Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1209/10

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2024/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. O. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, oddalił skargę.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...], wypowiadającej st. sierż. J. O. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.

Na podstawie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2000 r., zmienionej następnie decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r., [...] Brygada Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K. uległa rozformowaniu z dniem 30 września 2001 r. Wskutek rozformowania jednostka ta przestała istnieć, a stanowisko służbowe zajmowane przez J. O. uległo likwidacji.

W wyniku braku możliwości wyznaczenia J. O. na inne stanowisko służbowe w jednostkach wojskowych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, Dowódca [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 oraz art. 79 ust. 4 w związku z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm. – zwanej dalej ustawą pragmatyczną) oraz na podstawie § 137 ust. 1 i ust. 2 w związku z § 163 ust. Ii ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 7, poz. 38 ze zm.), decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2000 r., wypowiedział J. O., stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.

Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...], wydanym dla celów ewidencyjnych, Dowódca [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zwolnił podoficera z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] września 2001 r., wskutek upływu okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez organ wojskowy.

W dniu [...] sierpnia 2008 r. J. O., wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2000 r. zarzucając, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawca wskazał, że Dowódca [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek naruszył powyższe przepisy, poprzez nieprzeprowadzenie przed wydaniem decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, rozmowy kadrowej z wnioskującym oraz nie umożliwił mu zapoznania się z dokumentami i materiałami dotyczącymi jego zwolnienia. Organ, zdaniem podoficera, nie wykazał również braku możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, co oznaczało, że nie spełnił drugiej przesłanki przewidzianej w art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. ustawy pragmatycznej, od spełnienia której uzależnione było skuteczne dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego.

Minister Obrony Narodowej wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania nadzorczego i decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji podnosząc, że zarzucane rażące naruszenie prawa nie miało miejsca.

Strona wniosła do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc zarzuty, na których oparła wcześniejszy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K. Nie znajdując podstaw do uwzględniania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2009 r., na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zastosowanie postanowień art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, na którym oparto wypowiedzenie stosunku służbowego J. O., wymagało łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj.: 1) jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową podlegała rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, 2) brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Przesłanki te zdaniem organu zostały spełnione, gdyż bezpośrednią przyczyną wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego było rozformowanie [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K. z dniem [...] września 2001 r., na podstawie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2000 r. (zmienionej następnie decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r.).

Wskutek rozformowania jednostka ta przestała istnieć, a stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącego uległo likwidacji, wobec czego zaszła pierwsza z wyszczególnionych wyżej przesłanek. Z dokumentów zgromadzonych w teczce akt personalnych skarżącego wynika, że w dniu [...] grudnia 2000 r. Dowódca [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSWiA wręczył mu wypowiedzenie stosunku służbowego z powodu rozformowania jednostki z 9–miesięcznym terminem wypowiedzenia. Termin ten rozpoczął swój bieg z dniem 1 stycznia 2001 r. i zakończył z dniem 30 września 2001 r., czyli z dniem, w którym zakończeniu uległ proces rozformowania tej jednostki.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której strona wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wypowiadającej skarżącemu stosunek zawodowej służby wojskowej z dnia [...] grudnia 2000 r. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 77 § 1 k.p.a.; art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej oraz naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ dokonujący wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego nie wykazał, iż o ile przesłanka o rozformowaniu jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił służbę została spełniona, to nie została spełniona przesłanka braku możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko służbowe w innych jednostkach wojskowych.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W motywach uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Minister Obrony Narodowej prawidłowo uznał, że w sprawie nie doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa, zgodnie z którym treść decyzji, której unieważnienia domaga się skarżący, pozostaje w oczywistej i wyraźnej sprzeczności z art. 78 ust 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej. Z treści powołanego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby organy wojskowe mogły dokonać wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego, a mianowicie: 1) jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, 2) brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji niesporne jest, że jednostka wojskowa, w której służbę pełnił skarżący została rozformowana, a Nadwiślańskie Jednostki Wojskowe Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zostały rozwiązane. Zatem pierwsza przesłanka niewątpliwie została spełniona.

Likwidacja jednostek wojskowych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji powodowała, że nie miał on możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe. W sprawie wystąpiła zatem druga z przesłanek, o których mowa w art. 78 ust 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, czyli brak możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. Ponadto, zdaniem Sądu, zasadnie organ nadzorczy podniósł, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie był uprawniony do wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe w jednostce wojskowej podległej Ministrowi Obrony Narodowej, gdyż jego zadania, jako organu cywilnej kontroli nad wojskiem, ograniczały się do likwidowanych Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSWiA (art. 108 ust. 1 ustawy pragmatycznej).

Sąd pierwszej instancji uznał, że wykładnia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej została dokonana prawidłowo, co wyklucza zarzut rażącego naruszenia tego przepisu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił także zarzutów naruszenia przez organ zasad i przepisów prawa procesowego.

