Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lipca 2005 r. odrzucił skargę K. K. na czynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] i [...] w przedmiocie wypłaty uposażenia i równoważnika za umundurowanie. Sąd uznał, że odmowa wypłaty zaległego uposażenia oraz równoważnika za mundur nie należy do kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.). Sąd wskazał, że na organie administracji ciążył obowiązek wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniesionego podania przez sprecyzowanie czy domaga się on jedynie wypłaty należności, czy tez rozstrzygnięcia w formie stosownego aktu czy przysługują mu określone uprawnienia – rozstrzygniecie takie po wyczerpaniu środków odwoławczych mogłoby być zaskarżone do sądu administracyjnego.
W skardze kasacyjnej K. K. zaskarżył postanowienie Sądu w całości zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy – to jest art. 3 § 2 pkt 4 i art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, że zaskarżone czynności Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że dochodzenie roszczenia pieniężnego ze stosunku służbowego jest dochodzeniem roszczenia administracyjnoprawnego, które należy do właściwości organu administracji. Przepisy ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej nie przewidują wydania decyzji w sprawie wypłaty uposażenia i równoważnika za umundurowanie, a jest to czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o oddalenie tej skargi. Podniesiono, że skarżący w swych pismach domagał się wypłaty zaległego wynagrodzenia i równoważnika, argumentując, że w wyroku z 26 sierpnia 2004 r., II SA/Wa 1083/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie "rzekomo" stwierdził, że decyzja o zwolnieniu go ze służby nie weszła do obrotu prawnego. Skarżący nie żalił się na przekazanie jego podania przez Ministra Sprawiedliwości do Generalnego Dyrektora Służby Więziennej, który to organ jest właściwy do czynności technicznej wypłaty wskazanych – uposażenia i równoważnika. Gdyby skarżącemu chodziło o ustalenie jego uprawnień do tych świadczeń powinien żalić się na to przekazanie, bowiem ustalenie owych uprawnień należy do właściwości Ministra Sprawiedliwości na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej. Podniesiono też, że ustalenie uprawnień funkcjonariusza do uposażenia lub innego świadczenia pieniężnego następuje w drodze aktu podlegającego kontroli sądu administracyjnego, ale sama wyplata lub jej odmowa taką czynnością nie jest.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. powoływane dalej jako: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie odpowiada wymogom skargi kasacyjnej stawianym przez przepisy p.p.s.a. Jednak podniesione w niej zarzuty nie posiadają usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a wymaga, aby zaskarżane na jego podstawie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczyły uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Konieczne jest więc odniesienie takiego aktu lub czynności do konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego, który określa owe uprawnienia lub obowiązki (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2004 r., OSK 247/04, ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 30). Ani w skardze do Sądu I instancji, ani w skardze kasacyjnej takiego przepisu prawa materialnego nie wskazano. Przepis art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r. nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) stanowi, że przełożonym właściwym w sprawach osobowych funkcjonariusza, którym jest Zastępca Dyrektora Służby Więziennej, jest Minister Sprawiedliwości.
Jednocześnie z ust. 2 tego artykułu wynika, że do spraw osobowych zaliczane są m.in. sprawy ustalenia uposażenia oraz inne konieczne czynności związane m.in. z realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariusza. Przepisu zaś ust. 4 tego samego artykułu stanowi, że sprawy osobowe załatwiane są w drodze decyzji, od której służy odwołanie na zasadach i w terminach określonych w przepisach k.p.a. Oznacza to, że czynność wypłaty wynagrodzenia i ekwiwalentu mundurowego jest czynnością służącą wykonaniu decyzji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Jako czynność pochodna – będąca konsekwencją decyzji administracyjnej, która po wyczerpaniu trybu odwoławczego może być przedmiotem skargi do sądu, nie może być jednocześnie traktowana jako czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. "dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", tym bardziej, że nie wskazano, z jakich przepisów owe uprawnienia miałyby wynikać. Prowadzi to do wniosku, iż nie można na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. skarżyć do sądu administracyjnego czynności wynikających z decyzji administracyjnych.
Na marginesie można zauważyć, że powoływanie się przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej na niewniesienie przez skarżącego zażalenia na przekazanie podania temu Dyrektorowi jest o tyle nietrafne, że pismu przekazującemu to podanie, wbrew przepisowi art. 65 § 1 k.p.a., nie nadano formy postanowienia i nie zawarto w nim pouczenia o możliwości złożenia na nie zażalenia. Stosownie zaś do art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w tej materii nie może szkodzić stronie.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a orzeczono jak w postanowieniu.