Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1446/04 oddalił skargę S. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty prawa do dodatku funkcyjnego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 6f i art. 36 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 i § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), z dniem 30 marca 2004r. delegował S. P. - Naczelnika Sekcji w Komendzie Powiatowej Policji w [...] do czasowego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...], powierzając funkcjonariuszowi pełnienie obowiązków na stanowisku specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą w zakresie niewymagającym dostępu do informacji niejawnych. Jednocześnie z dniem 30 marca 2004r. cofnięto S. P. dodatek funkcyjny w kwocie 450 zł i na okres delegowania i powierzenia obowiązków przyznano dodatek służbowy w kwocie 450 zł.
W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż z uwagi na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, mocą którego przywrócono S. P. do służby, uwzględniając jednocześnie sytuację kadrową w KPP w [...] oraz w pozostałych komendach powiatowych (miejskich) Policji, delegowano skarżącego do czasowego wykonywania obowiązków w KMP w [...] na wolnym stanowisku specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą. W związku z upływem terminu ważności poświadczenia bezpieczeństwa oraz koniecznością przeprowadzenia w stosunku do skarżącego kolejnego postępowania sprawdzającego zachodziła potrzeba, aby do czasu wydania stosownego poświadczenia S. P. wykonywał powierzone obowiązki w zakresie niewymagającym dostępu do informacji niejawnych.
Od powyższego rozkazu personalnego S. P. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Wniósł o jego uchylenie w części, a mianowicie w zakresie braku mianowania go na konkretne stanowisko służbowe w strukturze Komendy Powiatowej Policji w [...], przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, cofnięcia dodatku funkcyjnego, braku podstaw prawnych do powierzenia obowiązków na stanowisku specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą, powierzenia obowiązków w obrębie innej miejscowości, braku informacji, na jaki okres powierzono pełnienie obowiązków, braku informacji o zachowaniu dotychczasowych składników uposażenia i braku informacji, na jaki okres został oddelegowany.
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 Kpa., uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w ten sposób, że zmienił datę delegowania i powierzenia obowiązków przez funkcjonariusza na stanowisku specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w [...] oraz datę cofnięcia dodatku funkcyjnego i przyznania dodatku służbowego ustalając nową na dzień 15 czerwca 2004r. W pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Komendant Główny Policji nie przychylił się do zarzutów funkcjonariusza, a jedynie ze względu na wniesione w ustawowym terminie odwołanie zmuszony był zmienić datę delegowania i powierzenia obowiązków oraz datę cofnięcia dodatku funkcyjnego i przyznania dodatku służbowego. Organ zaznaczył, że rozkazy personalne wynikające z podległości służbowej są aktami o charakterze wewnętrznym i nie podlegają kontroli sądu administracyjnego.
Takim, w ocenie organu, jest rozkaz o czasowym delegowaniu i powierzeniu obowiązków na innym stanowisku służbowym. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, dodatek funkcyjny wiąże się z pełnioną funkcją i nie przysługuje, gdy funkcjonariusz przestaje ją pełnić. Stanowisko specjalisty nie jest stanowiskiem funkcyjnym, toteż nie przysługuje na nim taki dodatek.
Powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji stał się przedmiotem skargi S. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części dotyczącej powierzenia mu obowiązków w obrębie innej miejscowości niż jednostka Policji, w której dotychczas pełnił służbę oraz w części pozbawiającej go prawa do dodatku funkcyjnego. Jego zdaniem, w sytuacji gdy nie doszło do jego formalnego odwołania z funkcji Naczelnika Sekcji, to pomimo delegowania do pełnienia obowiązków na innym stanowisku, w innej miejscowości i przyznania mu dodatku służbowego, nadal zachowuje on prawo do dodatku funkcyjnego związanego z tym stanowiskiem. Wniósł o zbadanie poprawności zastosowanych procedur.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005r. skarżący wyjaśnił, że nie kwestionuje rozkazu personalnego w części przenoszącej go na stanowisko specjalisty i przyznającej dodatek służbowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając powyższą skargę, stwierdził, iż nie jest ona uzasadniona.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy skarżącemu (delegowanemu do czasowego pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty) przysługuje prawo do otrzymywania nadal dodatku funkcyjnego.
Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w obu sytuacjach dodatek funkcyjny, jak sama nazwa wskazuje, przyznawany jest w związku z pełnioną funkcją. Oczywistym jest, że dodatek ten nie przysługuje, gdy policjant przestaje pełnić służbę, jak i wtedy, gdy przestaje pełnić obowiązki na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku.
S. P. otrzymał dodatek funkcyjny w związku z pełnieniem funkcji Naczelnika Sekcji w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Skarżący po przywróceniu go do służby powrócił na stanowisko Naczelnika Sekcji, jednakże decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] został czasowo delegowany na stanowisko specjalisty, a więc na stanowisko, które nie uprawnia do takiego dodatku. Sąd pierwszej instancji podkreślił bowiem, że tylko faktyczne pełnienie funkcji stanowi podstawę do przyznania dodatku funkcyjnego. Skarżący z chwilą delegowania na stanowisko specjalisty przestał pełnić obowiązki na stanowisku funkcyjnym.
Delegowanie do czasowego pełnienia służby na innym stanowisku służbowym i w innej miejscowości, w trybie art. 36 ustawy o Policji, nie musi oznaczać jednoczesnego odwołania ze stanowiska dotychczas zajmowanego. Powierzenie obowiązków służbowych na innym stanowisku odbywa się w ramach pierwotnego przyjęcia do służby (aktu mianowania), a tylko ze szczególnych powodów zachodzi konieczność czasowego umieszczenia policjanta na innym stanowisku służbowym. Jeśli to inne stanowisko nie jest stanowiskiem funkcyjnym, wówczas nie ma podstaw do tego, by funkcjonariusz pobierał dodatek funkcyjny.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S. P. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił: naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001 r. Nr 152 poz. 1732 z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie, że oddelegowanie policjanta do pełnienia obowiązków służbowych na stanowisko inne niż kierownicze lub samodzielne, stanowi podstawę do pozbawienia go dodatku funkcyjnego, w czasie gdy zajmuje on stanowisko uprawniające do pobierania tego dodatku na mocy rozkazu o mianowaniu na to stanowisko.
Wskazując na powyższą podstawę wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Nr 2850 Komendanta Głównego Policji w części pozbawiającej go dodatku funkcyjnego oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że w momencie pełnienia obowiązków na stanowisku specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w [...] na mocy rozkazu personalnego Nr 2850 Komendanta Głównego Policji z dnia [...] o oddelegowaniu i powierzeniu obowiązków, pełnił również służbę naczelnika Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w [...] na podstawie rozkazu o mianowaniu na to stanowisko. Tak więc, zdaniem skarżącego, de facto zajmował on stanowisko naczelnika Sekcji, uprawniające go do otrzymywania dodatku funkcyjnego.
Wskazując na treść § 8 ust. 5, 6, 7, 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego skarżący zwrócił uwagę, że przepisy te określają jedynie sytuacje kiedy można obniżyć dodatek funkcyjny i w jakich granicach, nie dają natomiast podstaw do pozbawienia go w całości, jeśli policjant zajmuje stanowisko uprawniające do jego pobierania. Samo powierzenie obowiązków na stanowisku nie wymienionym w § 8 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia nie stanowi, zdaniem skarżącego, podstawy do cofnięcia dodatku funkcyjnego.
Z analizy tego rozporządzenia wynika, że można pozbawić dodatku funkcyjnego policjanta jedynie z następujących powodów:
- - przez mianowanie rozkazem personalnym na stanowisko nie uprawniające do jego pobierania,
- - wygaśnięcie rozkazu o powierzeniu obowiązków na stanowisku uprawniającym do jego pobierania.
Zdaniem skarżącego przyznanie dodatku służbowego nie stanowi przeszkody do jednoczesnego pobierania dodatku funkcyjnego.
Mógł on zatem pobierać oba dodatki: funkcyjny i służbowy
- - funkcyjny - z uwagi na fakt, że był mianowany naczelnikiem Sekcji Komendy Powiatowej Policji w [...].
- - służbowy - z uwagi na powierzenie mu obowiązków specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji d/w z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w [...].