Od powyższego wyroku J. O. złożył skargę kasacyjną zarzucając:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 78 ust. 2 pkt 2 i art. 79 ust. 4 w związku z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), a także art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na uznaniu, że nieprzeprowadzenie właściwego postępowania wyjaśniającego przez Dowódcę [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, manifestujące się poprzez brak zgromadzonych w aktach wojskowych skarżącego dokumentów świadczących o poszukiwaniu dla niego takiego stanowiska, jak również nieprzeprowadzenie ze skarżącym rozmowy kadrowej oraz niezapoznanie go z dokumentami i innymi materiałami, dotyczącymi jego zwolnienia, nie stanowi rażącego naruszenia wyżej powołanych przepisów prawa przez Dowódcę [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydającego decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. wypowiadającą skarżącemu służbę wojskową, tym samym nie istnieje przesłanka stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego;
2. 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nierozważenie wszechstronnie zebranego materiału dowodowego w sprawie w zakresie uznania, iż brak dokumentacji zebranej w aktach wojskowych skarżącego, brak przeprowadzenia z nim rozmowy kadrowej oraz niezapoznanie go z dokumentami i innymi materiałami, dotyczącymi jego zwolnienia, jak również istnienie wolnego etatu w Jednostce Wojskowej [...] Bazie Lotnictwa w K. nie stanowią dowodu niepodjęcia przez Dowódcę [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji czynności zmierzających do wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe w innych jednostkach wojskowych;
3. 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi J. O. z dnia [...] listopada 2009 r., tj. zarzutów rażącego naruszenia przez Dowódcę [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, a także art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przy wydaniu decyzji nr [...].

Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ewentualnie rozpoznanie sprawy merytorycznie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, praktycznie powtórzono zarzuty i argumenty zawarte w skardze, podkreślając, że organ administracyjny nie wykazał spełnienia przesłanki braku możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe, tym samym dokonał rażącego naruszenia przepisów prawa, co przesądza o nieważności wydanej decyzji. Skarżący nie zgadza się z wywodami i wnioskami Sądu pierwszej instancji podnosząc, że Sąd w ogóle nie rozpatrzył podnoszonych przez niego w skardze zarzutów rażącego naruszenia przez Dowódcę [...] Brygady Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, a także art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, podczas, gdy wedle art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku winno zawierać między innymi zwięzłe przedstawienie zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, stanowiące odpowiedź na zgłaszane zarzuty.

Zdaniem skarżącego, Sąd swoją uwagę skupił jedynie na wykładni przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Tymczasem, według skarżącego, brak jakichkolwiek dowodów dokumentowych w jego aktach skutkuje koniecznością oceny wypełnienia przez organ wojskowy dyspozycji wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które w niniejszej sprawie bez wątpienia mają zastosowanie.

Skarżący nie zgadza się z poglądem Sądu pierwszej instancji, wedle którego okoliczność braku kompetencji Dowódcy [...] Brygady Łączności NJW do powołania Skarżącego do pełnienia służby w Jednostce Wojskowej [...] - [...] Bazy Lotniczej w K. zwalniała Dowódcę z obowiązku poszukiwania zatrudnienia dla Skarżącego w tejże Jednostce, tym bardziej, że etat ten został ustalony dzięki zapobiegliwości samego Skarżącego, czym de facto po części wyręczył Dowódcę.

Zdaniem skarżącego, oczywistym jest, że warunek skutecznego wypowiedzenia żołnierzowi stosunku służbowego w postaci braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, odnosił się również do innych jednostek organizacyjnych poza tą, w której żołnierz ten pełnił służbę, gdyż ta, wedle drugiej przesłanki, zawartej w treści przepisu art. 78 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, podlegała przecież rozformowaniu i jako taka nie rokowała możliwości dalszego trwałego zatrudnienia żołnierza. Natomiast żołnierz w zamyśle ustawodawcy miał tracić zatrudnienie jedynie w przypadku, gdy nie istniała jakakolwiek możliwość dalszego zatrudniania go w strukturach wojskowych. Dlatego w tym zakresie organ wojskowy, wydający decyzję o wypowiedzeniu żołnierzowi służby, winien poprzedzić ją wybitnie daleko idącą ostrożnością poprzedzoną rzeczywistym badaniem wszelkich możliwości utrzymania żołnierza na jakimkolwiek stanowisku wojskowym, czego nie uczynił.

Ponadto uznanie przez Sąd za wiarygodne twierdzenia organu wojskowego, że nie miał on możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko, jest błędne, bowiem do zadań Sądu nie należało ustalenie po kilku latach, czy możliwości takie wówczas były, lecz wyłącznie stwierdzenie, czy organ ten podjął wówczas starania w poszukiwaniu takiej możliwości. Zdaniem skarżącego, brak w jego aktach wojskowych jakichkolwiek dokumentów lub innych materiałów podważa, iż starania takie były podejmowane przez organ.

