Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 845/11 oddalił skargę W. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej.
W uzasadnieniu wyroku podano następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 w związku z art. 155 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku W. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad udzielił zezwolenia na przebudowę dwóch dotychczas istniejących zjazdów z drogi krajowej nr 46 (wjazd i wyjazd) do działki nr 1036/3 wraz z wykonaniem dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej nr 46 w prawo na tę działkę.
W. K. pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. wniósł o zmianę ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] polegającą na udzieleniu zezwolenia nie tylko na wykonanie dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej nr 46 w prawo, ale też dla pojazdów skręcających z tej drogi w lewo.
Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], odmówił zmiany własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. Następnie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku W. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia[...] marca 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2126/08 oddalił skargę W. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2008 r. Badana przez sąd decyzja pierwotna z dnia [...] lipca 2005 r. zezwalająca na przebudowę dwóch dotychczas istniejących zjazdów z drogi krajowej nr 46 (wjazd i wyjazd) do działki nr 1036/3) w miejscowości Niemodlin wraz z wykonaniem dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z ww. drogi w prawo na tę działkę wygasła. Wobec tego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał decyzję z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] o identycznej treści jak decyzja z dnia [...] lipca 2005 r.
Pismem z dnia 23 września 2010 r. W. K. wniósł o zmianę ostatecznej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] wskazując, że zmiana tej decyzji miałaby polegać na wydaniu zezwolenia na wykonanie dodatkowego pasa ruchu i zjazdu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej nr 46 w lewo do działki nr 1036/3.
Zastępca Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu, działający z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] na podstawie art. 155 w związku z art. 154 § 2, po rozpatrzeniu wniosku [...], odmówił zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...].
W. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. podniósł, że przesłanką negatywną stosowania art. 155 k.p.a. jest zakaz wzruszania ostatecznej decyzji zawarty w przepisach odrębnych. Zdaniem organu. w niniejszej sprawie takim przepisem szczególnym, sprzeciwiającym się zmianie ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. jest przepis § 113 ust. 3 w związku z § 123 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Z przepisów tych wynika, że połączenie stacji paliw z jednojezdniową drogą o miarodajnym natężeniu ruchu większym niż 800 P/h powinno być wykonane tylko dla jednego kierunku ruchu. Organ wskazał, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się stacja paliw, a miarodajne natężenie ruchu na badanym odcinku jednojezdniowej drogi krajowej nr 46 wynosi więcej niż 800 pojazdów/godzinę, bo aż 1233 pojazdów/godzinę, zaznaczając, że wartość ta została obliczona po ustaleniu wysokości średniego dobowego ruchu na tym odcinku drogi (14510 pojazdów/dobę według Generalnego Pomiaru Ruchu dokonanego w roku 2005).
Jednocześnie organ wyjaśnił, iż oficjalne dane z Generalnego Pomiaru Ruchu dokonanego w roku 2010 będą dostępne w roku 2011, dlatego za wiążące należało uznać dane z roku 2005. Niemniej jednak z nieoficjalnych danych z roku 2010 wynika, że miarodajne natężenie ruchu na badanym odcinku drogi krajowej nr 46 nadal wynosi więcej niż 800 pojazdów/godzinę, tj. ok. 1020 pojazdów/godzinę.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego we wniosku, że na spornym odcinku drogi wydawane są zezwolenia na wykonanie "lewoskrętu" dla różnych innych podmiotów sytuujących swą działalność przy drodze krajowej nr 46 organ stwierdził, iż rygorystyczne rozwiązanie zawarte w ww. przepisach dotyczy tylko zjazdów do stacji paliw i obiektów obsługi ruchu, a nie innych obiektów, w których jest prowadzona działalność gospodarcza. Wyodrębnienie tej grupy obiektów wynika ze szczególnie wysokiego zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie te obiekty stwarzają w związku z generowaniem przez nie dużego natężenia ruchu drogowego.
Natomiast stacja paliw PKN ORLEN, na którą powołuje się strona, posiada bezpośrednie połączenie z drogą krajową wyłącznie w formie wyjazdu z ww. drogi dla pojazdów skręcających w prawo na działkę za pomocą dodatkowego pasa ruchu. Wjazd natomiast odbywa się na drogę powiatową. Nie jest zatem uprawnione twierdzenie strony, jakoby stacja PKN ORLEN była obsługiwana z obydwu kierunków drogi krajowej nr 46.
Dalej organ zauważył, że w sprawie dotyczącej tej samej działki, w tym samym stanie faktycznym wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2126/08 oddalił skargę strony niniejszego postępowania na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] odmawiającą zmiany własnej decyzji z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] (obecnie nie funkcjonującej w obrocie prawnym). W wyroku tym sąd podzielił stanowisko organu, że nie jest możliwa zmiana decyzji polegająca na wyrażeniu zgody na wykonanie lewoskrętu z drogi krajowej do działki, na której znajduje się stacja paliw przy natężeniu miarodajnym wyższym niż 800 pojazdów/godzinę, z uwagi na zakaz zawarty w § 113 ust. 3 w związku z § 123 ust. 2 powołanego rozporządzenia, który przepis stanowi lex specialis, o którym mowa w art. 155 k.p.a.
