Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 403/06 oddalił skargę Z. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Szef Biura Ochrony Rządu rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] zwolnił Z. F. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego zastępcy szefa oddziału w [...] Biura Ochrony Rządu i przeniósł do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu. W uzasadnieniu wskazał, iż zajmował on dotychczasowe stanowisko, pomimo tego, że nie spełniał wymogów dotyczących wykształcenia określonych w § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r. w sprawie wymagań, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu na stanowisku szefa komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym (Dz.U. Nr 165, poz. 1357), gdyż nie posiada wykształcenia wyższego z tytułem zawodowym magistra.
Na skutek złożonego przez Z. F. odwołania sprawę rozpoznawał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej terminu zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu i orzekł, że zwolnienie ze stanowiska i przeniesienie do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu nastąpi w dniu 31 stycznia 2006 r. zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że skarżący nie posiada wyższego wykształcenia z tytułem zawodowym magistra lub innym równorzędnym, a więc nie spełnia wymagań określonych w § 4 cyt. rozporządzenia oraz w stanowiącej załącznik do tego rozporządzenia tabeli nr 2 określającej wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz na określonych stanowiskach służbowych. Organ odwoławczy podał również, iż w tej sprawie nie znajduje zastosowania § 7 cyt. rozporządzenia, który jako przepis przejściowy, chroni funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu, którzy nie spełniali określonych w rozporządzeniu wymagań, przed skutkami nowej regulacji prawnej. Ochrona taka umożliwia jedynie zachowanie stanowiska, na które funkcjonariusz został mianowany przed wejściem w życie rozporządzenia, tj. przed dniem 19 października 2002 r. Szef Biura Ochrony Rządu rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] zwolnił Z. F. ze stanowiska służbowego, które zajmował w dniu 19 października 2002 r. i mianował z dniem 1 września 2004 r. na nowe stanowisko – zastępcy szefa oddziału w [...] Biura Ochrony Rządu.
Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skoro Z. F. w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] ([...]) zajmował stanowisko, na które został mianowany już po wejściu w życie rozporządzenia z dnia 4 września 2002 r. to wyłączona jest możliwość zastosowania § 7 cyt. rozporządzenia.
Ponadto Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że Szef Biura Ochrony Rządu mianując Z. F. rozkazem personalnym nr [...] na stanowisko zastępcy szefa oddziału w [...] Biura Ochrony Rządu nie wskazał żadnych przesłanek, które pozwalałyby uznać, że w oparciu o § 5 cyt. rozporządzenia obniżono wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych lub stażu służby w stosunku do funkcjonariusza, gdyż było to uzasadnione posiadanymi przez niego faktycznymi umiejętnościami przydatnymi do pełnienia służby w Biurze Ochrony Rządu na danym stanowisku. Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.) funkcjonariusz w służbie stałej, zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, może być przeniesiony do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu, jeżeli przewiduje się mianowanie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby.
Skoro przewiduje się mianowanie Z. F. na inne stanowisko służbowe to spełnione zostały przesłanki do przeniesienia go do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zmiana daty zwolnienia Z. F. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu wynika z art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Powyższa decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi Z. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił błędną interpretację przepisów prawa materialnego i wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie rozkazu personalnego Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] nr [...].
W uzasadnieniu skargi podniósł, że stanowisko zastępcy szefa oddziału w [...] BOR zajmował nieprzerwanie od dnia 1 marca 1999 r. Przyznał, że wprawdzie w okresie od 1999 r. na skutek powtarzających się co dwa lata zmian etatowych były wydawane wobec wszystkich funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu rozkazy o odwołaniu ze stanowiska związanego ze starym etatem i powołaniu na to samo lub nowe stanowisko w związku z nowym etatem, to w stosunku do niego ponowne powołanie zawsze dotyczyło tego samego stanowiska z tym samym zakresem obowiązków i z tą samą grupą uposażenia. Nie można zatem mówić o powołaniu go na nowe stanowisko. Zdaniem skarżącego w stosunku do niego winien znaleźć zastosowanie przepis § 7 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując argumenty zgodne z przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Szef Biura Ochrony Rządu rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] mianował skarżącego z dniem 1 września 2004 r. na stanowisko zastępcy szefa oddziału w [...] BOR.
