Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 18 maja 2005 r. II SA/Ol 239/05 oddalił skargę Zdzisława Ś. na decyzję Wojewody W. z dnia 28 lutego 2005 r. (...) w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych.
Powyższy wyrok wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Wojewoda W. decyzją z dnia 28 lutego 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty E. z dnia 22 listopada 2004 r. dotyczącą odmowy przyznania wyżej wymienionemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu stwierdził, iż Zdzisław Ś. nie spełnia warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy, rentę z tytułu niezdolności do pracy pobierał jedynie przez okres 137 dni. Tym samym nie udokumentował posiadania w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji wymaganego okresu uprawniającego do nabycia zasiłku wynoszącego co najmniej 365 dni /art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - Dz.U. nr 99 poz. 1001 ze zm./. Podkreślił, iż przepisy powołanej ustawy nie przewidują możliwości uznaniowego przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na trudną sytuację materialną bezrobotnego. W celu uzyskania informacji o zasadach nabywania prawa do tego zasiłku należało zgłosić się do powiatowego urzędu pracy, który jest organem właściwym w tych sprawach.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Zdzisława Ś. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z wnioskiem o jej zmianę poprzez przywrócenie terminu do ubiegania się o zasiłek dla osób zarejestrowanych jako bezrobotne. W uzasadnieniu skargi podniósł, że składając odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w E. pozbawiającej go prawa do renty nie został pouczony o tym, że w tym czasie powinien zgłosić się do urzędu pracy i zarejestrować jako bezrobotny z prawem do zasiłku. Procedura odwoławcza była prowadzona w sposób opieszały, a termin do ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych upłynął bez jego winy. Stwierdził, że został pokrzywdzony przez organy państwowe, a przyznanie mu prawa do zasiłku będzie naprawieniem wyrządzonej mu krzywdy.
Wojewoda W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznając skargę przytoczył treść art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy, określającego warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazał, iż w Powiatowym Urzędzie Pracy w E. skarżący zarejestrował się w dniu 18 listopada 2004 r. Okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji trwał od dnia 17 maja 2003 r. do 17 listopada 2004 r. W tym czasie skarżący pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy od dnia 17 maja 2003 r. do dnia 30 września 2003 r., tj. przez 137 dni.
Aby nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych należało udokumentować posiadanie rynkugu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, okres uprawniający do nabycia zasiłku okresu wynoszący co najmniej 365 dni /art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy/. Ten warunek nie został przez skarżącego spełniony.
Odnosząc się do żądania skarżącego przywrócenia terminu do ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych stwierdził, iż organem właściwym w sprawie tego zasiłku jest powiatowy urząd pracy i do jego zadań należy pouczanie o zasadach nabywania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Postępowanie prowadzone przez ZUS dotyczyło prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Organ ten miał obowiązek udzielenia skarżącemu informacji tylko w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Zdzisław Ś. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie opłaty za pomoc prawną świadczoną z urzędu.
Opierając skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, poprzez niezastosowanie w tej sprawie dyrektywy wynikającej z art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie autora skargi kasacyjnej naruszeniem jest stanowisko Sądu pierwszej instancji wskazujące na to, że skarżący nie może podnosić zarzutu braku poinformowania go o konieczności spełnienia warunków z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że interpretacja art. 9 Kpa nie pozwolą na uznanie, że skoro wszelkie czynności związane z ubieganiem się o zasiłek dla bezrobotnych rozpoczął on w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych to nie mógł domagać się od tegoż Zakładu udzielenia mu pouczenia co do podjęcia koniecznych działań w celu uzyskania tego zasiłku. Brak udzielenia mu przez ZUS informacji o tym, że w celu otrzymania zasiłku dla bezrobotnych powinien udać się do urzędu pracy spowodował, że został on pozbawiony możliwości skorzystania z uprawnienia, jakie dawała mu ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 par. 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 p.p.s.a./. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
W skardze kasacyjnej powołano jako jej podstawę art. 174 pkt 2 p.p.s.a., który określa, że może być ona oparta na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Chodzi tu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ramach których Sąd przeprowadza kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Jeżeli strona postępowania sądowoadministracyjnego niezadowolona z orzeczenia sądu administracyjnego zamierza od niego wnieść skargę kasacyjną stawiając mu zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania, to musi podać przepis powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który Sąd pierwszej instancji naruszył dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie wnoszący skargę kasacyjną zarówno w podstawie kasacyjnej jak i w jej uzasadnieniu nie wskazał jaki przepis - przepisy z zakresu postępowania sądowoadministracyjnego zostały zaskarżonym wyrokiem naruszone. Postawiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisu art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego regulujący postępowanie przed organami administracji publicznej nie mógł być uwzględniony, gdyż ten przepis nie był przez Sąd pierwszej instancji stosowany. Do tak sformułowanej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się merytorycznie.
Z tych względów skarga kasacyjna na mocy art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegało oddaleniu.
O kosztach orzeczono na mocy par. 18 ust. 1 pkt 2, par. 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1348 ze zm./.