Uzasadnienie
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w dniu 19 maja 2005 r. wniósł - za pośrednictwem organu - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 28 kwietnia 2005 r., (...) utrzymujące w mocy postanowienie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia 21 marca 2005 r., (...) o zwrocie podania Danuty M.-O. wraz z załączoną dokumentacją Ośrodkowi Pomocy Społecznej w C. z uwagi na właściwość Ośrodka Pomocy Społecznej w C. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
Sąd stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym jednostka samorządu terytorialnego może występować, albo w charakterze strony broniąc swojego interesu prawnego w myśl przepisu art. 28 Kpa, albo jako organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 5 par. 2 pkt 3 Kpa. Wyposażenie jednostki samorządu terytorialnego, z mocy ustawy, w kompetencje organu administracji publicznej, powołanego do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji organ zobowiązany do załatwienia sprawy administracyjnej nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również uprawniony do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego.
Skoro Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w sprawie niniejszej nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego /uprawnienia lub obowiązku/ dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu kompetencji /gdyż działa z upoważnienia organu gminy/, to skargę przez tego Kierownika wniesioną należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Pismem z dnia 12 sierpnia 2005 r. skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C., w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 22 Kodeksu Postępowania Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w par. 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 par. 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczając między innymi wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjna musi wskazać konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 22 Kpa. Tak postawiony zarzut uznać należy za chybiony. Można przypuszczać, że wskazując przepis Kodeksu Postępowania Administracyjnego skarżący zamierzał postawić Sądowi zarzut naruszenia przepisów postępowania.
Jeżeli to było zamiarem wnoszącego skargę kasacyjną to winien był w niej podać konkretny przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który został zaskarżonym orzeczeniem naruszony. Sąd bowiem dokonując oceny legalności zaskarżonego doń aktu administracyjnego czyni to w ramach wyznaczonych przepisami wspomnianej wyżej ustawy. Nie stosuje Sąd natomiast przy tej kontroli przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Prowadzi to do wniosku, że skarga kasacyjna złożona przez Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego względu w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 par. 1 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało ją oddalić.