Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2005 r., II SA/Wa 919/05 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy. [...] Kurator Oświaty decyzją z [...] odmówił na podstawie art. 9b ust. 6 w zw. z art. 9b ust. 1 pkt 3 ustawy z 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. nr 118, poz. 1112 z późn. zm.) A. G. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego z powodu nieuzyskania akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Minister Edukacji Narodowej i Sportu swoją decyzją z [...] uchylił decyzję organu I instancji i odmówił A. G. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, gdyż strona od 1 października 2004 r. jest wykładowcą na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu [...] w [...], a więc nie mają do niej zastosowania przepisy dotyczące awansu zawodowego nauczycieli zawarte w Karcie Nauczyciela.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniosła, że swój wniosek złożyła w dniu 29 czerwca 2004 r., gdy była jeszcze nauczycielką Gimnazjum, a wiec organ I instancji mógł swoją decyzję wydać w sierpniu 2004 r., gdy taką nauczycielką jeszcze była.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie jednak z innych powodów, niż te, które w niej podniesiono. Zdaniem Sądu, decyzja organu II instancji nie została podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, a więc zawiera wadą powodującą jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu uważa, że upoważnienie do podpisania zaskarżonej decyzji przez A. R. wynika z § 7 ust. 1 pkt 23 zarządzenia nr 2 Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 17 stycznia 2005 r. w sprawie zakresu czynności Sekretarza Stanu i Podsekretarzy Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej i Sportu. Zdaniem Sądu, z zarządzenia tego nie wynika, że A. R. miała upoważnienie Ministra do podpisania w jego imieniu decyzji administracyjnej. Określenie kompetencji podsekretarza stanu w ramach zakresu czynności nie jest tożsame z udzieleniem pełnomocnictwa do działania w imieniu organu w rozumieniu art 268a k.p.a. Ustalenie zakresu obowiązków oznacza jedynie powierzenie i koordynację zadań w ramach struktury urzędu, którego rolą jest obsługa ministra jako organu. Tylko wyraźne upoważnienie ministra pozwala na działanie w jego imieniu – m.in. podpisywanie w jego imieniu decyzji i postanowień.
W skardze kasacyjnej Minister Edukacji Narodowej i Sportu zarzucił wyrokowi Sądu I instancji:
- - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 268a k.p.a. polegające na przyjęciu, iż zarządzenie nr 2 Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 17 stycznia 2005 r. w sprawie zakresu czynności Sekretarza Stanu i Podsekretarzy Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej i Sportu nie stanowiło upoważnienia dla A. R. podsekretarza Stanu w tym Ministerstwie do podpisania zaskarżonej decyzji;
- - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art 233 k.p.c. w zw. z art. 106 ust. 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego.
Wskazując na te naruszenia prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej za nietrafny uznano pogląd Sądu I instancji dotyczący braku umocowania Podsekretarza Stanu do podpisania zaskarżonej decyzji. Z treści § 7 ust. 1 pkt 23 zarządzenia nr 2 Ministra Edukacji Narodowej i Sportu wynika, że do zakresu czynności A. R. podsekretarza Stanu należą m. in. sprawy związane z awansem zawodowym nauczycieli. Z treści zaś § 10 tego zarządzenia wynika, że w ramach czynności ustalonych w § 4 – 9 zarządzenia Sekretarz Stanu i Podsekretarze Stanu podejmują decyzje i rozstrzygnięcia, w tym podpisują z upoważnienia Ministra decyzje administracyjne z wyjątkiem decyzji w sprawach tworzenia, przekształcania i likwidowania uczelni państwowych i niepaństwowych oraz uruchamiania kierunków studiów w tych uczelniach, a także specjalności w wyższych szkołach zawodowych, które podejmuje Minister Edukacji Narodowej i Sportu. Tak więc podpisanie przez A. R. zaskarżonej decyzji nie wymagało w tym zakresie odrębnego upoważnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie do końca odpowiada tym wymogom. Podniesiony w niej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego powinien bowiem ograniczyć się do naruszenia konkretnych przepisów powołanego w skardze zarządzenia nr 2 Ministra Edukacji Narodowej i Sportu. Ewentualnie zaś także przepisów tego zarządzenia w zw. z art. 268 k.p.a. Jednak tego typu uchybienie nie może zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powodować konieczności odrzucenia skargi kasacyjnej. Dodać trzeba, iż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazane zostały przepisy § 7 ust. 1 i § 10 tego zarządzenia.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty mają usprawiedliwione podstawy. Z przepisu § 10 w zw. z § 7 ust. 1 pkt 23 zarządzenia nr 2 Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 17 stycznia 2005 r. w sprawie zakresu czynności Sekretarza Stanu i Podsekretarzy Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej i Sportu w sposób niemogący budzić jakichkolwiek wątpliwości wynika, że Podsekretarz Stanu A. R. posiadała upoważnienie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu do wydawania i podpisywania z upoważnienia Ministra decyzji administracyjnych w przedmiocie awansu zawodowego nauczycieli. W tej sytuacji, pozbawione jakichkolwiek podstaw jest stanowisko Sądu I instancji, iż w sprawie wymagane było dodatkowo inne, wyraźne upoważnienie Ministra do podpisania w jego imieniu decyzji administracyjnej.
Trafny, chociaż nieposiadający żadnego uzasadnienia, jest także zarzut naruszenia art 233 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. Skoro Sąd I instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentu- zarządzenia nr 2 Ministra, i wyprowadził z jego treści całkowicie nieuprawnione wnioski, to zasadnym jest twierdzenie o przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 207 § 2 tej samej ustawy.