Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 148/11 w sprawie ze skargi R. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy: w pkt 1 zobowiązał Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do rozpoznania wniosku R. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010 r. nr BO1u/782-R-435/09 w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, w pkt 2 stwierdził, że bezczynność, o której mowa w pkt 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Pismem z dnia 30 marca 2011 r. R. oraz T. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010 r. nr BO1u/782-R-435/09 odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 28 września 2000 r. znak GN.VI-7724/86/00 w zakresie pkt I utrzymującego w mocy decyzję Starosty Sandomierskiego z dnia 31 maja 2000 r. znak GN.II.72214/40/98/2000 w części dotyczącej pkt 1, 4 i 5 oraz umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 28 września 2000 r. w pozostałej części, tj. w zakresie pkt II. W uzasadnieniu skargi wskazano liczne uchybienia organów administracji publicznej rozpoznających sprawę i wniesiono o zobowiązanie Ministra Infrastruktury do rozpatrzenia w trybie pilnym wniosku z dnia 28 października 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 28 września 2000 r. i poprzedzającej ją decyzji Starosty Sandomierskiego z dnia 31 maja 2000 r. orzekającej o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości położonej w Sandomierzu przy ul. (...). Skarżący podkreślili, że wystąpili do Ministra Infrastruktury o podjęcie zawieszonego postępowania oraz że stan zawieszenia wpływa destabilizująco na życie ich czteroosobowej rodziny.
Skarga T. K. została odrzucona prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt I SAB/Wa 148/11.
W kolejnych pismach procesowych z dnia 9 stycznia 2012 r. oraz z dnia 14 lutego 2012 r. R. podtrzymała wcześniejsze zarzuty wnosząc o uwzględnienie skargi na bezczynność.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o umorzenie postępowania lub oddalenie skargi wskazując, że postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r. nr BO1o/782-WP-118/10 zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku R. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010 r. Powyższe postanowienie utrzymane zostało w mocy postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2010 r. nr BO1ł/782-WP/2-118/10. Organ zaznaczył, że pismami z dnia 22 grudnia 2010 r. i z dnia 17 marca 2011 r. wniesiono o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr BO1o/782-WP-118/10 Minister Infrastruktury odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. Postępowanie w sprawie jest nadal zawieszone, podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie, co oznacza, że bezczynność organu nie zachodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że w myśl art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Stosownie zaś do treści art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Sąd podkreślił, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
Mając na uwadze powyższą regulację Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury (obecnie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) jest uzasadniona.
Sąd wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r. nr BO1o/782-WP-118/10, utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2010 r. nr BO1ł/782-WP/2-118/10, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku R. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010 r., mając na uwadze postępowanie przed Sądem Okręgowym w Kielcach w sprawie sygn. akt I C 2830/09, z powództwa R. o ustalenie treści aktu notarialnego z dnia 17 lipca 1974 r., Rep. A nr 2317/74, mocą którego S. i B. F., na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.), zbyli na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w S. przy ul. (...). Organ stwierdził, że rozstrzygnięcia organów administracji dotyczące zwrotu powyższej nieruchomości oraz kontrola sądowoadministracyjna oparte były na analizie wskazanego aktu notarialnego z dnia 17 lipca 1974 r., tym samym rozpatrzenie wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia 19 marca 2010 r. zależy od uprzedniego ustalenia przez sąd powszechny treści aktu notarialnego z dnia 17 lipca 1974 r.
Sąd podniósł, że w orzecznictwie przyjęty jest pogląd, iż zawieszenie postępowania w sprawie oznacza, iż bezczynność organu ustaje. Zgodnie bowiem z art. 103 K.p.a. zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie, co dotyczy również terminów załatwienia sprawy (art. 35-37 K.p.a.). Jednakże Sąd zauważył, że skarżąca pismem z dnia 2 lipca 2011 r. adresowanym m.in. do Ministra Infrastruktury, poinformowała, że Sąd Apelacyjny w Krakowie orzeczeniem z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt I ACa 405/11 oddalił apelację R. od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 15 grudnia 2010 r., w sprawie sygn. akt I C 2830/09. W piśmie tym skarżąca przytoczyła fragment ustnego uzasadnia wyroku Sądu Apelacyjnego i wystąpiła do Ministra Infrastruktury z prośbą o "autokorektę decyzji o zawieszeniu postępowania administracyjnego z uwagi na zagadnienie wstępne, które jest nieaktualne od daty ujawnienia niepodpisanego aktu notarialnego przez notariusza".
