Uzasadnienie
Syg. akt I OSK 1153/16
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 roku, syg. akt II SA/Go 729/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w J. z dnia [...] marca 2015 roku, nr [...] w sprawie przekształcenia Szkoły Podstawowej w W. w filię Szkoły Podstawowej im. [...] w J..
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
W dniu [...] marca 2015 roku Rada Miejska w J., powołując się na art. 59 ust.1 -6 i art. 5c pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty(DZ.U z 2004 roku, nr 256, poz. 2572 ze zm. dalej jako ustawa o systemie oświaty) oraz art. 18 ust.2 pkt 9 lit.h) ustawy z 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym(DZ.U z 2013 roku, poz. 594 ze zm, dalej jako ustawa o samorządzie gminnym) podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przekształcenia Szkoły Podstawowej w W. w filię Szkoły Podstawowej im. [...] w J..
W uzasadnieniu uchwały wskazywano na podjęcie przez Radę Miejską w J. w dniu 30 stycznia 2015 roku uchwały nr [...] w sprawie zamiaru przekształcenia szkoły w W. w filię szkoły w J. oraz na dochowanie – w terminie do 27 lutego 2015 roku wszystkich wymogów związanych z procedurą przekształcenia szkoły tj. przekazanie rodzicom wszystkich uczniów przekształconej szkoły – w różnej formie(osobiści lub listem poleconym za potwierdzeniem odbioru) informacji oświatowej o przekształceniu placówki, wystąpieniu do Kuratorium Oświaty w Gorzowie Wielkopolskim, jak też organizacji związkowych(ZNP Oddział w J., Rady OPZZ Województwa Lubuskiego i Sekcji Regionalnej Oświaty i Wychowania Solidarność) o opinię w sprawie zamierzonego przekształcenia.
Jako przyczynę zmuszającą gminę do reorganizacji szkoły wskazano próbę zracjonalizowania sieci szkół oraz wydatków ponoszonych na utrzymanie placówek oświatowych, wskazując, że w wyniku przekształcenia nie dojdzie do obniżenia jakości nauczania. Nadto przedstawiono dane obrazujące stan szkoły przekształconej i szkoły podstawowej w J. w zakresie ilości uczniów, kadry i jej kwalifikacji, stanu i wyposażenia placówek, osiąganych wyników, organizacji dowozu uczniów do szkoły w J., kosztów utrzymania oraz prognozę demograficzną.
Pismem z dnia 30 czerwca 2015 roku S. D. wezwał Radę Miejską w J. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie przedmiotowej uchwały zarzucając, iż do dnia wystąpienia z wezwaniem nie otrzymał informacji o reorganizacji szkoły, gdyż informacja o przekształceniu z niewiadomych przyczyn została wysłana na błędny adres do Z., podczas gdy jest on zameldowany na pobyt stały pod adresem w B..
W skardze na uchwałę z dnia [...] marca 2015 roku, nr [...], wniesionej w dniu 20 sierpnia 2015 roku skarżący zarzucił:
- - naruszenie prawa materialnego tj. art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty, polegające na niedochowaniu wymogu informacyjnego i niepoinformowaniu wszystkich rodziców uczniów, co najmniej 6 miesięcy przed planowanym terminem reorganizacji, o zamiarze przekształcenia Szkoły Podstawowej im. [...] w W. w filię Szkoły Podstawowej w im. [...]w J. i naruszenie bezwzględnie obowiązujących przesłanek procedury przekształceniowej;
- - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 w związku z art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postepowania w sposób niezgodny z przepisami, a nadto całkowicie nie budzący zaufania do organu administracji;
- - naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak pouczenia o możliwości i trybie złożenia odwołania od zaskarżonej uchwały.
W oparciu o te zarzuty wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W motywach skargi podnosił, że jako rodzic uczniów Szkoły Podstawowej w W. – N. i S. D. ma interes prawny i powinien być poinformowany o planach reorganizacji szkoły, a do dnia złożenia skargi takiej informacji nie otrzymał.
O planach przekształcenia dowiedział się od sąsiadów.