Na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. K., zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 123 ust. 2 w związku z § 113 ust. 3 oraz § 3 pkt 12 i pkt 13 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 155 k.p.a. oraz art. 7, 77 i 80 k.p.a.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.").
W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. jest możliwe tylko wówczas, gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie (uchyleniu) takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy w konkretnej rozpatrywanej sprawie istnieją wymienione wyżej przesłanki przemawiające za wzruszeniem decyzji ostatecznej, należy do organu administracji państwowej, którego decyzja ma charakter uznaniowy. Kontrola legalności decyzji odmawiającej zmiany decyzji ostatecznej dokonywana przez sąd jest ograniczona do badania czy ocena i przyjęte rozstrzygnięcie wynikają z racjonalnych i logicznych przesłanek oraz czy uzasadnienie takiej decyzji dotyczy wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i nie narusza zasady zawartej w art. 7 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji wszystkie te aspekty zostały właściwie rozważone przez organ i znalazły swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
Zasadnie w ocenie Sądu I instancji organ stwierdził, że zmianie ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. stoją na przeszkodzie (sprzeciwiają się) przepisy odrębne, tj. § 113 ust. 3 w związku z § 123 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), jak również niewątpliwy prymat ważnego interesu społecznego determinowany względami bezpieczeństwa ruchu na omawianym odcinku drogi krajowej nr 46 nad interesem indywidualnym strony.
Droga krajowa nr 46 na całym przebiegu zakwalifikowana została do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP). Zgodnie z treścią § 113 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. "Na drodze klasy GP i drogach niższych klas o dwóch jezdniach oraz na jednojezdniowej drodze o miarodajnym natężeniu ruchu większym niż 800 P/h, połączenie obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu z drogą powinno być wykonane oddzielnie dla każdego kierunku ruchu". Z kolei przepis § 123 ust. 2 rozporządzenia stanowi, iż zjazd do stacji paliw powinien spełniać warunki określone w § 113 ust.
- 3. Oznacza to, że połączenie stacji paliw z jednojezdniową drogą o miarodajnym natężeniu większym niż 800 P/h powinno być wykonane tylko dla jednego kierunku ruchu.
Sąd I instancji wskazał, że przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący, zatem organ administracji nie mógł wydać decyzji sprzecznej z tymi przepisami oraz nie mógł również, poprzez wydanie decyzji w trybie art. 155 k.p.a., dopuścić do powstania sytuacji sprzecznej z tym normatywem.
Sąd odwołał się do danych dotyczących obciążenia ruchem podanych przez organ i stwierdził, że na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr 4 jest ono bez wątpienia większe niż 800 P/h. Potwierdzeniem tego są dane z Generalnego Pomiaru Ruchu dokonanego w 2010 r., które organ złożył do akt sprawy sądowej (14218 pojazdów/dobę). Oznacza to, w ocenie Sądu I instancji, że połączenie stacji paliw znajdującej się na działce nr 1036/3 w m. Niemodlin powinno być wykonane tylko dla jednego kierunku ruchu (tak jak obecnie), co wyklucza możliwość zaakceptowania rozwiązania zaproponowanego przez skarżącego, czyli zmianę decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. w trybie art. 155 k.p.a. Takiej zmianie decyzji sprzeciwiają się przepisy szczególne, tj. § 113 ust. 3 i § 123 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że w § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określono warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów. W odniesieniu do drogi klasy GP ustalono, że powinna mieć ona powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy – nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości.
