Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1759/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.Ch. o na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego uchylił zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta – Rektora Wyższej Szkoły Policji w Sz. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] (pkt 1.) oraz stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2.).
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w Sz. rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.), z dniem 31 maja 2010 r. obniżył podinsp. M.Ch. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 469 złotych miesięcznie. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższe rozstrzygnięcie uzasadnił faktem przebywania przez niego na zwolnieniach lekarskich i niezrealizowaniem zadań i czynności wynikających z karty opisu stanowiska służby.
W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego M.Ch. podniósł, że faktycznie przebywa na zwolnieniu lekarskim z powodu obciążeń psychoemocjonalnych, do których doprowadził go jego bezpośredni przełożony – dyrektor Instytutu Służby Prewencyjnej.
Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu rozkazu personalnego odwołał się do treści art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 8 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Wskazał na uznaniowość dodatku służbowego jako składnika uposażenia i uzależnienie go od indywidualnej oceny służby policjanta. Podkreślił, iż zgodnie z § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, przy czym przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6.
W ocenie organu odwoławczego analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że wysokość przyznanego dodatku służbowego jest związana z faktycznym wykonywaniem przez policjanta obowiązków służbowych. Dodatek ten nie jest premią za dotychczasową nienaganną służbę, lecz wynagrodzeniem za aktualnie należyte realizowanie wyznaczonych zadań i czynności. Dlatego też długotrwałe niewykonywanie obowiązków służbowych stanowi przesłankę dokonania weryfikacji ustalonej stawki dodatku służbowego. Obowiązujące przepisy prawa pozwalają na taką weryfikację oraz na dostosowanie, w wyznaczonych granicach, stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego do realizowanych przez niego obowiązków.
Komendant Główny Policji wskazał, że Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w Sz. rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] podwyższył podinsp. M.Ch. dodatek służbowy o kwotę 40 zł miesięcznie z dniem 1 stycznia 2009 r. i wynosił on 670 złotych miesięcznie. Zgodnie z Kartą opisu stanowiska służby powinien on realizować między innymi następujące zadania: prowadzenie zajęć dydaktycznych w formie wykładów, ćwiczeń, seminariów, fakultetów wynikających z programów kształcenia, szkolenia i doskonalenia zawodowego; prowadzenie zajęć w ramach warsztatów i szkoleń organizowanych przez Wyższą Szkołę Policji w Sz. na rzecz jednostek terenowych Policji; prowadzenie seminariów dyplomowych, opiniowanie i recenzowanie prac dyplomowych; pełnienie dyżurów dydaktycznych oraz udzielanie konsultacji w zakresie nauczanej tematyki, dokonywanie zaliczeń oraz przeprowadzanie egzaminów z prowadzonych przedmiotów; udział w komisjach egzaminacyjnych; prowadzenie pracy wychowawczej wśród słuchaczy; prowadzenie działalności publicystycznej poprzez opracowywanie skryptów, tablic, podręczników i innych materiałów; pełnienie funkcji opiekuna wobec nowoprzyjętych pracowników instytutu; udział w konferencjach, seminariach, warsztatach i szkoleniach w zakresie realizowanej problematyki naukowo-dydaktycznej.
Podkreślił, że z uwagi na nieobecność M.Ch. w służbie z powodu choroby trwającej nieprzerwanie od dnia 11 lutego 2010 r. – do chwili obecnej, powyższe zadania były i nadal są realizowane przez innych policjantów Instytutu Służby Prewencyjnej Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Administracji Wyższej Szkoły Policji w Sz.
Jednocześnie organ odwoławczy podał, iż art. 121 cyt. ustawy o Policji stanowi, że w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.
W ocenie Komendanta Głównego Policji przerwy w pełnieniu służby i nierealizowanie zadań mają wpływ na wysokość dodatku służbowego, a zatem obniżenie M.Ch. dodatku służbowego nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi M.Ch. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jego uchylenie i zakwestionował zasadność obniżenia mu dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki w sytuacji, gdy niewykonywanie czynności służbowych jest wynikiem przebywania na zwolnieniu lekarskim. Wskazał, że jego choroba została spowodowana działaniami przełożonych, którzy doprowadzili go do załamania psychicznego, w wyniku czego od dnia 19 lipca 2010 r. do dnia 17 września 2010 r. przebywał na leczeniu w szpitalu.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Sz. zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu wyroku podał, że organ wydając rozkaz personalny o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego miał na względzie okoliczność, że od wielu miesięcy z powodu choroby nie realizował on zadań i czynności służbowych wynikających z karty opisu jego stanowiska służbowego.