Dodatkowo zebrany w sprawie materiał dowodowy dowodzi, że powołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zostały rażąco naruszone przez organ wojskowy, który nie gromadząc dokumentacji w aktach żołnierza (choćby notatek służbowych świadczących o wykonywanych telefonach lub kierowanych zapytaniach o etat do innych jednostek organizacyjnych), dowiódł działania bez oparcia w przepisach prawa, które obowiązki takie bez wątpienia na organ nakładały, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, brak należytego i wyczerpującego informowania żołnierza o okolicznościach faktycznych i prawnych w jego sprawie, tj. możliwościach jakiegokolwiek zatrudnienia w strukturach wojskowych, przez co zagwarantowaniu mu czynnego udziału w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego Sąd kasacyjny rozpoznawał sprawę w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120).

Całkowicie chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia art. 106 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym. Przede wszystkim § 4 art. 106 stanowi, że fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powoływania się na nie przez strony i w żaden sposób nie miał on zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast przepis ten nie służy do analizy dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, bowiem do kompetencji sądu administracyjnego należy ocena przestrzegania prawa przez organ administracji publicznej m.in. przy stosowaniu przepisów postępowania. Zatem przepis ten nie służy do kwestionowania przyjętych przez Sąd ustaleń faktycznych dokonanych przez organ.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. Zauważyć należy, że treść tego przepisu określa składniki, jakie powinno posiadać uzasadnienie wyroku, to jest zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Przedstawiono bowiem zarówno część historyczną, w której podano wszystkie istotne okoliczności sprawy, jak i merytoryczne stanowisko Sądu, które wskazuje z jakich przyczyn Sąd wydał rozstrzygnięcie.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo wywiódł, że przedmiotem sprawy nie było zbadanie zgodności z prawem decyzji wydanej w trybie zwykłym, którą na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wypowiedziano skarżącemu stosunek służbowy, ale decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, w którym organ nadzoru badał jedynie czy przedmiotowa decyzja nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. W związku z tym zakres oceny legalności zaskarżonej decyzji ograniczał się do tej kwestii. Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. stanowi przede wszystkim o konstrukcji uzasadnienia, dlatego też, nie ma podstaw do przyjęcia, aby Sąd pierwszej instancji dopuścił się uchybień przy jego konstruowaniu. Z faktu, że skarżący nie zgadza się z ustaleniami Sądu nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, iż całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że nieprzeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Przede wszystkim powołane przepisy są przepisami postępowania i w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można skutecznie kwestionować ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd.

Nie jest także zasadny zarzut błędnej wykładni przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 i art. 79 ust. 4 w zw. z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.). Sąd pierwszej instancji nie dokonał bowiem wykładni tych przepisów, a w skardze kasacyjnej nie wskazano na czym miałaby polegać ta błędna wykładnia, zwłaszcza że przepis art. 79 ust. 4 odnosił się do terminu zwolnienia ze służby a art. 108 ust. 1 był przepisem kompetencyjnym dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie uprawnień przewidzianych w ustawie dla Ministra Obrony Narodowej. W skardze kasacyjnej nie wskazano, jaka zdaniem skarżącego powinna być interpretacja tych przepisów i na czym polegało mylne rozumienie tych przepisów przez Sąd.

Odnośnie zaś niewłaściwego zastosowania powyższych przepisów to również nie wskazano, na czym ono polegało, co do przepisu art. 79 ust. 4 w zw. z art. 108 ust.

1. Natomiast zarzut ten dotyczący zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy nie jest zasadny. Jak to podniesiono wyżej przedmiotem niniejszego postępowania jest stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, a nie decyzja o wypowiedzeniu tego stosunku. W związku z tym to nie decyzja o wypowiedzeniu jest przedmiotem oceny legalności. A więc Sąd pierwszej instancji stosował ten przepis jedynie w kontekście istnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. i uznał, że decyzja nie zawiera wad określonych w powyższym przepisie. Podstawową kwestią było ustalenie czy zachodziły obie przesłanki z art. 78 ust. 2 pkt 2 umożliwiające wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego. Bezsporne jest, że jednostka wojskowa, w której skarżący pełnił służbę została z rozformowana, wskutek rozformowania jednostka ta przestała istnieć, a stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącego uległo likwidacji. Natomiast zdaniem skarżącego organy nie wykazały braku możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Zasadność tego zarzutu podlega jednak, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego z powodu rozformowania jednostki, ocenie w aspekcie przesłanki rażącego naruszenia prawa określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednakże o zaistnieniu tej przesłanki w rozpoznawanej sprawie można by mówić tylko wówczas, gdyby nie było żadnych danych, co do tego, że organ przed wydaniem decyzji o wypowiedzeniu nie podjął jakichkolwiek czynności sprawdzających, co do możliwości pozostawienia skarżącego w służbie oraz gdyby kwestionowana z tej przesłanki decyzja nie zawierała żadnego ustalenia i odniesienia się do takiej możliwości.