Wskazywał, że po sprawdzeniu dokumentacji okazało się, że zawiadomienie o przekształceniu z niewiadomych przyczyn zostało skierowane na błędny adres – [...], z którym nie był związany ani osobiście, ani zawodowo. Jest zameldowany na pobyt stały i przebywa pod adresem [...] i tym adresem dysponował organ.
W związku ze skierowaniem informacji o zamiarze przekształcenia szkoły pod niewłaściwy adres nie miał możliwości uzyskania tej informacji w ustawowo zakreślonym terminie tj. do 28 lutego 2015 roku.
Podnosił, iż analogiczne nieprawidłowości w zakresie realizacji obowiązku informacyjnego wystąpiły również w przypadku innych rodziców – A. S., B. S., J.A. i E. Z..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność jej wniesienia przed upływem terminu na dokonanie przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w dalszej kolejności o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów.
Organ odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że realizując wynikający z art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty obowiązek informacyjny w pierwszej kolejności starał się doręczyć rodzicom dzieci z przekształconej placówki informacje o zamiarze przekształcenia za pośrednictwem strażników miejskich. Próba doręczenia w ten sposób zawiadomienia dla S. D. się nie powiodła, gdyż strażnicy uzyskali informacje, iż pod adresem w B. nie mieszka.
Adres zamieszkania skarżącego w Z. przy ul. [...] został ustalony przez organy policji w innym postępowaniu administracyjnym i przekazany do organu przez Prezydenta Miasta Z..
Organ następnie wyjaśnił, że informacja do skarżącego została przekazana na adres w Z.. Korespondencja była dwukrotnie awizowana. Na przesyłce w dniu 5 lutego 2015 roku poczyniono adnotację, że adresata nie zastano, zaś zwrot korespondencji do nadawcy nastąpił w dniu 20 lutego 2015 roku – z adnotacją,, nie podjęto w terminie’’. Zdaniem organu dokonanie zwrotu przesyłki do nadawcy w dniu 20 lutego 2015 roku zapewniło prawidłową, podwójną awizację korespondencji co dawało podstawy do uznania za prawnie skuteczne doręczenie korespondencji.
Odnosząc się do zarzutów skargi o nieprawidłowym doręczeniu informacji oświatowej w stosunku do innych rodziców, organ podniósł, że nawet przyjęcie iż miało to miejsce, to mogło to naruszyć interesu prawnego skarżącego, choć w ocenie nie było nieprawidłowości w zakresie doręczenia informacji oświatowej.
Odnośnie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niezgodny ze wskazanymi przepisami organ wyjaśnił, że zawiadomienie rodziców dzieci uczących się szkole, której dotyczy przekształcenie, nie mieści się w zakresie żadnego z postepowań, o których mowa w art. 1 i 2 k.p.a. Nie stanowi ono sprawy administracyjnej, a zatem brak podstaw do przyjęcia, że znajdą zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego też względu w ocenie organu jako niezasadny zarzut należy uznać również naruszenia przepisu art. 124 § 1 k.p.a.
Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, iż w pierwszej kolejności należy uznać, iż przedmiotem skargi pozostawała uchwała Rady Miejskiej w J. w sprawie przekształcenia Szkoły Podstawowej w W. w filię Szkoły Podstawowej w J..
Skarga została wniesiona w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Pierwszoplanową kwestią w niniejszej sprawie musiała być ocena dopuszczalności wniesienia skargi i legitymacji skarżącego z punktu widzenia spełniania przesłanek przewidzianych w art. 101 wyżej powołanej ustawy.
Organ przywołując uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 roku, syg. akt II OPS 2/07, wskazał, że do terminu wniesienia skargi na zastosowanie art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U z 2012 roku, poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.). Termin do wniesienia skargi opartej na art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym wynosi 30 dni od doręczenia stronie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub 60 dni od dnia wezwania, jeżeli organ odpowiedzi nie udzielił.
Warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy na podstawie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym jest bezskuteczność wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa, to jednak skarga wniesiona przed udzieleniem przed organ odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania, jest skargą wniesioną po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli organ nie uwzględnił wezwania.
