Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 maja 2005 r. II SA/Łd 1099/04 oddalił skargę A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia [...] z dnia [...] [...], którą – na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 2 i art. 147 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) - przyznano skarżącej, od września do października 2004 r., zasiłek okresowy w wysokości 53 zł miesięcznie.
Nie podzielając zarzutów skarżącej, że jest osobą samotnie gospodarującą, a do dochodu nie wlicza się zasiłku rodzinnego oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania dzieci, sąd stwierdził, że – w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej – zamieszkując wraz z dziećmi stanowi rodzinę, natomiast – w świetle art. 8 ust. 3 tej ustawy – dochodem rodziny jest zarówno zasiłek rodzinny, jak też związane z zasiłkiem dodatki.
Sąd stwierdził ponadto, że – jak to wyjaśniono w decyzji odwoławczej – przyczyną ustalenia wysokości zasiłku okresowego na minimalnym poziomie były ograniczone możliwości finansowe pomocy społecznej.
Wnosząca skargę kasacyjną A. B., reprezentowana przez adwokata z urzędu, jako jej podstawę przytoczyła mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "poprzez oddalenie skargi na decyzję pomimo, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, mianowicie art. 7 kpa – poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i okoliczności uzasadniających przyznanie skarżącej zasiłku okresowego w minimalnej wysokości".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że nawet przy ograniczonych środkach pomocy społecznej praktyka przyznawania wszystkim ubiegającym się zasiłków okresowych w minimalnej wysokości jest niewłaściwa, gdyż należy uwzględniać wyjątkowe przypadki, i skarżąca powinna otrzymać wyższe świadczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy, gdyż przedstawiony w niej zarzut jest niepełny i pozbawiony uzasadnienia prawnego.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa.
W skardze kasacyjnej podano tylko, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 kpa, nawet nie podnosząc, aby naruszenie miało rażący charakter w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa, nie wskazano zatem przyczyny nieważności, którą byłby obowiązany uwzględnić sąd pierwszej instancji.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.