Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 24/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o udzielenie informacji publicznej, zobowiązał Prokuratora Rejonowego [...] do rozpatrzenia w/w wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Prokuratora Rejonowego [...] na rzecz skarżącego D. P. kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
D. P. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r., przesłanym pocztą elektroniczną, wystąpił do Prokuratora Rejonowego [...] o udzielenie mu (również drogą elektroniczną) informacji publicznej, "czy sprawa o sygn. akt [...] wciąż się toczy, czy jest zawieszona (od kiedy?), czy też się zakończyła (i w jaki sposób)".
Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w odpowiedzi na powyższy wniosek w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. wyjaśnił że w świetle przepisów Kodeksu postępowania karnego i ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej w skrócie u.d.i.p.), wnioskodawca nie jest stroną postępowania, a dochodzenie w sprawie nie zakończyło się wydaniem decyzji merytorycznej i w tym stanie rzeczy nie będą mu udzielane żadne informacje.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. P. wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Stwierdził, iż nie wie, co to jest "decyzja merytoryczna", gdyż Kodeks postępowania karnego nie używa takiego sformułowania i w konsekwencji nie wie, czy oznacza to, że postępowanie w ogóle się jeszcze nie zakończyło, czy też zakończyło się, ale decyzją niemerytoryczną.
Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że stosowanie przepisów o dostępie do informacji publicznej jest niedopuszczalne wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, są osiągalne w innym trybie. Dostęp do akt w toku postępowania przygotowawczego i tryb zapoznania się z nimi określa art. 156 Kodeksu postępowania karnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie jedynie do postępowań karnych zakończonych prawomocnym orzeczeniem. Przedmiotowa sprawa nie należy do spraw, w których zapadło prawomocne orzeczenie kończące merytoryczne postępowanie przygotowawcze, a zatem przepisy powyższej ustawy nie mają w tym przypadku zastosowania.
W związku z powyższym skarżący powinien zwrócić się o wgląd w akta postępowania przygotowawczego w trybie art. 156 § 5 zd. 2 Kodeksu postępowania karnego, uzasadniając wniosek faktem istnienia wyjątkowych okoliczności, uprawniających do zapoznania się z aktami.
Prokurator Okręgowy [...] w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2013 r. podał, że w skardze organ pozostający w bezczynności został błędnie oznaczony, gdyż wprawdzie skarga dotyczy bezczynności w działaniu Prokuratury Rejonowej [...], to jednak jednostką organizacyjną właściwą do reprezentowania jej interesów jest Prokurator Okręgowy [...], jako jednostka nadrzędna. Odnosząc się do kwestii merytorycznej, podtrzymał stanowisko Prokuratora Rejonowego [...] zawarte w odpowiedzi na skargę i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku podał, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ, zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.
Wskazując na treść art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zestawieniu z art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.), w myśl którego zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw, stwierdził, że są to zadania publiczne i prokurator zalicza się do organów władzy publicznej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 cyt. ustawy o prokuraturze, prokuratorami powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury są prokuratorzy Prokuratury Generalnej, prokuratur apelacyjnych, prokuratur okręgowych i rejonowych.
W świetle art. 17 ust. 1 tej ustawy, powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury są: Prokuratura Generalna oraz prokuratury apelacyjne, okręgowe i rejonowe. W ocenie Sądu pierwszej instancji fakt, że z art.17 ust. 7 powołanej ustawy wynika, że Prokurator Okręgowy [...] jest jednostką nadrzędną w stosunku do Prokuratora Rejonowego [...] i – jak wywodzi w swoim piśmie – jednostką właściwą organizacyjnie do reprezentowania interesów tej prokuratury, taki sposób pojmowania "reprezentacji" nie mieści się w pojęciu zadań publicznych. W związku z powyższym uznać należy, iż podmiotem, do którego zwrócono się o udzielenie informacji publicznej i w konsekwencji zobowiązanym do jej udzielenia, pozostaje nadal Prokurator Rejonowy [...] i w niniejszej sprawie to on jest stroną postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jest nią zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą.
Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno dokumenty bezpośrednio przez nie wytworzone jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi odnosić się do sfery faktów. Z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o sposobach załatwiania spraw przez podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy (lit. d) i stanie przyjmowanych spraw (lit. e).
Zdaniem Sądu pierwszej instancji – informacja o tym, czy sprawa o oznaczonej sygnaturze nadal się toczy, czy jest zawieszona (od kiedy), czy też zakończyła się (w jaki sposób), wyczerpuje powyższe przesłanki i stanowi informację publiczną, a jej źródło ogranicza się jedynie do jego "wyprowadzenia" przez organ z czynności wglądu do akt sprawy. W postępowaniu przygotowawczym co do zasady obowiązuje tajność postępowania. W przypadku dostępu do informacji publicznej, to prawo to jest zasadą, a jego ograniczenie wyjątkiem. W związku z powyższym organ powinien był ocenić żądaną informację w tych kategoriach i ewentualnie ją udostępnić, bądź też, uwzględniając treść art. 5 ust. 1 u.d.i.p., ograniczyć do niej dostęp i na podstawie art. 16 u.d.i.p wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia z powołaniem się na tajemnicę prawnie chronioną. Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie Prokurator Rejonowy [...] udzielając skarżącemu odpowiedzi w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. jedynie poinformował, że nie jest on stroną w niniejszym postępowaniu i dochodzenie w sprawie "nie zakończyło się wydaniem decyzji merytorycznej", stąd też w tym stanie rzeczy nie zostaną mu udzielone żadne informacje.
W konsekwencji organ, nie wydając decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie udzielił skarżącemu żadnej odpowiedzi na zadane przez niego pytania. Po pierwsze, przepisy procedury karnej posługują się pojęciem "orzeczeń" (art. 92 K.p.k.), podjętych w postępowaniu przygotowawczym w formie "postanowień", "zarządzeń" (art. 93 § 3 K.p.k.) oraz "poleceń" (art. 93 § 4 K.p.k.), a nie pojęciem – co może być całkowicie niezrozumiałe – "decyzji merytorycznej". Po drugie, organ nie podał skarżącemu, czy ewentualnie postępowanie to zostało zawieszone. Treść odpowiedzi organu na wniosek skarżącego jest zatem całkowicie niezrozumiała, wymijająca i nieudzielająca informacji.
Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że złożona w tej sprawie odpowiedź organu na skargę zawiera dodatkowe, niezrozumiałe oraz wprowadzające w błąd elementy. Stwierdza w niej, że skarżącemu wyjaśniono, że żądane informacje nie zostaną mu udzielone, gdyż "sprawa nie została zakończona prawomocnym orzeczeniem", a tryb zapoznania się z aktami reguluje art. 156 Kodeksu postępowania karnego mimo, że we wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. nie żądał on do nich dostępu. Z kolei organ podnosząc zarzut niedopuszczalności skargi i wnosząc o jej odrzucenie, powołuje się na dostęp do żądanej przez skarżącego informacji w innym trybie, tzn. dostęp do akt postępowania przygotowawczego w trybie Kodeksu postępowania karnego, o co jak wyżej wskazano, skarżący się nie ubiegał.