Zdaniem Sądu I instancji przy takim brzmieniu powołanego przepisu twierdzenie skarżącego, że dopuszczenie skrętu na teren stacji z drugiego, przeciwnego kierunku ruchu sprzyjać będzie zarówno bezpieczeństwu na drogach, jak i zagwarantuje spełnienie interesów społeczności lokalnej, nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. K. reprezentowany przez adwokata. W skardze tej zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
- a) art.7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia oraz wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w zakresie miarodajnego natężenia ruchu na drodze krajowej nr 46 w dacie wydania kwestionowanej decyzji,
- b) art. 155 k.p.a. poprzez wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że zmianie decyzji sprzeciwiają się przepisy odrębne, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie;
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść orzeczenia mianowicie:
- a) § 123 ust. 2 w związku z § 113 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez ich błędne zastosowanie,
- b) § 123 ust. 2 w związku z § 113 ust. 4 lub ustęp 5 ww. rozporządzenia, poprzez wadliwą wykładnię i niezastosowanie,
- c) § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,
- e) § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie,
- f) § 3 pkt 12 ww. rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,
- g) art. 22 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż ograniczenie wolności działalności gospodarczej skarżącego poprzez uniemożliwienie mu skomunikowania działki dodatkowym zjazdem z drogi GP nr 46 nie jest uzasadnione ważnym interesem publicznym,
- h) art. 21 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż nie doszło do ograniczenia prawa do korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącego bez uzasadnienia tego koniecznością dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób lub, co najmniej, z naruszeniem zasady proporcjonalności ważenia takich interesów,
- i) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż nie zachodzi naruszenie zasady równego traktowania obywateli wobec prawa i zakazu dyskryminacji w życiu gospodarczym, zważywszy, iż w sąsiedztwie przedmiotowej działki skarżącego, w obrębie co najmniej kilku kilometrów zarówno w jedną, jak i drugą stronę, na całej długości drogi krajowej nr 46 zjazdy usytuowane są w obie strony, a ponadto iż usytuowana naprzeciwko działki skarżącego konkurencyjna stacja benzynowa posiada dojazdy z obu kierunków.
Zaskarżając wyrok w całości wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto poszczególne zarzuty, stwierdzono, że skarżący nie może podzielić przyjętych w wyroku ustaleń faktycznych ani zawartych tam wywodów prawnych. Podkreślono, że nie było możliwe w zaskarżonej decyzji powołanie się przez organ na § 113 ust. 3 rozporządzenia, albowiem zastosowanie w sprawie powinien znaleźć § 113 ust. 4 tego rozporządzenia. Stanowisko to poprzedzone zostało wykładnią powołanych przepisów. Skarżący stwierdził, że Sąd błędnie zastosował przepis § 113 ust. 3, dokonując przy tym błędnej wykładni § 113 ust. 4, co doprowadziło do jego niezastosowania.
Ponadto podniesiono, iż zmianie decyzji nie sprzeciwia się treść § 9 rozporządzenia, zarzucając jednocześnie, że zarówno organy, jak i Sąd nie dostrzegły w sprawie różnicy w znaczeniu pojęć "zjazd" i "wjazd".
Zauważono, że dane dotyczące natężenia ruchu, stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji i wyroku WSA są nieaktualne, gdyż w listopadzie 2011 r. opublikowano dane dotyczące aktualnego natężenia ruchu w 2010 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem zaskarżony wyrok, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny, który zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązany jest z urzędu rozważyć przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, w sprawie niniejszej nie stwierdził wystąpienia tego rodzaju okoliczności. Wobec tego sprawa podlegała rozpoznaniu w ramach zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.
W pierwszej kolejności należało ustosunkować się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrócić przy tym uwagę trzeba, że zarzuty procesowe, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odnosić się powinny do uchybienia przez Sąd I instancji przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która to ustawa reguluje postępowanie sądowoadministracyjne. Dlatego zarzuty dotyczące uchybień proceduralnych organów należało przedstawić w powiązaniu z zarzucanymi uchybieniami procesowymi Sądu I instancji. Jednakże, mimo, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono odpowiednich zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd przepisów powołanej ustawy w świetle uchwały pełnego składu Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, wskazana wadliwość nie stanowiła przeszkody w rozpoznaniu zarzutów dotyczących naruszenia przez organ przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Podstawowy zarzut w omawianym względzie, dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia oraz wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w zakresie miarodajnego natężenia ruchu na drodze krajowej w dacie wydania kwestionowanej decyzji nie mógł być skuteczny. Niezależnie od tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przeprowadził w sprawie w trybie przewidzianym w art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. uzupełniające postępowanie dowodowe, w ramach którego uzyskał dokumenty zawierające dane co do miarodajnego natężenia ruchu na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr 4 uzyskane w ramach Generalnego Pomiaru Ruchu dokonanego w 2010 r., co pominięto w skardze kasacyjnej, to przede wszystkim okoliczności te nie mogły mieć w sprawie istotnego znaczenia z uwagi na przedmiot sprawy określony wnioskiem W. K. z dnia 23 września 2010 r.
Kolejny zarzut skargi kasacyjnej podniesiony w oparciu o podstawę zaskarżenia określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczył naruszenia art. 155 k.p.a. Przepis ten w dacie wydania zaskarżonej decyzji brzmiał: "Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio". Dla porządku zauważyć w tym miejscu trzeba, że zarzut dotyczący naruszenia art. 155 k.p.a. należało w postępowaniu kasacyjnym zgłosić w ramach zarzutów, o których mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Taki bowiem charakter przypisuje się w postępowaniu kasacyjnym zawartej w nim normie.