W przypadku skargi wniesionej przez S. D. nie została złożona
,, przedwcześnie’’. Jej wniesienie nastąpiło w obowiązującym terminie 60 dni, liczonymi od dnia doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Następnie organ przywołał treść art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty, który stanowi, że szkoła publiczna, z zastrzeżeniem ust.1a i 2 może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu. Organ prowadzący jest zobowiązany, co najmniej 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów, właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu. Przepisy ust.1 – 5 tego art. I art. 58 stosuje się odpowiednio w przypadku przekształcenia szkoły.
Odpowiednio stosowany art. 59 ust.6 w związku z art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty zawiera zatem normę, że szkoła publiczna może być przekształcona z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę.
Ustawodawca poza bezwzględnym wymogiem informacyjnym oraz wymogiem zapewnienia możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu przez uczniów likwidowanej szkoły(przekształconej placówki szkolnej) nie zawarł żadnych innych przesłanek czy kryteriów, od spełnienia których uzależniałby uprawnienie do jej likwidacji.
W odniesieniu zaś do wynikającego z art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty obowiązku zawiadomienia o likwidacji szkoły, to czynność zawiadomienia zdaniem sądu administracyjnego jest czynnością materialno – techniczną, która choć ma charakter faktyczny – to jednak pośrednio wywołuje skutki prawne, gdyż warunkuje prawidłowość procedury likwidacyjnej. Taka informacja powinna być adresowana imiennie do każdego z rodziców. Przepis powyżej przywołany pozostawia organowi prowadzącemu szkołę swobodę w zakresie wyboru sposobu zawiadomienia rodziców uczniów o zamiarze likwidacji(przekształcenia) szkoły pod warunkiem, że umożliwia on rodzicom uczniów zapoznanie się z tą informacją. Termin 6 miesięczny, o którym mowa w przepisie art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty ma charakter materialnoprawny, a zatem jego upływ powoduje bezskuteczność czynności zawiadomienia, co rzutuje na ocenę legalności ewentualnej uchwały o przekształceniu szkoły.
Sąd wskazał, że analiza akt administracyjnych obejmująca m.in. dokumentację organu, obrazującą realizację obowiązku informacyjnego w stosunku do rodziców uczniów wskazuje, że co do zasady prawidłowo podjęte zostały przez organy gminy działania zmierzające do zawiadomienia rodziców dzieci o planowanym przekształceniu szkoły.
W odniesieniu do skarżącego pierwotnie podjęta próba bezpośredniego doręczenia mu informacji oświatowej na adres wynikający z dokumentacji szkolnej(B., ul. [...]), który był tożsamy z wpisem w ewidencji mieszkańców okazała się nieskuteczna ponieważ pod tym adresem skarżący nie zamieszkiwał.
W związku z powyższym organ podjął działania celem ustalenia miejsca faktycznego pobytu skarżącego. Adres skarżącego w Z. ul. [...] został ustalony na podstawie dokumentacji prowadzonego przeciwko skarżącemu postepowania egzekucyjnego.
W ocenie Sądu choć organy prawidłowo ustaliły adres do doręczeń dla skarżącego, to nie można uznać, iż skutecznie doręczono skarżącemu informacje oświatową przy zastosowaniu tzw. fikcji prawnej doręczenia, o której stanowi przepis art. 44 § 3 k.p.a.
Sąd podnosił, że zgodnie z przepisem art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 – czyli bezpośrednio osobie fizycznej do której jest adresowane lub w przypadku nieobecności adresata dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu – 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres 14 dni w dni w urzędzie właściwej gminy(miasta) – w przypadku doręczenia przez pisma przez pracownika urzędu gminy(miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty zawiadomienia(art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy(art. 44 § 4 k.p.a.).
Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy należy uznać, że zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki adresowanej do skarżącego nie zawiera adnotacji pozwalających na ustalenie, że adresatowi pozostawiono informację o możliwości odbioru pisma w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia oraz informację o miejscu jego odbioru oraz gdzie pozostawiono zawiadomienie. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru brak też adnotacji o dokonaniu powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia, jak też o miejscu jego pozostawienia.
