Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E.G. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości uposażenia od dnia 1 września 2006 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję Rektora-Komendanta Szkoły Głównej Służby Pożarniczej z dnia [...] kwietnia 2009 r., którą to decyzją umorzono wszczęte na wniosek strony postępowanie administracyjne w przedmiocie określenia uposażenia st. kpt. mgr inż. E.G. na stanowisku głównej księgowej Działu Księgowości Szkoły Głównej Służby Pożarniczej od dnia 1 września 2006 r.
W motywach uzasadnienia organ II instancji wskazał, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji odpowiada prawu, ale nie zgodził się z uzasadnieniem decyzji. Podniósł, że skarżąca prawomocną decyzją została przeniesiona z dniem [...] września 2008 r. do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej – Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie. W związku z tym faktem Rektor-Komendant SG PSP przestał być jej przełożonym, właściwym do czynności, określonych w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.) z dniem jej przeniesienia (30 września 2008 r.).
Również obecny przełożony – Komendant Wojewódzki PSP w Warszawie – nie jest uprawniony do rozstrzygania o uposażeniu strony za wskazany okres. Stwierdził też, że brak jest możliwości określenia uposażenia strażaka z datą wsteczną, na podstawie nieobowiązujących już przepisów.
Organ wskazał ponadto, że skarżąca złożyła do Sądu Rejonowego dla Warszawy Żoliborza pozew o zapłatę uposażenia za sporny okres.
W skardze do Sądu I instancji skarżąca podniosła, że osoba pełniąca funkcję Rektora-Komendanta SG SP nie była jej przełożonym w dacie wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., oraz nie posiadała umocowania do pełnienia tej funkcji, natomiast organ II instancji – Komendant Główny PSP nie rozpatrzył zarzutów odwołania i dopuścił do wydania decyzji przez organ niewłaściwy.
Oddalając skargę wymienionym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania strażaka na pierwsze stanowisko służbowe. Stosownie zaś do art. 89 ust. 1 tej ustawy, strażak przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego.
Skarżąca, decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2006 r., utrzymaną w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r., została przeniesiona do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej z dniem 30 września 2008 r. Oznacza to, że składniki jej uposażenia pozostały niezmienione, były już określone w dacie przeniesienia i wydanie decyzji w tym przedmiocie było zbędne. Zgodnie bowiem z treścią art. 91 ust. 1 cytowanej ustawy, zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę, a w niniejszej sprawie do takiej zmiany nie doszło.
Ustosunkowując się do zarzutu braku upoważnienia Rektora-Komendanta SG PSP do działania, Sąd I instancji stwierdził, że stosownie do art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 135 ze zm.), rektora uczelni służb państwowych wyznacza minister właściwy do spraw wewnętrznych spośród funkcjonariuszy właściwej służby państwowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji Aktem Wyznaczenia [...] z dnia [...] lutego 2006 r. wyznaczył z dniem 16 lutego 2006 r. na stanowisko Komendanta-Rektora Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie Z.B.. Akt ten stanowi podstawę do działania dla wyznaczonej na to stanowisko osoby do czasu jej odwołania. Oznacza to, że obecny Komendant – Rektor Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie od dnia 16 lutego 2006 r. posiada upoważnienie do podejmowania decyzji, zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 Konstytucji RP, art. 17 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w związku z art. 33 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 77 ust. 1 i w związku z art. 127 ust. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, polegające na pominięciu kwestii umocowania organu I instancji do wydawania decyzji administracyjnych przez osobę, która z mocy prawa nie powinna piastować funkcji organu w związku z upływem kadencji organu jednoosobowego uczelni i osiągnięciem wieku określonego w ustawie. Zarzuciła także błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 28a ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej polegające na pominięciu, że decyzja została wydana w stosunku do strażaka, który nie pełnił służby w jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej.
