Uzasadnienie
D. T., rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...], został odwołany ze stanowiska zastępcy Komendanta Komisariatu Policji Warszawa [...] Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...] z dniem 31 października 2006 r. i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] z dniem 1 listopada 2006 r.
W dniu [...] listopada 2007 r. Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...], w obecności naczelnika Sekcji Wspomagającej, przeprowadził rozmowę z D. T., informując go, iż brak jest możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko do zajmowanego przed odwołaniem, ale istnieje możliwość mianowania go na wakujące stanowisko asystenta Sekcji [...] KRP Warszawa [...]. Policjant oświadczył, że wyraża na to zgodę.
Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...], rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 i art. 106 ust. 1 i 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1, § 8 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), mianował D. T. na stanowisko asystenta (074M) Referatu I Sekcji [...] Komendy Rejonowej Warszawa [...] z dniem 6 listopada 2007 r., w 7 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,38 kwoty bazowej dodatkiem stołecznym.
Jednocześnie cofnął z dniem [...] listopada 2007 r. dodatek funkcyjny i z dniem następnym przyznał dodatek służbowy. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., powyższej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
D. T. odwołał się od tego rozkazu i wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności.
Komendant Stołeczny Policji, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 32 ust. 2 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 10 są chybione, bowiem Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...], w dniu [...] listopada 2007 r., przeprowadził z D. T. rozmowę, w której poinformował go o przesłankach mianowania na inne niż zajmowane przed odwołaniem stanowisko oraz przedstawił mu propozycje mianowania na jedno z wakujących w komendzie stanowisk.
Skarżący został również poinformowany o grupie uposażenia zasadniczego, wysokości mnożnika kwoty bazowej oraz dodatku służbowego na stanowisku wskazanym przez Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...]. Organ wskazał, że skarżący wyraził zgodę na mianowanie go na wskazane stanowisko, a podpisując protokół z powyższej rozmowy, nie wniósł do niego żadnych uwag. Komendant Stołeczny Policji wskazał też, że konieczność wykonania decyzji przed upływem terminu do wniesienia odwołania, warunkowana jest interesem społecznym, tożsamym z interesem służby, mającym na celu właściwą realizację ustawowych zadań Policji. Niepełne uzasadnienie decyzji nie stanowi wady kwalifikowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 465/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. T. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że D. T. przed mianowaniem go na stanowisko asystenta Referatu I Sekcji [...] Komendy Rejonowej Warszawa [...], zajmował stanowisko zastępcy Komendanta Komisariatu Policji Warszawa [...] Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...], z którego został odwołany z dniem 31 października 2006 r. i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] z dniem 1 listopada 2006 r., na podstawie rozkazu personalnego tegoż Komendanta z dnia [...] października 2006 r. nr [...].
W myśl art. 6e ust. 1 ustawy o Policji, odwołać ze stanowiska zastępcy Komendanta Komisariatu Policji może w każdym czasie, niezwłocznie lub w określonym terminie Komendant Rejonowy Policji. Policjant odwołany ze stanowiska zastępcy komendanta komisariatu Policji przenoszony jest do dyspozycji przełożonego uprawnionego do odwołania ze stanowiska i przez okres 6 miesięcy ma on prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (art. 6e ust. 3 ustawy o Policji). Odwołany w tym trybie policjant pozostaje w dalszym ciągu w służbie. Wobec tego nie ma tu wprost zastosowania art. 38 powołanej ustawy o Policji określający przypadki, w jakich policjant jest przenoszony lub może być przenoszony na niższe stanowisko służbowe.
Komendant Rejonowy Policji, zgodnie ze swoimi uprawnieniami, mianuje policjanta odwołanego ze stanowiska zastępcy komendanta komisariatu Policji – który pozostawał do jego dyspozycji – na stanowisko służbowe. Ustawa o Policji nie zawiera przepisu, określającego warunki, jakim powinno odpowiadać to stanowisko służbowe, a więc czy ma być to stanowisko równorzędne, czy niższe od stanowiska zajmowanego przez policjanta przed powołaniem na stanowisko zastępcy komendanta komisariatu Policji.