W ocenie Sądu pierwszej instancji wskazana bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wynikała ona raczej z nieznajomości powyższej problematyki i ze strony organu nie sposób dopatrzyć się lekceważenia skarżącego, czy też celowego wprowadzania go w błąd. Z tego też powodu nie orzeczono z urzędu wobec organu grzywny.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 ust. 1 w związku z art. 132 i art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie P.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] i zaskarżając go w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie Prokurator Rejonowy [...] pozostaje w stanie bezczynności, pomimo rozpoznania wniosku D. P. z dnia [...] grudnia 2012 r. i udzielenia mu stosownej informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, co winno skutkować oddaleniem skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, "milczy" wobec wniosku strony, albo przedstawia informację inną niż ta, której oczekuje wnioskodawca. W ocenie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...], w rozpatrywanej sprawie żadna z w/w sytuacji nie wystąpiła. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. udzielono D. P. odpowiedzi na pierwsze z pytań zawartych w jego wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r., tj. czy postępowanie w sprawie o sygn. akt [...] wciąż się toczy. Świadczy o tym wyraźnie stwierdzenie,że "dochodzenie w sprawie nie zakończyło się". Stosując zasady logiki językowej należało zatem dojść do wniosku, że skoro dochodzenie w sprawie nie zakończyło się, to postępowanie w sprawie o sygn. akt [...] wciąż się toczy.
Zdaniem Prokuratora Rejonowego [...] udzielenie negatywnej odpowiedzi na pierwsze z pytań ze wskazaniem, że dochodzenie w sprawie nie zakończyło się, warunkowało brak konieczności odpowiedzi na dalsze pytania, w tym czy sprawa zakończyła się i w jaki sposób. W związku z powyższym kwestionowane zarówno przez D. P., jak i przez Sąd pierwszej instancji, użycie przez organ w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdzenia "decyzja merytoryczna" w odniesieniu do decyzji kończącej postępowanie przygotowawcze nie sposób uznać za błąd. Nie jest również możliwe przyjęcie, że organ posługując się tym pojęciem, zmierzał do udzielenia wnioskodawcy wymijającej odpowiedzi. Pojęcie decyzji merytorycznej, choć stosowane głównie na gruncie przepisów postępowania administracyjnego, odnosi się do decyzji zawierających rozstrzygnięcie co do istoty sprawy i w tym sensie zawiera element tożsamy z decyzjami podejmowanymi przez prokuratora w związku z zakończeniem postępowania przygotowawczego (skierowanie aktu oskarżenia do sądu, wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa, wydanie postanowienia o umorzeniu śledztwa), które także stanowią rozstrzygnięcie sprawy – na etapie postępowania przygotowawczego.
W przeciwieństwie do stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji, pojęcie to zarówno w judykaturze, jak i orzecznictwie, jest pojmowane bardzo szeroko. W związku z tym posłużenie się w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. pojęciem "decyzja merytoryczna" należy uznać za właściwe i uzasadnione, gdyż w pojęciu tym mieszczą się wszystkie rodzaje działań i decyzji podejmowanych przez prokuratora, które rozstrzygają – kończą postępowanie przygotowawcze. W ocenie autora skargi kasacyjnej w/w pismo, choć zredagowane w sposób syntetyczny, zawierało odpowiedź na wniosek D. P. z dnia [...] grudnia 2012 r. Forma odpowiedzi w tym piśmie została dostosowana do treści wniosku, z którego wynikało, że wnioskodawca wykazuje się znajomością pojęć z zakresu procedury karnej.
D. P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazał, że zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdzenie organu "postępowanie nie zakończyło się decyzją merytoryczną" do tej pory jest niejasne. Implikacją wynikającą z tego twierdzenia jest, że postępowanie zakończyło się decyzją niemerytoryczną albo że postępowanie przygotowawcze nadal się toczy. Podkreślił, że organ dopiero w skardze kasacyjnej podał, że postępowanie toczy się, chociaż nie jest to wyrażone kategorycznie i jednoznacznie. W przypadku, gdy Prokurator wyjaśni, że oznacza to, iż postępowanie do tej pory nie zostało zakończone w żaden sposób, to uznać należy, iż organ udzielił odpowiedzi na pierwsze pytanie dopiero po wydaniu wyroku i postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie powinno zostać umorzone wraz z zasądzeniem kosztów.
Stwierdził jednak, że nadal nie została udzielona odpowiedź na drugie pytanie zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a mianowicie czy postępowanie w sprawie o sygn. akt [...] zostało zawieszone (jeśli tak, to od kiedy?).
