świadczenie nienależne w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 2 u.z.p., prawa nie narusza. Powyższego nie zmienia stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji wskazujące na aprobatę stanowiska wyrażonego przez organ I instancji o zakwalifikowaniu przedmiotowego zasiłku dla bezrobotnych jako świadczenia nienależnego w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 1 u.z.p., gdyż naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie prawa materialnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Natomiast brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych niewątpliwie stanowi naruszenie przepisów postępowania, jednakże uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.
Nie mogło więc skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., gdyż dla uwzględnienia skargi z tej podstawy prawnej wymagane jest, aby "inne naruszenie przepisów postępowania" mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi stwierdzić należy, że dotyczą one okoliczności pozostających poza przedmiotem rozpoznawanej sprawy i dlatego nie mają żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 207 § 2 P.p.s.a.