Odwołując się do treści art. 121 ust. 1 cyt. ustawy o Policji wskazał, że w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Oznacza to, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo nie tylko do uposażenia zasadniczego, ale także do wszelkich dodatków o charakterze stałym, a więc także do dodatku służbowego należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, że zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na wysokość dodatku służbowego. Zmiany, o których mowa w art. 121 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, nie mogą być kwalifikowane w kategoriach zdarzeń takich, jak choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych, pozostawanie bez przydziału służbowego. Wprawdzie w ust. 2 art. 121 cyt. ustawy o Policji została zawarta delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, może w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach, to jednak przepisy wykonawcze, które regulowałoby powyższą kwestię nie zostały wydane.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w świetle § 9 ust. 5 przy odpowiednim zastosowaniu § 8 ust. 5-8 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. wystąpienie u policjanta choroby, nawet długotrwałej, nie stanowi przypadku szczególnego w rozumieniu powołanego przepisu. Zachorowanie policjanta i przebywanie na zwolnieniu lekarskim stanowi niedogodność dla jednostki Policji, w której pełni on służbę, to jednak tego typu sytuacje mają charakter powszechny i występują wszędzie tam, gdzie wykonywana jest praca bądź służba na podstawie stosunku pracy, czy stosunku służbowego. Odmienna wykładnia wskazanego przepisu, jak to uczyniły organy Policji w niniejszej sprawie, pozostaje w sprzeczności z art. 121 cyt. ustawy o Policji, który ma charakter gwarancyjny. Ustawodawca przewidział w nim dwie sytuacje. Według § 1 co do zasady, dokonywane są zmiany na korzyść policjanta, np. w czasie choroby policjanta podwyższenie uposażenia i jego składników na skutek zmiany przepisów płacowych.
Natomiast w § 2 dopuszczono wprawdzie możliwość ograniczenia w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia w okresie m.in. choroby policjanta, to jednak kryteria je uzasadniające, nie zostały przez ministra do spraw wewnętrznych w rozporządzeniu wykonawczym określone.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że nieuprawnione jest twierdzenie organów Policji, że § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. stanowi podstawę do obniżenia dodatku służbowego policjantowi przebywającemu na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Komendant Główny Policji reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego tj.
- - art. 121 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji polegające na jego błędnej wykładni poprzez przyjęcie, iż przepis ten stoi na przeszkodzie obniżeniu policjantowi dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 5 i § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U.Nr 152, póz. 1732 ze zm.) w związku z nierealizowaniem obowiązków służbowych z powodu choroby;
- - § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego polegające na błędnej wykładni tego przepisu poprzez przyjęcie, iż choroba policjanta nie stanowi szczególnego przypadku uzasadniającego obniżenie dodatku służbowego;
- 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Sz. pomimo, iż prawidłowa analiza materiału dowodowego i stanu prawnego sprawy przemawiały za oddaleniem skargi, zaś uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że podstawą obniżenia skarżącemu dodatku służbowego nie była jego absencja chorobowa, lecz niewykonywanie zadań służbowych. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Ocena wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych stanowi także podstawę do podwyższenia lub obniżenia tego dodatku. Oznacza to, że wysokość dodatku służbowego, jej modyfikacja zostały uzależnione od tego w jaki sposób policjant wywiązuje się z nałożonych nań zadań. Odwołując się do treści § 8 ust. 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia podał, że policjant nie zostaje pozbawiony dodatku służbowego, lecz zmianie ulega jedynie jego wysokość, która z kolei zostaje dostosowana do rzeczywistego wkładu policjanta w realizację zadań i obowiązków służbowych.
Zdaniem Komendanta Głównego Policji powyższa okoliczność stanowi realizację art. 121 ust. 1 cyt. ustawy o Policji. Przepis ten należy bowiem odczytywać w taki sposób, że policjant w okresie choroby otrzymuje dodatki do uposażenia o charakterze stałym należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie (choroby) zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub ich wysokości. Norma ta nie wyklucza więc, jak to wywiódł Sąd, zakazu zmiany uposażenia na niekorzyść policjanta będącego w okresie choroby. Prawidłowa wykładnia prowadzi do konstatacji, iż możliwe jest, a w niektórych przypadkach obligatoryjne - np. § 8 ust. 8 i § 9 ust. 6 i 8 cyt. rozporządzenia, obniżenie dodatku (cofnięcie), o ile zajdą takie zmiany faktyczne, które to uzasadniają.