Sąd wskazał, iż samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma odcisku pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy też wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 k.p.a. Treść formularza dowodu doręczenia nie może stanowić przeszkody w dopełnieniu obowiązku poczynienia odpowiednich adnotacji służących wykazaniu okoliczności o których mowa w art. 44 § 1 - 3 k.p.a.
W ocenie Sądu ocena braku skuteczności doręczenia skarżącemu informacji oświatowej(a tym samym i naruszenia interesu prawnego) pozostaje analogiczna, gdy uznać, że przepisy kodeksu postepowania administracyjnego nie mają zastosowania tj. po przeprowadzeniu jej w oparciu o przepis art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku – Prawo pocztowe(DZ.U z 2012 roku, poz. 1529 ze zm. dalej jako prawo pocztowe) i rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 roku w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego(DZ.U z 2013 roku, poz. 1529 dalej jako rozporządzenie).
W ocenie Sądu należy stwierdzić, w nawiązaniu do wynikającego z art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, wymogu naruszenia przez kwestionowaną uchwałę interesu prawnego, iż warunek został spełniony. Niezrealizowanie wobec S. D. obowiązku informacyjnego przez organ prowadzący szkołę stanowi o naruszeniu jego interesu prawnego.
Jednym z warunków legalności uchwały o likwidacji(przekształceniu) szkoły pozostaje skuteczne zawiadomienie każdego z rodziców dziecka o zamiarach organu prowadzącego szkołę. Uchybienia w zakresie zawiadomienia o zamiarze likwidacji (przekształcenia) szkoły świadczą o istotnej wadliwości uchwały.
Sąd administracyjny wskazywał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż unicestwienia bytu prawnego uchwały o likwidacji lub przekształcenia szkoły wystarczy aby jeden z rodziców nie został zawiadomiony o zamiarze likwidacji(przekształcenia) szkoły na 6 miesięcy przed terminem jej likwidacji.
W okolicznościach sprawy stwierdzone uchybienia doręczenia informacji oświatowej w stosunku do skarżącego, jak i innych rodziców pozwala w ocenie Sądu na stwierdzenie naruszenia art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Rada Miejska w J..
Zaskarżając wyrok w całości organ zarzuciła:
1 – naruszenie prawa materialnego art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym i art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd stanowiska, że organ nie dopełnił wymogu zawiadomienia S. D. o likwidacji szkoły, pomimo potwierdzenia przez operatora pocztowego prawidłowości doręczenia przesyłki poleconej poprzez dwukrotne awizowanie, a tym samym błędne przyjęcie przez Sąd, że S. D. miał interes prawny w zaskarżeniu uchwały;
2 – naruszenie prawa materialnego tj. art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd stanowiska, że dla dotrzymania przez organ 6 miesięcznego terminu na zawiadomienie rodziców o zamiarze likwidacji szkoły nie jest miarodajny dzień nadania przez organ gminy w placówce operatora publicznego przesyłki skierowanej do rodzica, pomimo, że przepisy o ustawy o systemie oświaty nie regulują sposobu doręczania tych zawiadomień, a zatem zastosowanie powinien znaleźć ogólny tryb doręczania pism przez organ administracji publicznej, przy czym data nadania przesyłki stanowi jednakowe w stosunku do wszystkich rodziców kryterium oceny, czy termin dokonania zawiadomienia został dochowany;
3 – naruszenie prawa materialnego tj. art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty oraz art. 44 k.p.a., art. 37 ustawy prawo pocztowe oraz § 34 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu stanowiska, iż brak jest możliwości przyjęcia fikcji prawnej, tj. uznania, że nastąpiło doręczenie informacji oświatowej, po dwukrotnym, bezskutecznym awizowaniu przesyłki, pomimo dysponowania przez organ(we wszystkich przypadkach nie podjęcia przesyłki przez adresata) zwróconymi przez pocztę listami opatrzonymi adnotacjami listonosza dotyczącymi nieobecności adresata i podwójnego adresowania, a dodatkowo adnotacjami o nie podjęciu przesyłki w terminie.