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym D. P. cofnął zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, gdyż w postępowaniu przed sądem drugiej instancji nie poniósł żadnych kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia art. 149 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, polegającym na błędnym przyjęciu, że w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy [...] pozostaje w stanie bezczynności, pomimo rozpoznania wniosku D. P. z dnia [...] grudnia 2012 r. i udzielenia mu stosownej informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, co winno skutkować oddaleniem skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Istota tego zarzutu sprowadzała się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że Prokurator Rejonowy [...] nie udzielił D. P. żądanej przez niego informacji publicznej. W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało rozważyć, czy treść pisma organu z dnia [...] stycznia 2013 r. stanowi pełną odpowiedź na pytanie zawarte w powołanym wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Wskazać należy, iż ustawodawca pojęcie informacji publicznej określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przepis art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw przez podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania.
W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej Prokurator Rejonowy [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a żądana przez D. P. informacja taki charakter posiada. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., organ zobligowany jest udostępnić informację publiczną, która jest w jego posiadaniu. Stosownie do treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.
D. P. we wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. wystąpił do Prokuratora Rejonowego [...] o udzielenie informacji publicznej, "czy sprawa o sygn. akt [...] wciąż się toczy, czy jest zawieszona (od kiedy?), czy też się zakończyła (i w jaki sposób)". W odpowiedzi na wniosek, udzielonej w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. organ wyjaśnił, że w świetle przepisów Kodeksu postępowania karnego i ustawy o dostępie do informacji publicznej wnioskodawca nie jest stroną postępowania, a dochodzenie w sprawie nie zakończyło się wydaniem decyzji merytorycznej i w tym stanie rzeczy nie będą udzielane żadne informacje.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak sformułowane wyjaśnienie organu nie stanowi precyzyjnej odpowiedzi na powyższy wniosek. Skarżący żądał w nim bowiem konkretnych informacji dotyczących sprawy o sygn. akt [...], a mianowicie, czy wciąż się toczy, czy też jest zawieszona (jeśli tak, to od kiedy), czy też może się zakończyła (jeśli tak, to w jaki sposób). Zakres przedmiotowy wniosku był precyzyjnie określony i dotyczył wyłącznie stanu sprawy, nie zaś dostępu do jej akt. W związku z tym powołanie się w tym przedmiocie na przepisy Kodeksu postępowania karnego było nieprawidłowe. Jako błędne uznać należy również stanowisko organu zawarte w skardze kasacyjnej, w którym wskazał, że udzielił odpowiedzi na pierwsze z pytań skarżącego, poprzez stwierdzenie, że "dochodzenie w sprawie nie zakończyło się", a więc odpowiedzi na dalsze pytania nie były konieczne.
Zauważyć należy, iż w piśmie tym organ nie stwierdził wyłącznie, że "dochodzenie w sprawie nie zakończyło się", lecz podał, że "dochodzenie w sprawie nie zakończyło się wydaniem decyzji merytorycznej". Stanowi to istotną różnicę, zwłaszcza w kontekście treści wniosku skarżącego, w którym domagał się on podania ewentualnego sposobu zakończenia sprawy oraz informacji dotyczących zawieszenia postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie stwierdzenie organu nie spełnia żądania skarżącego, gdyż nie jest jednoznaczne i precyzyjne. Podzielić należy również stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skoro przepisy Kodeksu postępowania karnego nie posługują się pojęciem "decyzji merytorycznej", to użycie tego sformułowania czyni odpowiedź na wniosek skarżącego niejednoznaczną i nasuwającą wątpliwości (skarżący trafnie podnosi, iż a contrario można wnioskować, iż postępowanie mogło zakończyć się "decyzją niemerytoryczną"). Poza tym Sąd zasadnie stwierdził, że organ nie udzielił skarżącemu żadnej informacji w kwestii zawieszenia postępowania, a więc w tym zakresie wniosek pozostał nierozpatrzony.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że Prokurator Rejonowy [...] nadal pozostaje w stanie bezczynności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.