W tym zakresie wskazał, że ocena wywiązywania się z realizacji zadań służbowych jest okolicznością faktyczną i nie została sformalizowana. Oznacza to, że przełożony ocenia, czy i w jaki sposób policjant wywiązuje się ze swoich zadań. Dokonana ocena ma wpływ na wysokość dodatku i powinna być uwzględniana jako zdarzenie wywołujące zmianę, mającą wpływ na wysokość dodatku służbowego. Obniżenie to nie następuje na czas trwania choroby, podwyższenie wymaga ponownej oceny i to zakończonej pozytywnie. Nie następuje więc ograniczenie czasowe w wypłacie, bowiem obniżenie jest bezterminowe.
Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że choroba nie stanowi przeciwwskazania do oceny wykonywania zadań. Taka interpretacja stoi w sprzeczności z koncepcją dodatku służbowego, który zgodnie z treścią art. 104 ust. 3 cyt. ustawy o Policji może zostać przyznany za należyte wykonywanie obowiązków służbowych.
Komendant Główny Policji zakwestionował stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał, że w sprawie nie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający obniżenie M.Ch. dodatku służbowego. Wskazał, że służbę w Policji może pełnić jedynie osoba, która posiada zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych. Choroba i powiązana z nią absencja ma charakter szczególny, zwłaszcza gdy jest ona długotrwała i jednocześnie nie wynika z uszczerbku, wypadku doznanego na służbie.
M.Ch. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Sądu drugiej instancji granicami skargi kasacyjnej oznacza, że (poza przesłankami nieważności) bierze pod uwagę tylko te zarzuty, które zostały w niej powołane.
W skardze kasacyjnej jej autor podał obie podstawy kasacyjne określone w art. 174 P.p.s.a., to jednak z uwagi na charakter sprawy w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.
Istota sprawy sprowadzała się do wyjaśnienia, czy powołane przepisy rozporządzenia mogą stanowić podstawę do obniżenia dodatku służbowego policjantowi przebywającemu na długotrwałym zwolnieniu lekarskim.
W świetle art. 100 i art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji uposażenie policjanta składa się uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Dodatek służbowy policjant może otrzymywać za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wykonując upoważnienie zawarte m.in. w art. 104 ust. 6 cyt. ustawy wydał powołane wyżej rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. Stosownie do treści § 6 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 tego rozporządzenia dodatek służbowy jest dodatkiem o charakterze stałym. W myśl § 9 ust.1 i 2 cyt. rozporządzenia przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przy czym jego przyznanie, jak i wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych.
Z kolei, ust. 5 § 9 omawianego rozporządzenia stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5 -8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust.
6. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 tego rozporządzenia dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżać nie więcej niż o 30 % otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust.8.
Stwierdzić należy, iż co do zasady istnieje ścisły związek pomiędzy przyznaniem policjantowi dodatku służbowego w określonej wysokości a sposobem wykonywania przez niego obowiązków i zadań. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w powołanym przepisie powodujący, że dodatek służbowy może być obniżony dotyczy nienależytego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nienależytej realizacji zadań i czynności służbowych, a także zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w określonej wysokości. Nie obejmuje natomiast sytuacji, gdy przyczyną niewykonywania przez policjanta obowiązków służbowych jest choroba. Jest ona bowiem objęta odrębną regulacją prawną określoną w art. 121 ust.1 cyt. ustawy o Policji. Przepis ten ma charakter ochronny i co do zasady gwarantuje policjantowi, który nie pełni obowiązków służbowych m.in. z powodu choroby zachowanie prawa do otrzymywania zarówno uposażenia zasadniczego, jak i dodatków do uposażenia o charakterze stałym oraz innych należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do nich i ich wysokość.
Minister do spraw wewnętrznych nie skorzystał bowiem do tej pory z delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 art. 121 powołanej ustawy o Policji i nie wydał w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy rozporządzenia, w którym mógłby ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że do obniżania dodatku służbowego policjantowi z powodu jego choroby nie można stosować § 9 ust. 5 w zw.
z § 8 ust. 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Choroba nie mieści się w płaszczyźnie należytego, czy nienależytego wykonywania obowiązków służbowych w rozumieniu art. 104 ust. 3 cyt. ustawy o Policji oraz powołanych wyżej przepisów rozporządzenia.
W związku z powyższym jako nietrafne ocenić należy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 121 cyt. ustawy o Policji oraz § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
W konsekwencji, czyni to niezasadnym również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art.145 § 1 pkt.1 lit. a P.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 P.p.s.a.