Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 czerwca 2005 r., II SA/Wa 866/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Dariusza D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 września 2004 r., (...) o uchyleniu w całości decyzji w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe i umorzeniu postępowania w I instancji. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. nr 179 poz. 1750 ze zm./ decyzje w sprawach wyznaczenia na stanowisko służbowe zostały wyłączone z zakresu właściwości sądów administracyjnych.
Skargą kasacyjną z dnia 5 sierpnia 2005 r. zaskarżono powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu:
- 1. naruszenie art. 8 ust. 2 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędną wykładnię;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 58 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Powyższy przepis wymienia bowiem enumeratywnie kategorie decyzji, w odniesieniu do których nie może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Wśród nich brak jest jednak decyzji o umorzeniu postępowaniu w jakiejkolwiek sprawie. WSA dokonał więc w sposób nieuprawniony wykładni rozszerzającej powołanego przepisu.
Niezależnie od powyższego podnoszono, że WSA niewłaściwie zastosował art. 58 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji bowiem, gdy ustawodawca nie wyłączył wyraźnie dopuszczalności wniesienia skargi na decyzje o umorzeniu postępowania, nawet jeżeli decyzje te dotyczą spraw wymienionych w art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, to nie było podstaw do przyjęcia, że rozpoznanie skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 08.09.2004 r. (...) nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne.
Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach:
1/ wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji;
2/ mianowania na stopień wojskowy;
3/ przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej;
4/ delegowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową.
Wykładnia językowa tego przepisu nakazuje przyjąć, że pod pojęciem "spraw", o których mowa w analizowanym przepisie należy rozumieć sprawy w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. To z kolei prowadzi do wniosku, że spod sądowej kontroli decyzji sprawowanej przez sądy administracyjne zostały wyłączone wszelkie decyzje, jakie - stosownie do regulacji zawartych w Kpa - mogą zapaść w przytoczonych w tym przepisie sprawach. W konsekwencji należy więc przyjąć, że wydana na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa decyzja organu odwoławczego o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe oraz umorzeniu postępowania w I instancji jest decyzją, o której mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. nr 179 poz. 1750 ze zm./, co oznacza, że nie przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego.
Dodatkowym argumentem przemawiającym za postawioną tezą jest fakt, że w wyniku wydania takiej decyzji sprawa powraca do stanu, jaki istniał przed wydaniem przez organ pierwszej instancji decyzji o wyznaczeniu na nowe stanowisko służbowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.