W świetle § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r. w sprawie wymagań, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu na stanowisku szefa komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym (Dz.U. Nr 165, poz. 1357) na stanowisko szefa komórki organizacyjnej lub inne stanowisko służbowe, zaszeregowane do grupy uposażenia zasadniczego od "U-01" do "U-13" mianuje się jedynie funkcjonariuszy, którzy posiadają wyższe wykształcenie z tytułem zawodowym magistra lub innym równorzędnym.
Ponadto w tabeli nr 2 stanowiącej załącznik do cytowanego rozporządzenia, w której określono wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz na innych stanowiskach służbowych, dla zastępcy szefa oddziału wymagane jest posiadanie wyższego wykształcenia.
W sprawie jest niesporne, że skarżący, który posiada wykształcenie wyższe zawodowe z tytułem inżyniera mechanika, wyżej określonych wymagań nie spełnia, gdyż tytuł zawodowy inżyniera nie jest równoznaczny z tytułem magistra. W tej kwestii Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Przepis § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 lipca 2004 r. w sprawie rodzajów dyplomów i tytułów zawodowych oraz wzorów dyplomów wydawanych przez uczelnie (Dz.U. Nr 182, poz. 1881 ze zm.) w pkt 1 przewiduje nadawanie tytułu magistra absolwentom studiów magisterskich, zaś w pkt 10 wskazuje, że tytuł inżyniera jest nadawany absolwentom studiów zawodowych na kierunkach technicznych. Skarżący odbył studia na Wydziale Samochodów i Maszyn Rolniczych Politechniki Warszawskiej i uzyskał tytuł inżyniera. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu uznając, że przepis § 7 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r. nie mógł stanowić podstawy do zachowania przez skarżącego stanowiska zastępcy szefa oddziału w [...] Biura Ochrony Rządu, na które skarżący został mianowany rozkazem personalnym Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] nr [...], a więc po dniu wejścia w życie cyt. rozporządzenia, tj. 19 października 2002 r.
Przepis ten stanowi, że funkcjonariusz mianowany na stanowisko służbowe przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, który nie spełnia warunków w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby, określonych w rozporządzeniu, zachowuje to stanowisko.
A zatem w przypadku skarżącego znalazł on zastosowanie w chwili jego wejścia w życie, a więc wówczas, gdy zachował on stanowisko zastępcy szefa oddziału w [...], [...], na które został mianowany rozkazem personalnym Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] nr [...]. Wydanie przez Szefa Biura Ochrony Rządu w dniu [...] rozkazu personalnego nr [...], którym zwolniono skarżącego z tego stanowiska służbowego i mianowano na stanowisko służbowe zastępcy szefa oddziału w [...] Biura Ochrony Rządu przesądziło o tym, że skarżący został wykluczony z kręgu podmiotów objętych dyspozycją § 7 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, to znaczy funkcjonariuszy mianowanych na stanowisko służbowe przed dniem wejścia w życie rozporządzenia.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie można podzielić stanowiska, że użyty w powołanym przepisie § 7 cyt. rozporządzenia zwrot "zachowuje stanowisko" oznacza, że przy każdej zmianie organizacyjnej w Biurze Ochrony Rządu po wejściu w życie cyt. rozporządzenia funkcjonariusz ma prawo do zachowania zajmowanego stanowiska, mimo niespełnienia warunków w nich określonych.
Z tych względów Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie ustawą "P.p.s.a." orzekł jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z. F. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.) polegające na przyjęciu, że przesłanką przeniesienia funkcjonariusza BOR do dyspozycji Szefa BOR może być niepotwierdzony w stosownym postępowaniu fakt niespełnienia wymagań w zakresie wykształcenia na zajmowanym stanowisku służbowym,
- 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a. przez nieuwzględnienie treści art. 169 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na pominięciu faktu, iż decyzja administracyjna – rozkaz personalny Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia 13 sierpnia 2004 r. nr 422 korzysta z domniemania legalności,
- 3) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" a rozpoznanie legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę, polegające na rozstrzygnięciu decyzji w przedmiocie mianowania skarżącego na dane stanowisko służbowe podczas, gdy skarga dotyczy rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia go z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu.
