Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę B.G. na czynność Starosty Leżajskiego w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżący uchybił wymogom poprzedzającym wniesienie skargi, bowiem wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem czternastodniowego terminu, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". W przedmiotowej sprawie doręczenie odpowiedzi Starosty na wniosek z dnia 18 października 2011 r. o zwrot opłaty za kartę pojazdu nastąpiło w dniu 25 października 2011 r., zatem termin na wniesienie żądania usunięcia naruszenia prawa upływał z dniem 8 listopada 2011 r. Skarżący z żądaniem takim wystąpił dopiero w dniu 28 grudnia 2011 r., zatem znacznie po upływie terminu.
Ponadto Sąd podkreślił, iż strona wniosła skargę po upływie terminu, o jakim mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a, który stanowi, iż skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie doręczenia pisma stanowiącego odpowiedź Starosty na wezwanie nastąpiło w dniu 5 stycznia 2012 r., zaś skarga wniesiona została w dniu 9 lutego 2012 r., zatem z uchybieniem terminu upływającego w dniu 6 lutego 2012 r. Ponadto skarga wniesiona została bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który przekazał ją właściwemu organowi w dniu 13 lutego 2012 r. W ocenie Sądu skarga złożona w przedmiotowej sprawie podlegała odrzuceniu zarówno z powodu jej niedopuszczalności z uwagi na naruszenie trybu odwołania oraz z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł B.G., reprezentowany przez adwokata, zarzucając Sądowi naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 9, i 63 § 2 K.p.a., czego skutkiem było niedostrzeżenie, że rzeczywisty charakter pism wnoszonych przez skarżącego był inny, niż wynikało to z ich nazwy, co wynikało z całkowitego braku pouczenia przez organ o przysługujących stronie uprawnieniach i środkach zaskarżenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż w aktach sprawy brak jest pisma, które miałoby wpłynąć do organu w dniu 18 października 2011 r., a organ w istocie nigdy nie odpowiedział jednoznacznie na wezwanie do zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu. Zdaniem pełnomocnika strony odpowiedź taka udzielona została dopiero w piśmie, stanowiącym reakcję na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które doręczono w dniu 5 stycznia 2012 r., zatem nie może być mowy o uchybieniu terminu z art. 52 § 3 P.p.s.a. Działający w sprawie adwokat podniósł, że dopiero od dnia 5 stycznia 2012 r. liczyć można czternastodniowy termin o jakim mowa w powyższym przepisie i dlatego skarżący w dniu 19 stycznia 2012 r. wystąpił z żądaniem usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 1 lutego 2012 r. Starosta ponownie negatywnie rozpoznał żądanie skarżącego, w związku z czym w dniu 10 lutego 2012 r. wniesiona została skarga. Złożenie jej bezpośrednio do Sądu nie miało wpływu na zachowanie przez stronę terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnej oceny stanu faktycznego. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego w aktach sprawy, na karcie nr 16, znajduje się pismo z dnia 17 października 2011 r., na którym widnieje prezentata kancelarii ogólnej Starostwa Powiatowego w Leżajsku z datą dzienną 18 października 2011 r., którym to pismem skarżący domaga się zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu marki [...]. Nieuzasadnionym jest także twierdzenie, jakoby Starosta nie odpowiedział na to wezwanie, bowiem na następnej karcie znajduje się pismo z dnia 20 października 2011 r., którym organ odmawia zwrotu żądanej nadpłaty. Pismo to doręczone zostało w dniu 25 października 2011 r., a jego odbiór kwitowała córka skarżącego.
Z kolei na karcie 26 znajduje się wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, datowane na dzień 28 grudnia 2012 r., z którego treści jasno i bez wątpienia wynika, iż skarżący – powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 – domaga się zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu. Zestawienie powyższych dat w sposób oczywisty wskazuje na uchybienie terminu o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Czternastodniowy termin do wniesienia żądania usunięcia naruszenia prawa upływał bowiem w dniu 8 listopada 2011 r.
Pismem z dnia 2 stycznia 2012 r. organ ponownie odmawia zwrotu żądanej nadpłaty, a pismo to doręczone zostało osobiście stronie w dniu 5 stycznia 2012 r. Od tej daty, wbrew temu co twierdzi pełnomocnik skarżącego, rozpoczął swój bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, który upływał w dniu 6 lutego 2012 r. (ostatni dzień terminu, czyli 4 lutego 2012 r. przypadał bowiem w sobotę). Pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. skarżący zażądał bowiem jedynie wydania w przedmiotowej sprawie decyzji, na które to żądanie Starosta odpowiedział pismem z dnia 1 lutego 2012 r., w którym poinformował stronę, iż odmowa zwrotu nadpłaty jest czynnością materialno – techniczną i nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji. Dlatego też za prawidłowe uznać trzeba stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż skarga wniesiona w niniejszej sprawie była spóźniona.
Skarżący wniósł ją bowiem w dniu 9 lutego 2012 r. bezpośrednio do Sądu, wbrew dyspozycji art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a. Skarga wniesiona w tym dniu była już spóźniona, a uchybienie to dodatkowo zwiększało się, jeśli wziąć pod uwagę fakt, że za datę złożenia skargi przyjąć trzeba dzień, w którym została ona przekazana organowi. W przedmiotowej sprawie był to 13 lutego 2012 r.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie za wydane zgodnie z prawem i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.