Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 20 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1153/12

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1931/11 oddalił skargę R.B. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], znak: [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 w zw. z art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. Nr 62, poz. 504 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] o wprowadzenie zakazu przeprowadzenia w dniu [...] maja 2011 r. o godz. 18:15, imprezy masowej z udziałem publiczności, tj. meczu piłki nożnej pomiędzy drużynami [...] - na stadionie w P., ul. [...], wydał zakaz przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności w dniu [...] maja 2011 r., tj. meczu piłki nożnej pomiędzy drużynami [...] - na stadionie [...] oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł R.B.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdził niedopuszczalność. odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia podał, że w jego ocenie zaskarżona decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2011 r., [...] znak: [...], dotyczyła wyłącznie interesu prawnego organizatora imprezy masowej, którym w niniejszej sprawie był KKS Lech Poznań S.A. Oznacza to, że był on jedyną stroną tego postępowania. Adresatem rozstrzygnięcia opartego na przepisach ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, a zatem stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. jest wyłącznie organizator imprezy masowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2010r. sygn. akt VIISA/Wa 700/10).

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że skoro odwołujący nie jest organizatorem tej imprezy masowej, to w przedmiotowej sprawie nie ma on interesu prawnego, a więc nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia odwołania. Z tego względu na podstawie art.134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez niego odwołania.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi R.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 28 K.p.a. polegającą na uznaniu, iż nie posiada on przymiotu strony, a co za tym idzie nie jest uprawniony do złożenia odwołania od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] oraz art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy załatwianiu niniejszej sprawy.

W uzasadnieniu skargi podał, że w jego ocenie posiada on status strony i jest uprawniony do złożenia odwołania od ww. decyzji Wojewody Wielkopolskiego. Wskazał, że powyższa decyzja wpłynęła na sferę jego uprawnień, albowiem wykupił karnet na mecz [...], a wydana decyzja uniemożliwiła mu obejrzenia meczu na Stadionie Miejskim w Poznaniu. Zdaniem skarżącego, jego interes prawny został naruszony poprzez powstanie szkody w postaci uniemożliwienia mu obejrzenia meczu. W związku z tym uzyskał uprawnienie do złożenia odwołania od ww. decyzji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że przedmiotem prowadzonego przez Wojewodę Wielkopolskiego postępowania administracyjnego było udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie masowej imprezy sportowej w postaci meczu piłki nożnej pomiędzy drużynami [...]. Przedmiot tego postępowania stanowił zarazem kryterium określenia jego stron.

Odwołując się do treści art. 28 K.p.a. wskazał, że interes prawny, jakim powinien legitymować się podmiot, chcący występować w roli strony postępowania administracyjnego, musi mieć charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna, przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwości wydania przez organ decyzji lub podjęcia czynności. Ponadto interes ten musi mieć charakter realny w danej dacie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2004r., sygn. akt IIISA/Wa 373/04, Lex nr176658).

Zgodnie z art. 25 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych w celu przeprowadzenia imprezy masowej organizator, nie później niż na 30 dni przed planowanym terminem jej rozpoczęcia m.in.: występuje do organu z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej. Stosownie do art. 3 pkt 9 tej ustawy pod pojęciem organizatora imprezy masowej należy rozumieć osobę prawną, osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, przeprowadzającą imprezę masową. Z kolei, z art. 34 ust. 1 omawianej ustawy wynika, że w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może zakazać przeprowadzenia imprezy masowej. Wymieniona ustawa przez imprezę masową rozumie imprezę masową artystyczno-rozrywkową, masową imprezę sportową, w tym mecz piłki nożnej (art. 3 pkt 1).

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w świetle powołanych przepisów stroną postępowania - w rozumieniu art. 28 K.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 34 ust. 1 powołanej ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych - w sprawie udzielenia zezwolenia na organizowanie imprezy masowej, jest jej organizator. W tej sprawie organizatorem imprezy masowej – meczu piłki nożnej był KKS Lech Poznań S.A. Oznacza to, że tylko ten podmiot był stroną postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na organizowanie imprezy masowej, która miała się odbyć w dniu [...] maja 2011 r. na stadionie Miejskim w P. A zatem R.B., który nie był organizatorem imprezy masowej - nie ma w tej sprawie interesu prawnego i nie był on uprawniony do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2011r., nr [...].

W związku z tym Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r., wydane w oparciu o art. 134 K.p.a. stwierdzające niedopuszczalność odwołania prawa nie narusza. Ponadto, odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia interesu skarżącego poprzez powstanie szkody w postaci uniemożliwienia mu obejrzenia meczu, wskazał, że tym zakresie może on poszukiwać ochrony w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R.B. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:

1. 1. art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organ dokonał błędnej wykładni art. 28 K.p.a. i uznał, że skarżący nie posiada przymiotu strony i nie jest uprawniony do złożenia odwołania od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2011 r. znak [...];
2. 2. art. 141 § 4 a także art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organ dokonał błędnej wykładni art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy załatwianiu niniejszej sprawy.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał, że Sąd pierwszej instancji pominął, argumentację skarżącego wskazującą, że jego interes prawny jest oparty o art. 417 i 417¹ Kodeksu cywilnego. W jego ocenie, skoro postępowanie administracyjne ma zapewnić ochronę interesów prawnych stron, to wątpliwości związane z określeniem legitymacji, do udziału w nim w charakterze strony, należy rozstrzygać na korzyść osoby domagającej się uznania jej za stronę postępowania. Podkreślił, że decyzja Wojewody Wielkopolskiego wpłynęła na sferę uprawnień skarżącego, który wykupił karnet/bilet na mecz [...] i na Stadionie Miejskim w P. nie miał możliwości jego obejrzenia.