Wskazując na powyższe na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 i art. 188 ustawy P.p.s.a. wniósł o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i jego zmianę zgodnie z żądaniem skarżącego, ewentualnie o:
- 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania,
- 3) zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż w myśl art. 26 ust. 1 ustawy o Biurze Ochrony Rządu funkcjonariusz w służbie stałej, zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR, jeżeli przewiduje się mianowanie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. W ocenie skarżącego analiza tego przepisu nie pozwala na stwierdzenie, że w przypadku niespełnienia przez funkcjonariusza BOR wymogów w zakresie wykształcenia na aktualnie zajmowanym stanowisku może być on przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR. A zatem samo powołanie się na brak spełnienia wymagań do zajmowania konkretnego stanowiska jest w istocie pozaprawnym kwestionowaniem rozkazu personalnego mianującego funkcjonariusza na to właśnie stanowisko służbowe.
W tej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonując w ślad za Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Szefem Biura Ochrony Rządu oceny wymagań w zakresie wykształcenia skarżącego wykazał wadliwość kwalifikowaną rozkazu personalnego Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] nr [...] mianującego go na stanowisko zastępcy szefa oddziału w [...] BOR stwierdzając, iż nastąpiło ono z naruszeniem prawa. Skoro zatem powołany wyżej rozkaz został wydany z naruszeniem uregulowań rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r. w sprawie wymagań jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz (...), to tym samym wydany w oparciu o ten akt rozkaz personalny Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] nr [...] o zwolnieniu skarżącego z tego stanowiska i przeniesieniu go do dyspozycji Szefa BOR jest obciążony wadą prawną. Skutkuje to zatem wznowieniem postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.
Zdaniem skarżącego, skoro Szef Biura Ochrony Rządu stwierdził, że mianowanie go na stanowisko nastąpiło wbrew wymogom określonym w cytowanym rozporządzeniu, to organ winien wszcząć lub zainicjować wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w celu wycofania z obrotu prawnego wadliwej decyzji. Natomiast powołanie się na nieprawidłowości zaistniałe przy jego mianowaniu bez przeprowadzenia takiego postępowania stanowiło niedopuszczalny prawnie skrót, w którym w istocie nastąpiło przerzucenie odpowiedzialności za wydanie wadliwych decyzji wyłącznie na stronę postępowania. Konsekwencją tego była utrata przez skarżącego stanowiska służbowego i niepewność co do dalszych losów w służbie. Zatem zaskarżony wyrok należy traktować jako zapadły w innej sprawie.
W ocenie skarżącego został on wydany z naruszeniem art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a., który obliguje Sąd do rozstrzygnięcia "w granicach danej sprawy", a to oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie zauważyć należy, że skoro skarżący powołuje się na podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, niezrozumiałe jest wskazanie we wnioskach skargi kasacyjnej art. 188 § 1 ustawy P.p.s.a., który może mieć zastosowanie jedynie w przypadku naruszenia prawa materialnego. Sformułowanie to jest nieprawidłowe jednakże w pozostałym zakresie wniosek skargi kasacyjnej umożliwia jej rozpoznanie w sposób merytoryczny.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie określa § 2 art. 183. W niniejszej sprawie przesłanki nieważności nie wystąpiły.
Wobec przedstawienia przez autora skargi kasacyjnej zarówno zarzutu naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego w pierwszej kolejności ocenie podlegał zarzut dotyczący naruszenia prawa procesowego przez nieuwzględnienie treści art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i pominięcie faktu, że rozkaz personalny Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] nr [...] korzysta z domniemania legalności.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie sformułowanie zarzutu nie odpowiada wymogom określonym w art. 174 i art. 176 ustawy P.p.s.a. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano bowiem przepis kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten mógł zostać naruszony jedynie w toku postępowania przed organami administracji publicznej. Podkreślić należy, ze naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa skargi kasacyjnej z art. 174 pkt. 2 ustawy P.p.s.a. dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd, który wydał zaskarżony wyrok stosował przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego obowiązujące organy administracji publicznej. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego, art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a., a nie aktów wydanych przez organy administracji.