Ponadto, skarżący podniósł, że rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] zawiera oczywisty błąd, gdyż oddelegowuje on skarżącego jako naczelnika Sekcji Komendy Powiatowej Policji w [...] do czasowego pełnienia obowiązków w Komendzie Miejskiej Policji w [...], gdy został on przywrócony do służby jako naczelnik sekcji bez określenia komórki organizacyjnej, tj. na stanowisko, które faktycznie w strukturze policji nie istnieje. Tymczasem wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2005 r. w sprawie o sygn. akt OSK 1550/05 skarżący został przywrócony na stanowisko naczelnika sekcji kryminalnej i takie stanowisko zajmował w czasie wydania rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] o powierzeniu obowiązków i delegowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określa § 2 art. 183. W tej sprawie przesłanki te nie wystąpiły.
Jako niezasadny uznać należy podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego, przez ich błędną wykładnię.
Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity z 2002 r. Nr 7, poz. 59 ze zm.) policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym, przysługuje dodatek funkcyjny.
W myśl ust. 3 art. 104 na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym, uprawnionym do tego dodatku. Określone w ust. 2 § 8 cyt. rozporządzenia kategorie dodatku funkcyjnego są uzależnione od rodzaju stanowiska służbowego policjanta. Kwestie dotyczące dodatku służbowego określa § 9 powołanego rozporządzenia. Z ust. 8 § 9 cyt. rozporządzenia wynika, że dodatek służbowy cofa się na okres pełnienia obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym.
Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że dodatek funkcyjny przysługuje policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym, z którym dodatek ten jest związany, a nie z tytułu mianowania na określone stanowisko. Pełnienie obowiązków na tych stanowiskach wyklucza możliwość jednoczesnego pobierania dodatku służbowego.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że skoro skarżący z chwilą oddelegowania na stanowisko specjalisty przestał pełnić obowiązki na stanowisku naczelnika sekcji, to cofnięcie mu dodatku funkcyjnego było uzasadnione.
Przyznanie skarżącemu dodatku służbowego nastąpiło z uwagi na rodzaj czynności służbowych realizowanych na stanowisku, na którym powierzono mu wykonywanie obowiązków.
Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, że S. P. – Naczelnik Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w [...], został zwolniony ze służby w Policji w związku z orzeczoną karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, wyrokami z dnia 14 października 2003 r. sygn. akt SA/Bd 1682/03 uchylił orzeczenia w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, a w sprawie sygn. akt SA/Bd 2024/03 rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia go ze służby.
Z uwagi na to, że wyrok stanowił podstawę do przywrócenia policjanta do służby, Komendant Powiatowy Policji w [...], rozkazem personalnym z dnia [...] Nr [...] postanowił m.in. przywrócić skarżącego do służby i mianować na stanowisko równorzędne naczelnika sekcji z określoną w tym rozkazie grupą uposażenia i dodatkiem funkcyjnym w kwocie 450 zł. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej przywrócenia do służby i mianowania na wskazane stanowisko i dodatku funkcyjnego utrzymał w mocy.
W związku ze złożoną przez skarżącego skargą od tego rozkazu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 30 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Bd 276/04 uchylił rozkazy organów obu instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1550/04 skargę kasacyjną złożoną w tej sprawie oddalił.
Zauważyć należy, że dodatek funkcyjny został skarżącemu przyznany w związku z mianowaniem na stanowisko naczelnika sekcji, rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] Nr [...], utrzymanym w tej części w mocy rozkazem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...]. Cofnięcie tego dodatku nastąpiło rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...], uchylonym przez Komendanta Głównego Policji rozkazem personalnym z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej daty cofnięcia tego dodatku. Nastąpiło to w związku z oddelegowaniem skarżącego do czasowego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] i powierzeniem pełnienia obowiązków na stanowisku specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą. Na okres oddelegowania przyznano skarżącemu dodatek służbowy w kwocie 450 zł.
Uchylenie przez sąd administracyjny rozkazów dotyczących m.in. przyznanego dodatku funkcyjnego, stanowiło podstawę do wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia tego dodatku, określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.
Stwierdzenie przez Sąd Administracyjny występowania przesłanek do wznowienia postępowania, winno skutkować uchyleniem wydanych decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.).
Podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi. Może więc rozpoznać sprawę tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, a przede wszystkim w jej podstawach.
W tej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił jedynie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji określonych przepisów prawa materialnego. Nie zarzucił natomiast naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy tak skonstruowanej podstawie kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zająć się drugą podstawą kasacyjną, której nie wskazano.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.