Ponadto w ramach zarzutu rażącego naruszenia prawa nie można pominąć całego kontekstu prawnego, który zdeterminował wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie podkreślił, że [...] Brygada Łączności Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K. z dniem [...] września 2001 r., na podstawie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2000 r. (zmienionej następnie decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r.) została rozformowana.

Poza tym wprawdzie, w aktach osobowych skarżącego brak jest konkretnych dokumentów, notatek, adnotacji dotyczących podjętych przez organ czynności w zakresie możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe w Siłach Zbrojnych RP, to jednak w uzasadnieniu decyzji wskazano, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że mimo podjętych czynności rozpoznawczych w tej kwestii okazało się, iż brak jest prawnych możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe w pozostałych jednostkach wojskowych podlegających MSWiA. Zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2001 r. Nr 27, poz. 298) oraz decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. w sprawie likwidacji Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSWiA, wszystkie jednostki wojskowe podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji podlegały likwidacji w terminie do 31 grudnia 2001 r., zatem oczywistym był brak możliwości dalszego pełnienia przez skarżącego zawodowej służby wojskowej, na jakimkolwiek stanowisku służbowym w tych jednostkach wojskowych.

Skarżący zdawał sobie z tego sprawę, gdyż już w dniu [...] stycznia 2001 r. złożył do Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o służbowe przeniesienie do Jednostki Wojskowej [...] w K. podległej Ministrowi Obrony Narodowej. Organ zwalniający zaś, znając decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2000 r. w sprawie likwidacji Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSWiA, posiadał pełną wiedzę na temat braku możliwości wyznaczenia skarżącego na jakiekolwiek stanowisko w likwidowanych jednostkach. Była to więc wystarczająca przesłanka do dokonania wypowiedzenia stosunku służbowego.

Ponadto Minister Obrony Narodowej wskazał, iż organ dokonujący wypowiedzenia J. O. stosunku służbowego, nie był zobligowany do poszukiwania i wykazywania braku stanowiska, na które by mógłby on zostać wyznaczony w jednostkach wojskowych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, gdyż nie był on władny do wskazywania, przenoszenia czy też wyznaczania w jednostkach wojskowych niepodlegających Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. O przyjęciu żołnierza do resortu obrony narodowej decydował bowiem Minister tego resortu, o ile zachodziła taka potrzeba Sił Zbrojnych.

To uzasadnienie pozostaje w ścisłym związku z okolicznością udokumentowaną w aktach osobowych skarżącego, że przed wydaniem decyzji o wypowiedzeniu, przełożony skarżącego Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w K. pozytywnie zaopiniował jego wniosek o przeniesienie z Nadwiślańskiej Jednostki Wojskowej MSWiA [...] w K. do Wojskowej Komendy Uzupełnień K. [...]. Pismem z dnia [...] października 1999 r. Dowódca Nadwiślańskich jednostek Wojskowych MSWiA wyraził zgodę na przeniesienie skarżącego poza jednostki kadrowo mu podległe. Natomiast Dowódca Wojsk Lądowych w piśmie z dnia [...] grudnia 1999 r. oświadczył, że nie widzi możliwości zagospodarowania skarżącego w podległej mu Wojskowej Komendzie Uzupełnień w K. [...] z uwagi na brak wolnego stanowiska służbowego. Te okoliczności potwierdzają, zawarte zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji, wskazanie, co do braku możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe w innych jednostkach wojskowych oraz wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie podniósł, że sam fakt braku konkretnego udokumentowania dokonanych przez organ czynności poszukiwania dla skarżącego określonego wolnego stanowiska służbowego nie świadczy o rażącym naruszeniu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W takim stanie sprawy kwestia niejednolitej wykładni sądowej przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, co do zakresu poszukiwań możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, nie ma w tej sprawie istotnego znaczenia. Niemniej jednak wskazać należy na prawidłowe stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest możliwa do zastosowania wówczas, gdy decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze. Taki pogląd jest przyjmowany zgodnie zarówno w judykaturze jak i w piśmiennictwie (zob. Glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2006 r. FSK 439/05, OSP 2007, nr 9, poz. 100, por. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 8 lipca 1999 r. sygn. akt II SA 1387/89, Lex nr 46253; z 2 lutego 2006 r. II OSK 489/05, Lex nr 196694).

W konsekwencji uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że niejednolita wykładnia przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, który stanowił podstawę materialnoprawną decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nie pozwala na stwierdzenie, że decyzja ta rażąco naruszała prawo – jest prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w wyroku.