Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2008r., sygn. akt II SA/Wa 616/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Od powyższego wyroku P. M. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że badana przez Sąd I instancji decyzja jest sprzeczna z decyzją wydaną w sprawie brata skarżącego w tym samym stanie faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Artykuł 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. Po pierwsze, stosownie do art. 46 i 47 wymienionej wyżej ustawy skarga kasacyjna winna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie, powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uczylenia lub zmiany. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd, skarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego, wskazując, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, zdaniem skarżącego, wykładnia prawidłowa bądź właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W badanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, bądź przepisu postępowania, któremu by uchybił Sąd I instancji. Z tych przyczyn uznać należy, że skarga kasacyjna nie wskazuje żadnej z ustawowych, a wymienionych właśnie w art. 174, podstaw kasacyjnych. Niewskazanie podstaw skargi kasacyjnej uniemożliwia ustalenie granic zaskarżenia, co jest istotne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej wskazanych w art. 174 p.p.s.a. stanowi samodzielną przesłankę do jej odrzucenia.
Z powyższych względów, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 p.p.s.a., skargę kasacyjną należało odrzucić.