Skarżący wskazał, że w literaturze podaje się, że stwierdzenie istnienia u kogoś interesu prawnego nie oznacza dokonania wobec niego konkretyzacji normy prawa materialnego, tylko stwierdzenie samej możliwość dokonania takiej konkretyzacji. W tej sprawie jego interes prawny został naruszony przez powstanie szkody w postaci uniemożliwienia mu obejrzenia meczu. Uzyskał przez to uprawnienie do złożenia odwołania od decyzji o zakazie przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności w dniu [...] maja 2011 r. W tym wypadku, szkodę należy rozumieć jako uniemożliwienie obejrzenia meczu w decydującej fazie rozgrywek ligowych, co dla każdego kibica stanowi niepowetowaną stratę i dolegliwość.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej do uzyskania statusu strony wystarczy samo przekonanie o istnieniu takiego interesu, gdyż w art. 28 K.p.a., nie przesądzono, czy chodzi o rzeczywiście istniejący, czy też domniemany (istniejący jedynie w przekonaniu wnoszącego żądanie) interes prawny. W niniejszej sprawie skarżący wywodzi swój interes prawny z art. 417 i 417¹ Kodeksu cywilnego.

Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. podał, że organ odwoławczy przy załatwieniu niniejszej sprawy nie uwzględnił słusznego interesu obywateli, który jest interesem grupowym. W związku z tym, nawet w przypadku, gdyby nie był on oparty na skonkretyzowanej normie prawnej, zasługuje na ocenę jako słuszny i powinien być wzięty go pod uwagę. Słuszny interes społeczny jak i słuszny interes obywatela należy rozumieć jako interes wszystkich kibiców (jak i każdego z kibiców z osobna), którzy zostali pozbawieni możliwości obejrzenia "na żywo" meczu w decydującej fazie rozgrywek ligowych, ponosząc z tego tytułu szeroko rozumianą szkodę. Z tego względu, skarżący, jako jeden z kibiców, których słuszny interes został naruszony, powinien mieć możliwość złożenia odwołania od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2011 r. znak [...] o zakazie przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności w dniu [...] maja 2011 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w tej sprawie nie występują. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy w świetle art. 25 ust. 1 i art. 34 ust. 1 powołanej ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, skarżący w rozumieniu art. 28 K.p.a. jest stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody Wielopolskiego z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] o zakazie przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności w dniu [...] maja 2011 r., tj. meczu piłki nożnej pomiędzy drużynami [...] - na stadionie Miejskim w P., ul. [...] i był uprawniony do wniesienia od niej odwołania do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz czy organ zasadnie stwierdził niedopuszczalność odwołania.

Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w rozumieniu tego przepisu ma charakter materialnoprawny. Mieć w postępowaniu administracyjnym interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania. Przyjmuje się, że podmiot ma interes prawny w konkretnym postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem tego postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego – realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go bezpośrednio zainteresowanym w tym postępowaniu i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Statusu strony nie może zatem uzyskać podmiot, który ma wyłącznie interes faktyczny w rozstrzygnięciu danej sprawy, niepoparty jednak żadnymi przepisami prawa, mogącymi stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia przez organ czynności w tej konkretnej sprawie.

O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako "interes prawny" (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 413/09). Oznacza to, że dla oceny prawidłowości zakwalifikowania danego podmiotu jako strony danego postępowania administracyjnego decydujące znaczenia mają przepisy prawa materialnego wyznaczające przedmiot tego postępowania.

Wskazać należy, iż podstawą materialnoprawną decyzji Wojewody Wielopolskiego z dnia 5 maja 2011 r. jest art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504 ze zm.).

W stanie prawnym obowiązującym w dniu jej wydania przepis ten stanowił, że w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może zakazać przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności.

Ustalenie adresatów tej decyzji, wymaga dokonania szczegółowej analizy przepisów powołanej ustawy, w zakresie w jakim reguluje ona przeprowadzanie imprez masowych. Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy w celu przeprowadzenia imprezy masowej organizator, nie później niż na 30 dni przed planowanym terminem jej rozpoczęcia:

1. 1) występuje do organu z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej;
2. 2) zwraca się do właściwych miejscowo: komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji i komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, dysponenta zespołów ratownictwa medycznego i państwowego inspektora sanitarnego z wnioskiem o wydanie opinii o niezbędnej wielkości sił i środków potrzebnych do zabezpieczenia imprezy masowej, zastrzeżeniach do stanu technicznego obiektu (terenu) oraz o przewidywanych zagrożeniach;
3. 3) powiadamia właściwego miejscowo:
4. a) komendanta oddziału Straży Granicznej, w przypadku przeprowadzania imprezy masowej w strefie nadgranicznej,
5. b) komendanta terenowej jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej, w przypadku przeprowadzania imprezy masowej na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej.