Z uwagi na podniesione zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów oraz wskazał, że Sąd dokonał błędnej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego, a co za tym idzie nie było podstaw do uznania, iż w stosunku do S. D. nie został zrealizowany obowiązek informacyjny o zamiarze przekształcenia szkoły do której uczęszczają jego dzieci.
Autor skargi kasacyjnej podnosił, iż w stosunku do S. D. organ podjął wszelkie działania aby skutecznie doręczyć zawiadomienia o zamiarze przekształcenia zarówno S.D., jak i pozostałym rodzicom.
W pierwszej kolejności organ starał się doręczyć zawiadomienia za pośrednictwem strażników miejskich. Taka próba doręczenia w stosunku do S. D. okazała się nieskuteczna i dlatego podjęto działania zmierzające do doręczenia informacji oświatowej pod adresem, który był znany w toku innych czynności urzędowych.
W ocenie skarżącego kasacyjnie nie sposób się zgodzić z oceną sądu administracyjnego, iż nie można przyjąć skuteczności doręczenia korespondencji dla S. D. pod adresem w Z.przy ul. [...] tj. przy zastosowaniu tzw. fikcji prawnej doręczenia, o której stanowi przepis art. 44 § 4 k.p.a., jak również przy analogicznym zastosowaniu przepisu art. 37 ustawy prawo pocztowe i rozporządzenia.
Jak wynika z adnotacji poczynionych przez listonosza na przesyłce zwróconej do adresata(po dwukrotnym awizowaniu), skierowana do S. D. korespondencja została nadana w dniu 4 lutego 2015 roku, a w dniu 5 lutego 2015 roku na przesyłce poczyniono adnotację, iż adresata nie zastano, zaś zwrot korespondencji do nadawcy nastąpił w dniu 20 lutego 2015 roku z adnotacją,, nie podjęto w terminie’’. Uwzględniając datę pierwszej próby doręczenia(5 luty 2015 roku) należy stwierdzić, iż w tej dacie rozpoczął bieg czternastodniowy termin na odebranie przesyłki z urzędu pocztowego. Dokonanie zwrotu przesyłki do nadawcy zapewniło prawidłową, podwójną awizacje korespondencji.
Przedmiotowa procedura jest stosowana przy doręczeniach dokonywanych przez operatora pocztowego i pozostaje w ocenie autora skargi kasacyjnej w zgodzie z przepisami art. 44 k.p.a. i art. 37 ustawy prawo pocztowe.
Wskazane przepisy w żadnym miejscu nie przewidują sugerowanego przez Sąd obowiązku dokonywania przez doręczyciela adnotacji na tzw. zwrotnym poświadczeniu potwierdzeniu odbioru o dopełnieniu wszystkich warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. Zgodnie bowiem z art. 44 § 2 i 3 k.p.a. doręczyciel jest obowiązany tylko do pozostawienia stosownego zawiadomienia dla adresata przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest możliwie lub na drzwiach mieszkania adresata. Podobne wymagania przewiduje przepis § 34 rozporządzenia.
W tak ustalonym stanie faktycznym nie sposób się zgodzić ze stwierdzeniem Sądu, jakoby S. D. wykazał istnienie interesu prawnego w zaskarżeniu spornej uchwały Rady Miejskiej w J..
W ocenie skarżącego kasacyjnie organ prowadzący szkołę zrealizował obowiązek informacyjny wobec rodziców dzieci, którym mowa w art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty zarówno co do S. D., jak i pozostałych rodziców, co nie dawało podstawy do eliminacji z obrotu prawnego przedmiotowej uchwały.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Przedstawione zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego.
Zasadniczym problemem i kwestią sporną, która legła u podstaw wyroku sądu administracyjnego była kwestia realizacji obowiązku wynikającego z art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty tj. przekazania informacji oświatowej o zamiarze przekształcenia szkoły podstawowej w stosunku do rodzica – S. D..
Ustalenie, iż przedmiotowego obowiązku nie zrealizowano w sposób prawidłowy w trybie tzw. zastępczego doręczenia pocztowego stanowił podstawę stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w J. z dnia [...] marca 2015 roku, nr [...].
Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego – art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty poprzez błędną wykładnię łączy ten zarzut z naruszeniem przepisów art. 44 k.p.a. oraz art. 37 ustawy prawo pocztowe i § 34 rozporządzenia. W swojej argumentacji koncentruje się na tym,, iż organ dołożył wszelkich starań aby informacja oświatowa dotarła do adresata i zostały wypełnione wszystkie wymogi tzw. zastępczego doręczenia korespondencji, niezależnie czy przyjmiemy zasady wynikające z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, czy też ustawy prawo pocztowe.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły znaleźć usprawiedliwionych podstaw ponieważ organ prowadzący szkołę skierował pismo informujące o zamiarze przekształcenia Szkoły Podstawowej w W. w filię Szkoły Podstawowej w J. dla S. D. pod niewłaściwy adres.
Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń faktycznych S. D. – rodzic dzieci uczęszczających do Szkoły Podstawowej w W. jest zameldowany na pobyt stały w miejscowości B. ul. [...]. Adresem tym dysponował burmistrz jako podmiot wykonujący uchwałę intencyjną, co wynika z informacji oświatowej w aktach organu.
Należy zauważyć, iż fakt zameldowania S. D. po wyżej wskazanym adresem stwarzał domniemanie, iż jest to jego centrum życiowe gdzie między innymi winna być innymi kierowana korespondencja. Rodzic S. D. taki adres przedstawił w szkole do której uczęszczały jego dzieci, co dawałoby podstawy do kierowania korespondencji dotyczącej spraw szkolnych pod wskazany przez niego adres. W sytuacji gdy rodzić zmienia adres pobytu stałego, czy tymczasowego, to w jego interesie leży obowiązek przekazania odpowiedniej informacji do szkoły. Zmieniając miejsca zamieszkania bez stosowanego powiadomienia naraża się na kierowanie korespondencji pod wskazany adres ze skutkiem doręczenia.
Fakt, iż poczyniono ustalenia, że S. D. faktycznie nie zamieszkuje pod adresem swojego zameldowania stałego, nie nakładał na organ prowadzący szkołę prowadzenia postępowania ustalającego rzeczywiste miejsce jego pobytu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie, iż S. D. zamieszkuje w Z. przy ul. [...] na podstawie ustaleń z innego postępowania nie znajdował podstaw. Wyżej wskazany adres został ustalony na potrzeby konkretnego postępowania w określonym czasie i nie można było uznać, że jest adresem do doręczenia informacji oświatowej w sytuacji gdy szkoła dysponowała innym adresem przekazanym przez S. D..
W związku z powyższym nie podzielając stanowiska wojewódzkiego sądu administracyjnego, iż prawidłowo kierowano korespondencje dla rodzica pod adresem w Z. należy jednocześnie uznać, iż zostało naruszone prawo S. D. do uzyskania w odpowiednim terminie informacji o zamiarze przekształcenia szkoły podstawowej do której uczęszczają jego dzieci.
Zgodnie z art. 59 ust.1 ustawy o systemie oświaty szkoła publiczna, z zastrzeżeniem ust.1a i 2, może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu. Organ prowadzący jest obowiązany, co najmniej 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji miedzy innymi rodziców dzieci.
W związku z tym, iż informację oświatową dla S. D. skierowano pod niewłaściwy adres, to kwestia prawidłowości doręczenia dla niego korespondencji pod adresem w Z. nie ma znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy.
Nie można uznać za trafny zarzutu naruszenia przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, co do braku interesu prawnego skarżącego do wywiedzenia skargi na przedmiotową uchwałę z uwagi na fakt, iż informacja oświatowa o zamiarze przekształcenia szkoły została S. D. doręczona skutecznie.
S. D. jako rodzic dzieci uczęszczających do szkoły, która zostać przekształcona ma interes prawny w poddaniu kontroli uchwały Rady Miejskiej w J. w sytuacji gdy kwestionuje prawidłowość obowiązku informacyjnego organu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a., podlega oddaleniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.