Zarówno zarzut naruszenia art. 155 k.p.a., jak i pozostałych przepisów materialnoprawnych powołanych w skardze kasacyjnej jakkolwiek nie można odmówić słuszności wywodów prawnych w niej zawartych dotyczących wykładni tych przepisów, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Oddalenie skargi kasacyjnej na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2010 r., którą odmówiono zmiany na podstawie art. 155 w związku z art. 154 § 2 k.p.a. ostatecznej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2008 r., mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zezwolił W. K. reprezentującemu P.H.U. "Ja" W. K., J. K. s.c. na przebudowę istniejących zjazdów publicznych z drogi krajowej nr 46 na działkę 1036/3 położoną w miejscowości Niemodlin wraz z wykonaniem dodatkowego pasa dla pojazdów skręcających w prawo z drogi krajowej nr 46 na wymienioną działkę, zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, celem dojazdu do istniejącej stacji paliw. Decyzja ta stała się ostateczna.
Pismem z dnia 23 września 2010 r. W. K. wystąpił o zmianę powyższej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. poprzez wydanie zezwolenia na wykonanie dodatkowego pasa ruchu i zjazdu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej nr 46 w lewo na działkę nr 1036/3. Odmowa uwzględnienia tego wniosku, ze wskazaniem, że zmianie ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. stoją na przeszkodzie przepisy szczególne, o których mowa w art. 155 k.p.a. w postaci § 113 ust. 3 w związku z § 123 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie została zaakceptowana przez Sąd I instancji.
Sąd podzielił też stanowisko, że niewątpliwy prymat ważnego interesu społecznego, determinowany względami bezpieczeństwa ruchu na omawianym odcinku drogi krajowej nr 46 nad interesem indywidualnym strony sprzeciwia się uwzględnieniu wniosku, odwołując się w tym względzie do § 9 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia.
Zaznaczyć trzeba, że zarówno stanowisko Sądu I instancji, jak i stanowisko wyrażone w wydanych w sprawie decyzjach, powielały w istocie stanowisko wyrażone w decyzjach Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2008 r. i z dnia [...] lipca 2008 r. oraz w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2126/08 oddalającym skargę W. K. W sprawie tej, tak jak i w sprawie niniejszej, odmówiono analogicznej zmiany obowiązującej wówczas decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad udzielającej zezwolenia na przebudowę dwóch dotychczas istniejących zjazdów z drogi krajowej nr 46 (wjazd i wyjazd) do działki nr 1036/3 wraz z wykonaniem dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej nr 46 w prawo na tę działkę.
Wskazany wyrok, chociaż prawomocny, nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej, gdyż wydany został w innej sprawie, żądanie zmiany w trybie art. 155 k.p.a. dotyczyło innej, nieobowiązującej już decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie niniejszej nie jest uprawniony do oceny zawartego w nim rozstrzygnięcia.
Oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniesionej w niniejszej sprawie skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2011 r. należało uznać za zasadne, chociaż z innych przyczyn niż to podano w zaskarżonym wyroku.
W obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2008 r. wydana na wniosek skarżącego, zezwalająca na przebudowę istniejących zjazdów publicznych z drogi krajowej nr 46 (wjazd i wyjazd) do działki nr 1036/3 położonej w miejscowości Niemodlin wraz z wykonaniem dodatkowego pasa dla pojazdów skręcających w prawo z ww. drogi na tę działkę zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym.
Zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) użyte w tej ustawie określenie "zjazd" oznacza połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższą definicją ustawową koresponduje definicja "zjazd" zawarta w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Wskazaną wyżej decyzją, wydaną na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych skarżący, działający w imieniu Spółki Cywilnej P.H. U. "J" W. K. i J. K., uzyskał stosowne zezwolenie na lokalizację dwóch zjazdów z drogi krajowej nr 46, do przedmiotowej nieruchomości.
Wniosek z dnia 23 września 2010 r. nie mógł być rozpatrywany jako żądanie zmiany w trybie art. 155 k.p.a. powyższej decyzji. Wniosek ten, adresowany do zarządcy drogi, zawierał żądanie zmiany organizacji ruchu na odpowiednim odcinku drogi krajowej nr 46 i umożliwienie skrętu pojazdów z ww. drogi krajowej w lewo na działkę nr 1036/3, przy wykorzystaniu istniejącego zjazdu z drogi krajowej. Jak podkreślał wnioskodawca, wyposażenie drogi krajowej w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających w lewo nie wymaga żadnych dodatkowych nakładów, poza zmianą poziomych oznaczeń na drodze krajowej.
Powyższy przedmiot wniosku zakreślał ramy działania zarządcy drogi, który winien rozważyć w stosownym trybie możliwość dokonania postulowanej zmiany organizacji ruchu.
W istocie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie oddalił skargę na decyzję odmawiającą zmiany na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. Dlatego również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego pozostały bezskuteczne.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.