Z prezentaty umieszczonej na powyższym piśmie wynika, że wpłynęło ono do Ministerstwa Infrastruktury w dniu 5 lipca 2011 r., skąd przy piśmie z dnia 9 sierpnia 2011 r. przekazane zostało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w ślad za przekazaną wcześniej skargą na bezczynność Ministra Infrastruktury. Zdaniem Sądu z treści pisma z dnia 2 lipca 2011 r. wynika, że stanowiło ono w istocie wniosek o podjęcie zawieszonego postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r. postępowania administracyjnego. Obowiązkiem Ministra Infrastruktury było zatem podjęcie czynności celem zbadania powyższego wniosku i wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Tymczasem organ nie podejmując jakichkolwiek działań przekazał powyższe pismo procesowe do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Mając na uwadze podniesione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę na bezczynność Ministra za uzasadnioną. Zdaniem Sądu organ nie powinien przekazywać powyższego pisma do Sądu bez wcześniejszego jego zbadania, lecz obowiązany był w zaistniałej sytuacji podjąć stosowne czynności celem rozpoznania powyższego wniosku. Wobec tego, że organ uchybił wskazanym wcześniej przepisom postępowania Sąd uwzględnił skargę, zaznaczając jednocześnie, że bezczynności organu nie usprawiedliwia fakt, iż akta administracyjne sprawy znajdowały się w sądzie administracyjnym.
Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie załatwił co prawda we właściwy sposób złożonego wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, jednakże nie wynikało to ze złej woli organu, lecz było wynikiem wadliwej oceny powyższego pisma.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2012 r. wniósł Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Zaskarżając wyrok w całości organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w przepisie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 35 K.p.a. przez uznanie, że organ pozostaje w bezczynności w związku z brakiem podjęcia czynności mających na celu rozstrzygnięcie sprawy oraz art. 133 P.p.s.a. przez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o przeprowadzenie dowodów z poświadczonych za zgodność z oryginałem: kopii postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia 9 sierpnia 2011 r. znak BOlo/782-WP-l 18/10, kopii pisma z dnia 6 września 2011 r., kopii postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2011 r., znak BOlo/782-J-728/11 i postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 marca 2012 r. znak BOI-1e-782-WP-728/11 na okoliczność braku bezczynności Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie rozpatrzenia wniosku R. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010 r., znak BO1u/782-R-435/09.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przestawiono czynności podejmowane przez organ w sprawie z wniosku R. z dnia 28 października 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 28 września 2000 r. wskazując, że skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010 r., oraz że postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r. postępowanie w sprawie zostało zawieszone.
Minister podniósł, że wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pismo R. z dnia 2 lipca 2011 r. zostało przez organ rozpatrzone i Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011 r. podjął na wniosek R. i T. K. postępowanie zawieszone postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2010 r.
W tej sytuacji zarzut postawiony przez Sąd pierwszej instancji dotyczący nie podjęcia czynności w sprawie wskazanego pisma jest bezzasadny.
Ponadto podano, że pismem z dnia 6 września 2011 r. T. K. wniósł o zawieszenie postępowania, Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia 27 września 2011 r., znak BOlo/782-J-728/11 odmówił zawieszenia postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010 r., a następnie, po rozpatrzeniu wniosku T. K. Minister Infrastruktury, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia 23 marca 2012 r. znak BOI-1e-782-WP-728/11 uchylił postanowienie z dnia 2 września 2011 r. i orzekł o zawieszeniu postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem ustalił, że przed Sądem Okręgowym w Kielcach, sygn. akt I C 2347/11 toczy się postępowanie z wniosku Gminy Miejskiej Sandomierz przeciwko B. P. o stwierdzenie nieważności czynności prawnej objętej aktem notarialnym z dnia 17 lipca 1974 r., Rep. A. nr 2317/74.
Podjęte czynności wskazują, zdaniem Ministra, na prawidłowość działania organu, który nie pozostaje w bezczynności. Zawieszenie postępowania na mocy postanowienia z dnia 23 marca 2012 r., stosownie do art. 103 K.p.a., wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie. Tym samym Sąd nieprawidłowo rozpatrzył zebrany materiał dowodowy oraz całość okoliczności sprawy, czym naruszył art. 133 § 1 P.p.s.a. Na brak podstaw do zobowiązania Ministra do rozpoznania wniosku R. o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazują załączone do skargi kasacyjnej poświadczone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów. Dlatego organ wnioskował o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z tych dokumentów w trybie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Dowody te wykażą, w ocenie organu, że Sąd naruszył art. 149 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono by wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2012 r., poz. 270), powołanej dalej jako P.p.s.a., a przedstawione w skardze kasacyjnej wniesionej przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zarzuty nie są usprawiedliwione.
Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi.
