Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. N. (skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Rozpoznając wniosek Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r., Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] skierował M. N. na badania psychologiczne na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r., poz. 267 ze zm.) w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 600 ze zm.) w związku z przekroczeniem przez skarżącego liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Od wskazanej decyzji skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...].
W uzasadnieniu SKO wskazało, że decyzje wydane na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami są rozstrzygnięciami związanymi, w związku z czym organ na wniosek właściwego komendanta Policji zobligowany jest skierować skarżącego na badania psychologiczne. Wskazano, że wniosek o skierowanie na badania psychologiczne został skierowany do organu w związku z przekroczeniem przez skarżącego liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] kwietnia 2014 r. do [...] listopada 2014 r. Podniesiono, że przekroczenie w ciągu roku limitu 24 punktów karnych jest okolicznością obiektywną, wiążącą organy i niepodległa weryfikacji w ramach prowadzonego przed nimi postępowania.
Ponadto organ II instancji wskazał, że skarżący nie podważył ostateczności przypisania mu punktów karnych, których suma przekroczyła liczbę 24. Organ odnosząc się do zarzutu braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz zgromadzeniu w sprawie materiału dowodowego wskazał na znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] grudnia 2014 r., które odebrane zostało przez pełnoletniego domownika w dniu [...] grudnia 2014 r.
Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. M. N. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania zarzucając decyzji brak podstawy faktycznej i prawnej do uznana, iż możliwym jest skierowanie skarżącego na badania psychologiczne bez przeprowadzenia żadnego postępowania dowodowego przez organ. Skarżący wskazał, że decyzja nie zawiera informacji o tym jak należy ją zrealizować oraz w jakim czasie należy wykonać badania.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarówno decyzja organu I jak i II instancji są prawidłowe. Odnosząc się zaś do zarzutu braku terminu na wykonanie decyzji Sąd wskazał, że ustawodawca nie przewidział szczególnego terminu na jej wykonanie. Podniesiono, że brak terminu nie może być uznany za błąd legislacyjny. Sąd wskazał, że w niniejszym przypadku zastosowanie znajdą ogólne unormowania w zakresie wykonalności decyzji administracyjnych, co oznacza, że adresat decyzji powinien niezwłocznie po jej otrzymaniu podjąć czynności zmierzające do jej wykonania. Brak wskazania terminu nie znosi bowiem nałożonego na skarżącego obowiązku wykonania nakazu nałożonego na niego niniejszą decyzją.
Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wniósł M. N.. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia:
- 1. w sposób lakoniczny, ograniczający się de facto do stwierdzenia, iż Sąd podziela ustalenia i argumentację organu administracji oraz przyjmuje je za własne;
- 2. bez wskazania podstawy prawnej do zawartych w uzasadnieniu twierdzeń dotyczących "ogólnych unormowań w zakresie wykonalności decyzji administracyjnych posiadających walor ostateczności" bez jakiegokolwiek wskazania tych unormowań, wraz ze wskazaniem stosownych przepisów prawa;
- 3. odwołania się do przepisów prawa budowlanego - też bez ich wskazania - w oderwaniu od materii niniejszego postępowania;
co w sposób znaczny ogranicza możliwość "dekodowania" przez stronę stanowiska
Sądu pierwszej instancji oraz ma wpływ na możliwość jego kontroli instancyjnej.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że lakoniczność uzasadnienia wskazuje na brak spełnienia wymogu zakreślonego w art. 141 § 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W skardze ksacyjniej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi jedynie naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut narusznia powyższego przepisu może być skutecznie podniesiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionycyh w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania, przy czym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis ten może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.
Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu.
W rozpoznawnej sprawie nie zachodzi, żaden z przedstawionych powyżej przypadków. Z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie ma być zwięzłe, syntetyczne i logicznie spójne. Takim właśnie uzasadnieniem jest prezentowane w zaskarżonej sprawie, a to oznacza, że wyrok poddaje się kontroli. W rozpoznawnej sprawie przedmiotem kontroli była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] w przedmiocie skierowania M. N. na badania psychologiczne. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił opis tego co działo się w sprawie przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę zasakrżonego wyroku, wskazujac z jakich przyczyn skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji. Uzasdnienie zaskarżonego wyroku pomimo swojej zwięzłości zawiera wszystkie niezbedne elementy zakreślone w art. 141 § 4 p.p.s.a. i pozwala na prześledzenie i ocenę rozumowania Sądu I instancji w toku postępowania ksacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił argumenmtację organów administracji w przedmiocie skierowania na badania oraz wyjaśnił z jakich przyczyn w jego ocenie brak określenia w decyzji terminu na wykonanie nałożonego nakazu nie skutkuje wadliowścią rozstrzygnięcia podjętego przez organy administracji. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12).
Mając na wzgledzie powyższe rozważania skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.