Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 27 października 2023 r., sygn. akt I OSK 1181/20

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 6 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Po 507/19 oddalił skargę J.G. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z 30 kwietnia 2019 r. nr SKO-PRD-4110/110/2018, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Konińskiego z 19 listopada 2018 r. o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Sądowi I instancji zarzucono:

1. 1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez błędne nieuchylenie zaskarżonej decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mimo, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że Starosta bezpodstawnie zatrzymał prawo jazdy skarżącemu,
3. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyczerpującego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ustalenia istotnych okoliczności sprawy,
4. - art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia z uwagi na błędnie poczynione ustalenia stanu faktycznego sprawy.
5. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego:
6. - art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151 ze zm; dalej: u.k.p.) poprzez jego błędne zastosowanie, albowiem materiał dowodowy sprawy przemawiał za poddaniem skarżącego badaniom psychologicznym przeprowadzonym przez uprawnionego psychologa z dziedziny transportu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że obowiązki wynikające z przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. nie zostały w postępowaniu zrealizowane i podniesiono, że po zakończeniu leczenia odwykowego, lekarz medycyny pracy w dniu 2 maja 2019 r. orzekł, iż wobec skarżącego nie istnieją żadne przeciwwskazania do wykonywania dotychczasowej pracy. Pominięcie okoliczności związanych z leczeniem oraz ww. orzeczeniem przez organ skutkowało bezrefleksyjnym zastosowaniem przepisu art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a), zamiast art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p.

W ocenie skarżącego kasacyjnie starosta powinien w pierwszej kolejności zobowiązać skarżącego do poddania się badaniom przez biegłego psychologa z dziedziny transportu i przedstawienia w wymaganym terminie stosowanego orzeczenia. Zgodnie bowiem z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p., starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku, gdy osoba posiadające prawo jazdy kategorii B nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1 u.k.p.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.

Jak ustalono w toku dotychczasowego postępowania, skarżący został skierowany na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2017 r. poz. 978 ze zm.; dalej u.k.p.) na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A,B,B+E,T,C,C+E prawa jazdy. Wydane w tym zakresie decyzje są prawomocne, a to ze względu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1916/19. W terminach wynikających z art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 u.k.p., mimo wystosowanego przypomnienia, skarżący nie poddał się badaniom i nie przedstawił organowi orzeczenia lekarskiego.

W tym stanie rzeczy starosta wszczął postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, a następnie decyzją z 19 listopada 2018 r. nr WK.5430.2.918.2018, na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.k.p. orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii A,B,B+E,T,C,C+E nr [..] wydanego w dniu 9 kwietnia 2015 r. przez starostę na druku Q0269574. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie z 30 kwietnia 2019r.

Przeciwko tym ustaleniom faktycznym w skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnych dowodów i ustaleń tych w konsekwencji nie podważono. Zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenia, że po zakończonym leczeniu odwykowym lekarz medycyny pracy nie stwierdził przeciwwskazań do wykonywania dotychczasowej pracy nie obala ustaleń, że skarżący nie przedstawił orzeczenia lekarskiego wymaganego przepisami prawa, zgodnie z obowiązującym ówcześnie rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 17 lipca 2014 r. w sprawie badan lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U z 2017 r., poz. 250 ze zm.). Nie są zatem uzasadnione zarzuty naruszenia art. 7, 8 i 77 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, skoro nie wskazano konkretnie, jaki dowód istotny dla sprawy został pominięty. Fakt odbycia leczenia odwykowego czy uzyskania bliżej nie sprecyzowanego orzeczenia lekarskiego nie są okolicznościami, których uwzględnienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, uzasadnia uwzględnienie skargi.

W sprawie brak było do zastosowania przez Sąd I instancji tego przepisu i nie został on naruszony. Zatrzymanie prawa jazdy nie było bezpodstawne, skoro skarżący nie przedstawił organowi odpowiedniego orzeczenia lekarskiego dotyczącego braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Pozbawiony podstaw jest również zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. W sprawie niniejszej skarżący został skierowany prawomocną decyzją nie na badania psychologiczne, ale na badania lekarskie. W takim przypadku, skoro badaniom tym się nie poddał, zastosowanie prawidłowo znalazł art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.k.p.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie potwierdziły, aby Sąd I instancji miał podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji, nie znajduje zatem również potwierdzenia zarzut niewłaściwego zastosowania art. 151 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.