Decyzja w tym zakresie powinna być jednak podjęta z uwzględnieniem wymogów zawartych w art. 7 K.p.a. i brać pod uwagę całokształt przepisów regulujących to zagadnienie. Okoliczność zaś, że przepisy prawa materialnego pozostawiają sposób rozstrzygnięcia sprawy do uznania organu administracji, nie zwalnia tego organu od obowiązku szczegółowego zbadania i uzasadnienia faktycznego decyzji. Rozkaz personalny z [...] listopada 2007 r. o mianowaniu skarżącego na stanowisko asystenta w 7 grupie uposażenia zasadniczego, został podjęty jedynie po przeprowadzeniu rozmowy z zainteresowanym, którego poinformowano, że brak jest możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Brak równorzędnego stanowiska nie oznacza jednak, że brak było np. stanowisk bezpośrednio niższych, na co wskazuje skarżący. Zauważyć przy tym należy, że D. T. poprzednio był zaszeregowany do 12 grupy uposażenia zasadniczego, a został mianowany na stanowisko w 7 grupie zaszeregowania.
Sąd wskazał, że organ powinien przeprowadzić postępowanie w kierunku ewentualnego wykazania, że brak jest możliwości mianowania D. T. na inne stanowisko służbowe. Sama zgoda policjanta na mianowanie go na dużo niższe stanowisko służbowe nie jest okolicznością zwalniającą organ od dokonania wnikliwej oceny sytuacji i możliwości w zakresie mianowania go na dane stanowisko służbowe.
Konieczne jest nie tylko przeprowadzenie postępowania w zakresie faktycznych możliwości obsady wakujących stanowisk, ale również wyczerpujące uzasadnienie, dlaczego funkcjonariusz został mianowany na dane stanowisko. Brak stosownych argumentów może narazić organ na zarzut dowolności działania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.
Komendant Stołeczny Policji wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na naruszeniu przepisów postępowania:
- 1) art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7, 11 i 77 K.p.a., przez uwzględnienie skargi mimo nienaruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego, co narusza obowiązek Sądu sprawowania kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem decyzji administracyjnych wynikający z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) w związku z art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,
- 2) art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i bez jego właściwej oceny, że wydanie decyzji przez organ I i II instancji nastąpiło jedynie po przeprowadzeniu rozmowy z zainteresowanym, bez zebrania i szczegółowego zbadania okoliczności faktycznych.
Na tych podstawach wnosił o:
- 1) uchylenie zaskarżonego Wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie,
- 2) o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W zaskarżonym Wyroku Sąd wskazał na okoliczności faktyczne, które wymagały ustalenia, a mianowicie wykazania, że nie było stanowisk bezpośrednio niższych. Ta okoliczność faktyczna jest szczególnie istotna w sytuacji przeniesienia ze stanowiska zastępcy komendanta komisariatu Policji na stanowisko asystenta przy zmianie zaszeregowania z 12 grupy uposażenia zasadniczego do 7 grupy zaszeregowania. Taka zmiana nie może być oparta jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu dobra służby, a wskazaniem szczególnej staranności organu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zarzucono naruszenia przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które regulują zakres i podstawy rozpoznania sprawy. Nie wykazano, że okoliczności faktyczne, które mają znaczenie w świetle regulacji materialnoprawnej zostały ustalone. W przypadku pozostawienia w regulacji materialnoprawnej uznaniu organu administracyjnemu, szczególna staranność organu administracji publicznej zabezpiecza przed samowolą organu.
Powołanie się na protokół rozmowy z D. T. oraz notatki służbowe i fakt zaproponowania dwóch stanowisk ze wskazaniem stanowiska asystenta w Sekcji [...] Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...] nie podważa ustaleń Sądu co do obowiązku wykazania, że brak było możliwości mianowania na inne równorzędne lub niższe stanowisko.
Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak we wskazanym zakresie ustaleń budzi wątpliwości co do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, co stanowi wypełnienie przesłanki zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest też w związku z tym zasadny zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd przeprowadził kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a wątpliwości co do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego dały podstawę, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest zgodne z art. 141 § 4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, co do przesłanek prawidłowego stanu faktycznego, którego organy rozpoznając sprawę nie ustaliły.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.