Jako ostatni skarżąca podniosła zarzut naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. – polegające na sporządzeniu uzasadnienia w sposób ograniczony do wskazania, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nie narusza prawa, a organ I instancji nie miał upoważnienia do podejmowania decyzji, zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji umarzającą wszczęte na wniosek E.G. postępowanie o określenie wysokości jej uposażenia służbowego na stanowisku głównej księgowej Szkoły Głównej Straży Pożarnej od dnia 1 września 2006 r. Przyczyną umorzenia była bezprzedmiotowość wniosku, gdyż – wobec faktu, że wnioskodawczyni z dniem 30 września 2008 r. została przeniesiona do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie – Komendant Szkoły Głównej Straży Pożarnej nie był uprawniony do kształtowania jej stosunku służbowego, a nadto zachodzi brak możliwości określenia wysokości uposażenia strażaka z mocą wsteczną na podstawie nieobowiązujących już przepisów.
Ponadto organy wskazały, że w sprawie roszczeń majątkowych wnioskodawczyni z tytułu należnych jej świadczeń pieniężnych ze stosunku służbowego toczy się, na podstawie art. 111a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2000 r. Nr 12, poz. 68), postępowanie przed właściwym Sądem Pracy.
Kwestionując wniosek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalający skargę E.G. na wymienione decyzje skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 Konstytucji RP, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej w zw. z art. 33 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 77 ust. 1 i art. 127 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365). Naruszenie tych przepisów polegało – zdaniem skarżącej – na pominięciu w wyroku kwestii umocowania organu I instancji do wydania decyzji administracyjnej przez osobę, która z mocy prawa nie powinna piastować funkcji organu w związku z upływem kadencji jednoosobowego organu uczelni i osiągnięciem wieku określonego w ustawie.
Uzasadniając ten zarzut skarżąca podniosła, że osoba piastująca funkcję rektora – Komendanta S.G.S.P. w dacie wydania decyzji miała ukończone 70 lat i zgodnie z przepisami jej kadencja na tym stanowisku upłynęła z dniem 31 sierpnia 2008 r.
Wymienione w skardze kasacyjnej przepisy regulują kompetencje Komendanta Szkoły Głównej Straży Pożarnej, uprawnienia Ministra Szkolnictwa Wyższego i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z tytułu nadzoru nad działalnością wyższych uczelni, kadencję organów uczelni publicznych oraz wygaśnięcie stosunku pracy mianowanego nauczyciela akademickiego. Skarga kasacyjna nie podjęła nawet próby wykazania w jaki sposób zostały naruszone te przepisy zaskarżonym w sprawie wyrokiem. Z zebranego w sprawie materiału wynika, że skarżąca zwróciła się do rektora – Komendanta Szkoły Głównej Straży Pożarnej o określenie wysokości jej służbowego uposażenia od dnia 1 września 2006 r. Rektor – Komendant wymienionej uczelni, będący organem administracji publicznej, miał obowiązek załatwić ten wniosek zgodnie z obowiązującym prawem. W tej sytuacji niezrozumiały jest zarzut ze skargi kasacyjnej naruszenia art. 28a ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej polegający na "pominięciu w wydanym wyroku kwestii wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w stosunku do strażaka, który nie pełnił funkcji w jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej".
Decyzję w pierwszej instancji wydała osoba powołana na stanowisko rektora – Komendanta S.G.S.P. i piastująca to stanowisko w dniu wydania tej decyzji. Była ona właściwa do wydania decyzji dotyczących stosunku służbowego strażaków zatrudnionych w tej szkole, zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zarówno prawidłowość jej powołania jak i przyczyny niedowołania z funkcji rektora – Komendanta nie mogą być przedmiotem badania i oceny w niniejszym postępowaniu, dotyczącym całkowicie innej kwestii. Należy jednak w tym miejscy zauważyć, że zgodnie z art. 127 ust. 2 i 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej stosunek pracy mianowanego nauczyciela akademickiego pełniącego funkcję rektora, z końcem roku akademickiego, w którym ukończył on 70 rok życia, przekształca się na czas pozostały do zakończenia pełnienia tej funkcji – w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę. Z faktu ukończenia przez rektora – Komendanta S.G.S.P. wieku 70 lat w czasie trwania kadencji nie wynika więc, że jednocześnie wygasa jego kadencja w uczelni i stosunek pracy.
Zarzuty skargi kasacyjnej są więc nieuzasadnione. Dotyczy to również zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż skarżąca nie wykazała żadnych braków uzasadnienia wyroku Sądu I instancji.
Dlatego na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.