Jakkolwiek w skardze kasacyjnej nie wskazano, że zarzut dotyczy tej jednostki redakcyjnej art. 133 P.p.s.a., który to artykuł składa się z trzech paragrafów. Powołano bowiem jedynie "art. 133 P.p.s.a.", jednak treść uzasadnienia skargi kasacyjnej potwierdza, że zarzut dotyczył art. 133 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę R. na bezczynności Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (wcześniej Ministra Infrastruktury) o rozpatrzenie wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 28 września 2000 r. nie uchybił powyższej regulacji. Podnieść bowiem przede wszystkim trzeba, że Sąd orzeka w oparciu o materiał sprawy, jakim dysponuje w dacie wyrokowania. Oczywistym jest, że podstawową dokumentację dowodową stanowią akta sprawy przekazane przez organ w trybie art. 54 § 2 P.p.s.a. Sąd uwzględnił dokumentację stanowiącą zawartość akt administracyjnych przekazanych przez Ministra. Wziął również pod rozwagę treść dokumentów przekazanych w toku postępowania przez Ministra i składanych przez skarżącą do akt sprawy sądowej.
Jednakże w dacie wydania wyroku Sąd pierwszej instancji nie dysponował pełnymi aktami postępowania prowadzonego przez organ w czasie rozpoznawania przez Sąd skargi na bezczynność, gdyż Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie informował Sądu o podejmowanych w sprawie działaniach i nie przekazywał do Sądu stosownej dokumentacji, stanowiącej uzupełnienie materiałów przekazanych wraz z odpowiedzią na skargę.
Powyższe spostrzeżenie potwierdza analiza dokumentacji aktowej sprawy, jaką dysponował Sąd pierwszej instancji oraz treść dokumentów, z których dowód – na wniosek skarżącego kasacyjnie organu – przeprowadził na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny.
Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie było w dacie wyrokowania znane postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 9 sierpnia 2011 r. znak BOlo/782-WP-1 18/10, pismo pełnomocnika T. K. w postępowaniu administracyjnym – K. M. z dnia 6 września 2011 r., postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2011 r., znak BOlo/782-J-728/11 i postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 marca 2012 r. znak BOI-1e-782-WP-728/11. Podkreślić przy tym trzeba, że postanowienie z dnia 23 marca 2012 r. wydane zostało już po wydaniu zaskarżonego wyroku, z oczywistych więc względów nie mogło być przez Sąd uwzględnione.
Mając na uwadze treść pełnej dokumentacji aktowej sprawy, uzupełnionej w postępowaniu kasacyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok nie narusza także art. 149 § 1 w zw. z art. 35 K.p.a. poprzez uznanie, że organ pozostaje w bezczynności w związku z brakiem podjęcia czynności mających na celu rozstrzygnięcie sprawy. Zmiany natomiast wymaga uzasadnienie zaskarżonego wyroku wynikające z rozważenia całokształtu okoliczności sprawy, czego Sąd ten wobec braku dokumentów nie mógł uczynić.
Rozważając pominięte kwestie podnieść trzeba, że w dacie wystąpienia przez R. i T K ze skargą na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010 r. (30 marca 2011 r.) pozostawały nierozpatrzone wnioski z dnia 22 grudnia 2010 r. i z dnia 17 marca 2011 r. o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem z dnia 24 marca 2010 r., utrzymanym w mocy w dniu 18 sierpnia 2010 r. Dopiero po wpłynięciu skargi, postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. Minister Infrastruktury odmówił podjęcia postępowania, o czym powiadomił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w odpowiedzi na skargę z dnia 12 kwietnia 2010 r., wnosząc o umorzenie postępowania lub oddalenie skargi.
Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dacie wyrokowania. Wobec nieprzedstawienia Sądowi pierwszej instancji pełnej dokumentacji sprawy Sąd ten uznał, że do dnia wyrokowania (17 luty 2012 r.) nie zostało rozpatrzone pismo skarżącej z dnia 2 lipca 2011 r., które wpłynęło do Ministerstwa Infrastruktury w dniu 5 lipca 2011 r., stanowiące wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Tymczasem we wskazanej dacie wydane już było postanowienie z dnia 9 sierpnia 2011 r., którym na wniosek R. i T. K.podjęto postępowanie.
Następnie pismem z dnia 6 września 2011 r. T. K. reprezentowany przez K. M. wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie, w dniu 27 września 2011 r. Minister Infrastruktury odmówił zawieszenia postępowania. Pismem z dnia 12 października 2011 r. T. K. reprezentowany przez K. M. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tym postanowieniem. Wniosek ten został rozpatrzony dopiero w dniu 23 marca 2012 r. kiedy to Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowił uchylić postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2011 r. i zawiesił postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010 r.
Przedstawiony stan faktyczny sprawy w sposób oczywisty potwierdza, że w dniu 17 lutego 2012 r. organ pozostawał w stwierdzonej przez Sąd pierwszej instancji bezczynności, jednakże nie z podanej w zaskarżonym wyroku przyczyny, a wobec tego, że nie rozpatrzył wniosku z dnia 12 października 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 27 września 2011 r. o odmowie zawieszenia postępowania i w konsekwencji nie rozpatrzył również wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010 r.
Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.