Poza tym, zgodnie z ust. 2 tego przepisu do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organizator załącza:

1. 1) dokumentację i informacje, o których mowa w art. 26 ust. 1;
2. 2) program i regulamin imprezy masowej, wraz z informacją o sposobie udostępnienia go uczestnikom imprezy masowej;
3. 3) regulamin obiektu (terenu), wraz z informacją o sposobie udostępnienia go uczestnikom imprezy masowej;
4. 4) pisemną instrukcję określającą zadania służby porządkowej oraz służby informacyjnej;
5. 5) warunki łączności pomiędzy podmiotami biorącymi udział w zabezpieczeniu imprezy masowej.

Analiza tego przepisu wskazuje, że procedura prowadząca do uzyskania zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej nakłada na jej organizatora szereg obowiązków. Definicję normatywną pojęcia organizatora zawiera art. 3 pkt 9 omawianej ustawy. Należy przez niego rozumieć osobę prawną, osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, przeprowadzającą imprezę masową.

W świetle powołanych przepisów zarówno postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej z udziałem publiczności, jak i postępowanie w przedmiocie zakazu jej przeprowadzenia dotyczy jedynie sytuacji prawnej organizatora. Tylko w stosunku do tego podmiotu istnieje uzasadnione treścią przepisów cyt. ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, realne i rzeczywiste powiązanie pomiędzy przedmiotem tego postępowania, a jego prawami i obowiązkami. Zakaz, o którym mowa w art. 34 ust. 1 pkt 1 tej ustawy dotyczy ściśle określonego organizatora, czyli osoby prawnej, osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.

Zauważyć należy, iż nawet przesłanie innym podmiotom kopii powyższej decyzji nie czyni ich stronami postępowania administracyjnego w przedmiocie wydanego zakazu, gdyż stroną takiego postępowania jest organizator, któremu zakazano przeprowadzenia imprezy masowej (por. C.Kąkol, Komentarz do ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, komentarz LEX 2012).

W rozpoznawanej sprawie, skarżący, który posiadał bilet wstępu na imprezę masową mecz piłki nożnej pomiędzy drużynami [...], która na podstawie decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] została przeprowadzenia bez udziału publiczności, wywodził interes prawny z art. 417 i art. 417¹ Kodeksu cywilnego. Przepisy te określają roszczenia odszkodowawcze za bezprawne działanie władzy publicznej. Nie dotyczą one jednak stanu prawnego, który kształtuje decyzja o zakazie przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności wydana na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych.

W związku z tym, pomiędzy przedmiotem tego postępowania nie istnieje realne i rzeczywiste powiązanie, czyniące skarżącego bezpośrednio zainteresowanym w tym postępowaniu i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Jak wyżej wskazano przepisy, które legły u podstaw wydania przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] dotyczą praw i obowiązków organizatora imprezy masowej, natomiast posiadanie przez inny podmiot- skarżącego biletu uprawniającego do udziału w tej imprezie wskazuje jedynie na posiadanie przez niego interesu faktycznego. W świetle art. 28 K.p.a. nie jest to jednak wystarczające do uznania, że posiada on przymiot strony w postępowaniu administracyjnym.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny zarzut niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji faktu dokonania przez organ odwoławczy błędnej wykładni art. 28 K.p.a. należało uznać za nietrafny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. przypomnieć należy, że przepis ten stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis określa zatem podstawowe zasady postępowania administracyjnego: zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, Wyd. 11, str. 54 i nast.). Niewątpliwie przepis ten ma doniosłe znaczenie przy rozważaniu prawidłowości postępowania w którym została wydana decyzja o zakazie przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności, to jednak za pomocą zarzutu jego naruszenia nie sposób skutecznie kwestionować, opartej o przepisy prawa materialnego oceny stwierdzającej, że dany podmiot w tym przypadku skarżący nie legitymuje się przymiotem strony postępowania administracyjnego.

Wyrażona w tym przepisie zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli odnosi się bowiem tylko do tych interesów, które w danej sprawie mają oparcie w przepisach prawa materialnego określających treść stosunku prawnego ukształtowanego poprzez wydanie decyzji administracyjnej.

Przechodząc do oceny zasadności powiązanego z art. 28 K.p.a. i art.7 K.p.a. zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. przypomnieć należy, że przepis ten określa wymogi jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a jedynie wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie jest możliwa. W tym przypadku, wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, które elementy stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy przyjął jako podstawę orzekania i dlaczego uznał, że zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, odpowiada prawu.

W szczególności zarzut naruszenie tego przepisu nie może odnieść zamierzonego skutku, w zakresie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny legitymacji skarżącego do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2011 r. o zakazie przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności w świetle art. 28 K.p.a. i powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisów ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. Nr 62, poz. 504 ze zm.).

Z tego względu, jako nie zasadne ocenić należy również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi skarżącego, a także art. 151 P.p.s.a. przez jej oddalenie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.