Skarżący stawiając Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 16 k.p.a., nie wymienił żadnych przepisów ustawy P.p.s.a., które takim działaniem zostały naruszone. Przepisów tych nie można również wyprowadzić z uzasadnienia skargi kasacyjnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ocenić zasadności tak określonego zarzutu.
Jedynym przepisem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który został wymieniony jako naruszony w skardze kasacyjnej, jest art. 134 § 1. Naruszenie tego przepisu skarżący upatruje w dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji oceny legalności rozkazu personalnego Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] nr [...] o mianowaniu skarżącego na stanowisko zastępcy szefa oddziału w [...] BOR, mimo że przedmiotem skargi skierowanej do Sądu administracyjnego była ocena legalności rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu.
W związku z tym zarzutem wskazać należy, iż stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Autor skargi kasacyjnej trafnie podniósł, iż rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może czynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy niż ta, w której wniesiono skargę.
Jednakże zarzut ten uznać należy za niezasadny. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd pierwszej instancji przedmiotem oceny legalności nie uczynił rozkazu personalnego Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] nr [...] o mianowaniu skarżącego na stanowisko zastępcy szefa oddziału w [...] Biura Ochrony Rządu lecz rozkaz personalny dotyczący zwolnienia go z tego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu. Powołanie się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na wskazany wyżej rozkaz personalny Szefa Biura Ochrony Rządu nr [...] nastąpiło w kontekście oceny zarzutu skarżącego, dotyczącego naruszenia w omawianej sprawie § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r. w sprawie wymagań, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu na stanowisku szefa komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym (Dz.U. Nr 165, poz. 1357). A zatem przepis art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. nie został przez Sąd pierwszej instancji naruszony.
Jako nietrafny ocenić należy także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego - art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 o Biurze Ochrony Rządu przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Przepis ten stanowi, że funkcjonariusz w służbie stałej, zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, może być przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR, jeżeli przewiduje się mianowanie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. Analiza tego przepisu regulującego przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji Szefa BOR określa przesłanki warunkujące jego zastosowanie.
W świetle tego przepisu przeniesienie do dyspozycji Szefa BOR dotyczy funkcjonariusza w służbie stałej zwolnionego z dotychczas zajmowanego stanowiska, w stosunku do którego przewiduje się mianowanie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. Autor skargi kasacyjnej trafnie wskazał, że fakt niespełnienia przez funkcjonariusza BOR wymogów w zakresie wykształcenia na zajmowanym stanowisku służbowym nie jest przesłanką jego przeniesienia do dyspozycji Szefa BOR. Jednakże uszedł jego uwadze fakt, że przeniesienie do dyspozycji dotyczy funkcjonariusza zwolnionego ze stanowiska służbowego. Przepis ten nie określa przyczyn tego zwolnienia. Z akt sprawy wynika, że powodem zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego zastępcy szefa oddziału w [...] Biura Ochrony Rządu było niespełnienie przez niego wymogów dotyczących wykształcenia, określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r. w sprawie wymagań, jakim powinni odpowiadać funkcjonariusze BOR na stanowisku szefa komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym (Dz.U.
Nr 165, poz. 1357). Skoro skarżący był zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska a przeniesienie do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu nastąpiło w związku z przewidywanym mianowaniem go na inne stanowisko służbowe, to przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione.
Wprawdzie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ograniczył się do stwierdzenia, że rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji Szefa BOR nie narusza prawa, gdyż skarżący nie spełniał wymogów w zakresie wykształcenia określonych w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i nie dokonał oceny spełnienia przesłanek przeniesienia do dyspozycji, to naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.